ผมเชื่อเสมอว่าไม่มีใครไปเปลี่ยนคนอื่นได้ ถ้าเจาจะเปลี่ยนเขาเปลี่ยนเอง

และคนที่น่ารังเกียจกว่าคือพวกเจ้ากี้เจ้าการไปเปลี่ยนคนอื่นนี่ล่ะ

อันนี้คือความคิดส่วนตัวผมนะ

ตัวผมเองนี่แหละ เลือก เพื่อไทย มาตลอด ตั้งแต่ทักษินเป็นนายกครั้งแรก จน มาเปลี่ยนเลือก ธนาธร

ส้ม มันก็แผลเยอะครับ


ไม่ได้เทพ 100% ให้คนเชื่อใจได้

ผมว่ามันอยู่ที่นิสัยแต่ละคนมากกว่า

45+เองหรอ
ผม 46 ดูสามก๊กมาก็หลายรอบ
บางทีการมองภาพรวมมันก็ต่างกันนะ

คุณชอบผู้นำแบบไหน
เล่าปี่,โจโฉ,ซุนกวน
อยากให้บ้านเมืองเป็นแบบไหน
เสฉวน,ลั่วหยาง,กังตั๋ง

มุมมองของแต่ละคนต่างกัน
ถ้าคนมีอายุ ก็จะหวังเรื่องความสงบ
ถ้าคนวัยกลาง ก็จะหวังเรื่องการบริหาร
ถ้าคนรุ่นใหม่ ก็จะหวังเรื่องการเปลี่ยนแปลง

การเมืองคือการเฉลี่ยความต้องการ
ถ้าคุณอยากให้เป็นแบบที่คุณต้องการเท่านั้นก็คือ เผด็จการ

ในบริบทการเมืองไทยตอนนี้ มันมีเรื่องที่ทำได้ และ ทำไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงแบบไม่มีการสูญเสีย มันเป็นแค่อุดมคติ

สิ่งสำคัญตอนนี้คือ การทำให้ประชาชนดีขึ้นในภาพรวม โดยที่ยังอยู่ภายใต้ความเป็นไปได้ ในบริบทสังคมตอนนี้

ความคิดของผมคือ การพยายามเติมสีขาวเข้าไปในสีดำ แน่นอนว่า สีขาวย่อมถูกผสมเป็นสีเทา แต่ถ้าเราเติมสีขาวเข้าไปเรื่อยๆ มันจะค่อยๆขาวขึ้นเรื่อยๆ

มุมมองการเมืองของผมคือ ยอมเปื้อนบ้าง เพื่อรักษาผลประโยชน์ของประชาชน นั่นคือ การเข้าถึงอำนาจ เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลง

คือ อาจต้องยอมจับมือกับพรรคที่อยู่ตรงข้าม แต่ได้เข้าไปบริหารในกระทรวง เพื่อสร้างผลงานให้คนเห็นว่า ถ้าเรามีอำนาจ เราจะสร้างผลงานที่ไม่เคยมีรัฐบาลไหนทำได้

การเป็นฝ่ายค้าน เต็มที่ก็ไล่จับโจร
แต่ถ้าได้เป็นรัฐบาล จะได้สร้างอะไรมากกว่า

ผมไม่ชอบการเมืองแบบเล่าปี่ มันดูดีแต่ใช้งานไม่ได้

ถ้ากล้าที่จะเปลี่ยน Mindset ตัวเองนะ แสดงว่าเป็นการยอมรับว่าที่ผ่านมาตัวเองพลาดคิดผิดมาโดยตลอด
ใครมันจะกล้ารับความจริงข้อนี้กันล่ะ

พรรคประชาธิปัตย์ยุคแรกๆ ก็ตั้งพรรรคมาเพื่อสู้ เผด็จการ ไปๆมาก็ถูกระบบการเมืองกลืนกิน(ผมตีเป็นซ้ายก่อนทักษิณเล่นการเมือง)

พรรคไทยรักไทย คือ กลุ่มธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมารวมตัวกัน เพื่อบริหารประเทศ แต่พอไปๆมาๆก็เอื้อธุรกิจตัวเอง แต่ประชาชนอยู่ดีกินดี อาจเป็นช่วงเศรษฐกิจเริ่มกลับมาด้วย ฝีมือก็ด้วย(คนเก่งๆโดนตัดสิทธิ์ทางการเมืองไปเยอะเสียดาย ไม่งั้นอาจใกล้เคียงมาเล) เหมือนต่อต้านไม่ได้ก็เข้าร่วม

พรรคประชาชน ผมขอดูยาวๆ หลังๆรู้สึกเล่นการเมืองเป็น
หวังว่าจะไม่ได้โดนระบบกลืนกิน วันนึงอาจมีพรรคเด็ก เจนซี เจนอัลฟ่า ที่ซ้ายกว่า เราที่เชียร์ส้มอยู่อาจกลายเป็นสลิ่มของหลานๆก็ได้

มันเป็นวัฏจักร วันนึงผมก็คงเป็น มนุษย์ลุง

เปลี่ยนได้ครับ แนวทางผมที่คุย คือมองจุดรวมก่อน เช่นไม่ชอบนักการเมืองโกง คอรัปชั่น
ตั้งไว้เป็นหัวข้อในการคุยก่อน แล้วถามให้อีกฝ่ายคิดให้เห็นถึงต้นเหตุคืออะไร ทำไม เพราะอะไร
ผมดึงแม่แดง พี่ชายแดง พี่สาวเหลืองมาเป็นส้มได้ครับ เพราะการคุยแบบนี้แหล่ะ
แต่ถ้าบางคนคุยแล้วไม่ดีขึ้นก็ปล่อยครับ อย่าไปด่าไปผลักให้เขาไปเป็นอีกฝ่าย

เพราะทุกคนที่สนใจการเมือง ต้องการให้ประเทศดีขึ้นทั้งนั้น

ถ้าคนกลุ่มนี้ไม่มีมากพอที่จะทำให้นักการเมืองเห้ๆเข้ามาบริหารประเทศได้ ผมก็ไม่สนใจหรอกครับว่าเค้าจะโง่มั๊ยรึโดนหลอกอยู่รึเปล่า
มันก็คิดได้ว่าจะรักใครชอบใครมันเรื่องของเค้า จะมายุ่งทำไม
แต่นี่เราไม่ได้พูดถึงดารานักร้อง แต่เป็นนักการเมืองซึ่งมันมีผลกับทุกๆคน
ตัวคุณจะเป็นคนรักจริง รึเป็นคนที่ตาสว่างของแท้ก็ได้ คุณก็คือคนที่เปลี่ยนไม่ได้ แต่ก็มีอีกหลายคนที่ถ้ามีคนบอกให้ได้ลองคิดแล้วเค้าอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้
ถ้าไม่ได้มีใครบังคับแต่เขารับข้อมูลมาแล้วเขาเปลี่ยนใจมันน่ารังเกียจตรงไหน คุณเองก็ไม่ใช่อยู่ดีๆก็ชอบพรรคนี้ชอบนักการเมืองคนนี้ขึ้นมาเองซะหน่อย มันก็เกิดจากคุณฟังเค้าหาเสียง คุยกับคนรอบตัว ดูข่าวดูรายการนั่นนี่ มันก็เหมือนกันน่ะแหละ

ตลอดไป

ทำไมต้องตั้งเงื่อนไขให้เขารู้ด้วยตัวเองง่ะครับ?
คนพวกนี้ชัดอยู่แล้วว่าเสพข่าวฝั่งเดียว
มันแทบไม่มีทางเลยที่ช่องทางนั้นจะเสนอข่าวเป็นกลางให้
แล้วเขาจะเปลี่ยนได้ยังไง ถ้าไม่มีคนคอยให้ความรู้เพิ่ม

กว่าผมจะคิดวิเคราะห์ได้ด้วยตัวเอง มีอาจารย์สอนผมมาตั้งเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่
คนพวกนี้บางคนไม่ได้เรียนด้วยซ้ำ จะให้เขาคิดวิเคราะห์ไกลๆมันยากครับ

ถ้าเปรียบเทียบเป็นอาหาร อาหารที่เขาทานอาจจะอร่อยสำหรับเขาแล้วก็ได้
ทำไมอยู่ๆเขาต้องเปลี่ยน

คนมีสมองจะคิดได้เองไม่ต้องให้มาโน้มน้าวหรอก ที่เหลือปล่อยตาย

เปลี่ยนได้ผมยืนยัน ตนเราแต่ละคนไม่เหมือนอาจต้องใช้เวลาและวิธีที่จะทำให้เปลี่ยแนวคิดต่างกัน เราต้องทำความรู้จักเขาก่อน