ดูแล้วนึกถึงตัวเองสมัยเด็กๆ เงินก็ไม่ค่อยมียังต้องซื้อของไปจับฉลาก เลยอินกับข่าวนี้

อีกอย่างก็วันพ่อ วันแม่ ผมไม่เคยเห็นด้วยเลย

แฟนผมเล่าให้ฟังว่าไปงานวันแม่ของลูก แต่แม่น้องอีกคนไม่ได้มา ไม่แ่ใจว่าเพราะอะไรทำไมไม่มา

เด็กคนนั้นที่นั่ง นั่งข้างๆลูกผมพอดี เข้ามากอดแฟนผมแล้วรองให้ ขนาดไม่ใช่ลูกเราเรายังสงสารเด็กเลย

เข้าใจสองฝั่ง ฝั่งโวยก็ไม่ผิด เด็กที่ได้ไปก็คงผิดหวัง

แต่ฝั่งไม่มีเงินก็น่าสงสาร จะไม่ให้ลูกจับก็ไม่ได้ เด็กอยากจับ ไปกีดกันเดี๋ยวเป็นปมด้อยเด็กอีก

แต่ตั้ง 100 นึงดูแพงไปกับเด็กๆวัยแค่นี้ กำหนดไป 20-50 บาทดีกว่า กับโรงเรียนชนบทธรรมดา

ที่ทำงานปีนึงจับของขวัญขั้นต่ำ 500 บาท

ผมนี่ค้านเลย บางคนในโรงงานต้องทำงานวันครึ่งถึงจะได้ค่าของขวัญปีใหม่ 1 ชิ้น

สุดท้ายลดเหลือ 100 บาท แฮปปี้กันขึ้นเยอะ


แต่ส่วนตัวผมแม่งชอบเอาของที่บ้านมาจับ 55+ พวกเซ็ตแก้ว จาน ชาม ที่คนอื่นให้อ่ะ เอาไปห่อใหม่ จับเลย

เบื่อ

วันพ่อวันแม่ เท่าที่จำได้ พ่อแม่ไม่เคยไปเลย งานยุ่ง ตอนเด็กๆอาจจะแปลกหน่อย แต่พอโตก็รู้สึกอีกแบบ

สมัยผม ใครจะว่าโหด หรือ หักดิบ ก็ได้หน่ะ วิธีแก้

ใครไม่พร้อม ไม่ต้องเล่น นั่งดูเพื่อนเอาดื่มน้ำซ่า กินขนม อะไรทั่วไป ได้แค่นั้น

กิจกรรมจับรางวัล แลกของแบบนี้ ก็จะมีตั้งแต่ ชนชั้นกลาง ไปจนถึงทางบ้านรวย พวกจน พวกรากหญ้า นั่งดูเฉยๆ
ก็จะประมานนี้ ไม่มีดราม่า

มันควรจะเป็นกิจกรรมให้เด็กทุกคนได้ทำร่วมกันมั้ยอะ ถึงจะบอกว่าไม่พร้อมก็ไม่ต้องเล่นแต่แบบนั้นมันจะดีหรอ แทนที่จะเป็นโอกาสให้เด็กๆทุกคนได้สร้างความทรงจำดีๆด้วยกันกลายเป็นความทรงจำแย่ๆไปเลย



ปล. อิงจากตัวเองที่เพิ่งจับสลากแลกของขวัญในที่ทำงานไปนะ สิ่งของที่ได้มามันเล็กน้อยมาก บางทีก็ไม่ได้ใช้อะไรหรอกแค่ตั้งไว้ให้จำได้ว่าได้มายังไง

เป็นกิจกรรมที่ไม่เคยเห็นด้วยจะให้มี มันไม่มีทางจะคาบเส้น 100 บาทเป๊ะหรอก

สมัยก่อนผมเด็กๆเรียนโรงเรียนเครือคริสต์ จับทุกสิ้นปี บางปี 200 บางที 300 (เหมือนจะมี 500 อยู่ปีนึง)
ด้วยสมัยนั้นเป็นเด็กซื่อ ก็คิดว่าเพื่อนๆจะหาอะไรดีๆมาจับ เราก็ซื้อพวกเครื่องเขียนไรงี้อย่างดีไป สมัยนั้นพวกเฟเบอร์นี่ยอดฮิตจับฉลากเลยมั้ง 24-36 ก็หลักร้อยกว่าๆแล้ว (ในยุคที่ข้าวจานละ 20 บาทมันก็แพงบรมอยู่)

สุดท้ายพอเอาไปจับ คนที่จับไปได้ไม่แฮปปี้ เราจับได้พวกของเล่นก๊องแก๊ง (คือมันก๊องแก๊งจริงๆเหมือนไปซื้อสำเพ็งอะ) ไอคนที่ไม่แฮปปี้ก็เอาไปแลกต่อๆๆ สุดท้ายกลับมาหาอีกคนซึ่งไอนี่ก็บ้านรวยอยู่แล้ว เลยเอามาคืนให้บอกว่า มันไม่เอาหรอก เอาไปใช้เถอะ กลับบ้านน้ำตาซึมเลยสมัยนั้น แบบมันไม่มีคนอยากได้จริงๆหรอ

หนักหน่อยปีท้ายที่รู้ว่าจะย้ายโรงเรียนก็ซื้อกระติกน้ำอย่างดี (สมัยเด็กประถมมันจำเป็นอยู่) แลกได้ผ้าเช็ดตัวกลับมา

เข้ามัธยมกับมหาลัย ไม่เล่นอะไรพวกนี้อีกเลย คือเรารู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกคนอื่นมาก-มากเกิน กับเป็นคนที่คาดหวังกับคนอื่นมากเกินไป ทำงานนี่ไม่รู้เขาเล่นกันไหม แต่ด้วยความที่เป็นคน WFH 100% ก็ไม่สนเลย จะกินเลี้ยงหรือจะแลกของขวัญอะไรก็ทำไปเหอะ อย่ามาวุ่นวายกับผมเลย ทำใจลำบากอะ

ผมว่าแม่งระดับเดียวกับกิจกรรมวันแม่วันพ่ออะ หากิจกรรมอะไรที่มันสร้างสรรค์แบบแค่มากินข้าวก็พอแล้วเหอะ
สมัยประถมที่เกิดเรื่องด้านบน มีอยู่ 2-3 ปีที่เว้นแบบไม่มีการจับฉลาก นี่ก็เพิ่งมานึกออกว่าสงสัยจะมีผปคไปร้องเรียนมั้งว่าจับฉลากแล้วได้แต่ของอะไรไม่รู้กลับไป (มันเคยมีน่าเกลียดที่แบบซื้อซีดีหนังมัดรวมให้มันครบๆไปก็มี) ก็เลยสั่งงดเลย

สมัยเด็กผมมีเยาะเย้ยด้วยนะ แบบได้ของไม่ดีอะไรแบบนี้ ซึ่งราคามันก็ตามที่กำหนดล่ะ คือมันทำให้เฟลทั้งคนเอามาจับและคนรับเลยก็มี

เข้าใจเลยครับ เพราะผมก็เรียน รร คริสต์ มันจะมีพวกรวยๆ
ตอนนั้นเรามีแค่พออยู่พอกิน แล้วก็ขยันกำหนดราคาสูงด้วยนะ

อีกอย่างไอ้ของยอดฮิตแม่งคือ อาเซน่อล คุ๊กกี้ เจอคนเอามาจับทุกปี คือเด็กมันไม่ได้เข้าใจโลกขนาดนั้น บางอย่างที่เราจับได้เราก็ไม่ได้อยากได้เหมือนกัน พอเป็นเด็กก็คาดหวังไง

ไม่เหมือนตอนโตที่มีกำลังและเข้าใจว่า มันแค่กิจกรรมนึง

ผมจำได้ว่าเคยมีคนเอามาจับ เด็กที่จับได้ร้องไห้จ้าเลย แล้วห้องผมดันเป็นห้องสุดทางเดิน ห้องอื่นๆเขาก็ออกมาดูนึกว่ามีเรื่องอะไร สุดท้ายครูประจำชั้นตอนนั้นต้องควักเงินโปะเพิ่มให้

แล้วตอนนั้นคละห้องทุก 3 ปี ไอคนเอามาจับก็เป็นเด็กหลังห้อง ส่วนคนจับได้เป็นเด็กหน้าห้อง ไม่คุยกันอีกเลยคู่นี้ พอจบป.6 ก็ย้ายโรงเรียนเลย ผมเองก็ไปพร้อมๆกัน

ไอชุดของเล่นที่จับได้มาวันนั้น สุดท้ายผ่านมายี่สิบกว่าปีก็กำจัดมันออกไปได้ตอนย้ายบ้านอะครับ บริจาคให้น้องๆบ้านนกขมิ้นเขาไป ตอนนั้นถึงขนาดต้องบอกให้แม่เป็นคนเอาไปให้เขา เพราะผมทำใจไม่ได้
หยิบมาทีไรก็นึกถึงแต่ภาพนั้นทุกที รวมถึงพวกของที่จับฉลากทั้งหลายมาได้ทั้งตัวผมและน้อง
คือเป็นพี่น้องที่แบบไม่เคยจับได้อะไรดีๆกับเขาเลยทั้งๆที่เอาของดีๆไปจับตลอด

สมัยเด็กเอาของเล่นผู้ชายที่ฮิตสมัยนั้นไปจับ ผู้หญิงได้ไปร้องไห้เอามาคืน

ไปเห็นคอมเม้นท์ในเพจว่าอย่าไปห้ามการซื้อของขวัญมาจับ เพราะเด็กจะผิดหวังว่าไม่ได้ร่วมกิจกรรมแบบนี้ ผมว่าเด็กหลายๆคนไม่อยากไปหาซื้อเพื่อเอาไปให้คนอื่นด้วยซ้ำ55 ตอนเด็กผมก็เป็น ขี้เกียจคิดว่าจะซื้ออะไรดี ได้ตังค์จากแม่ก็อยากซื้อให้ตัวเองมากกว่า

กำหนดขั้นต่ำกันเลยหรอ สมัยผมกำหนดไม่เกิน xx บาทมากกว่า