จากเคสโค้ชตบเด็ก เราสั่งสอนลูกคนอื่นตรงๆได้แค่ไหน
โยงมาจากเคสนั้นให้พอเข้าใจบริบท แต่อยากคุยในภาพรวม ไอทำร้างร่างกาย หรือแม้แต่แตะเนื้อต้องตัวนี่ผมว่าผิดอยู่แล้ว
สมมติพ่อแม่อยู่หรือหาตัวได้ก็คงง่าย พูดกับพ่อแม่ให้ดูแลลูกให้ดีๆ (แต่ถ้าพ่อแม่ทรงเอก็อีกเรื่องนึงนะ)
แต่คำถามคือ สมมติพ่อแม่ไม่ได้อยู่ใกล้ให้ตามตัวได้ ลิมิตที่เราทำต่อเด็กได้มันแค่ไหนครับ ตักเตือนแบบสุภาพ(วันหลังอย่าทำแบบนี้นะครับลูกมันไม่ดี) ตวาด(เฮ้ย! มาเหยียบของคนอื่นได้ไงวะ!?) ด่าแรงๆ(ไอเด็กh**r! พ่อแม่มึงไม่สั่งสอนหรอไอเวร)
Spoil
เล่าเคสตัวเองประกอบ แถวบ้านผมออกจากซอยมันจะมีกระจกโค้งกลมๆไว้ดูรถซ้ายขวา มีเด็กจากแคมป์คนงานประมาณ 10 ขวบสองคนมายืนต่อยๆกระจกแล้วหัวเราะกัน ดูรู้แหละว่าตั้งใจจะเล่น ผมอยู่ในรถเลยบีบแตรเตือนไปทีนึง เด็กหันมามองแต่ก็กลับไปทุบต่อ ผมเลยลงจากรถแล้วตะโกนใส่ว่า ถ้ามันพังอ่ะมีตังจ่ายหรอ! เด็กมันเลยเดินหงอๆไปจากตรงนั้น
ถ้าผมจะตามพ่อแม่ผมต้องลากเด็กเข้าไปในแคมป์แล้วพูดภาษาพม่าเพื่อตามหาพ่อแม่เด็ก ซึ่งอาจจะไม่อยู่เพราะออกไปทำงานข้างนอก แต่พอมีเคสโค้ชก็ย้อนกลับมานึกถึงตัวเองวันนั้น ว่ามันแรงไปหรือเปล่า หรือเหมาะสมแล้ว แต่เอาตรงๆผมก็ไม่ได้มีเวลามาตามหาพ่อแม่เด็กหรือไปนั่งสั่งสอนแบบดีๆเหมือนกัน