ผมไม่เคยทำงานราชการเลยกดดันมาก ทำไรไม่เป็นเลย

ผมพยายามเรียนรู้นะ แต่บางอย่างฟังไม่เข้าใจจริงๆ

จะถามบ่อยๆก็กลัวพี่ๆเค้ารำคาญ ผมเป็นคนฟังเค้าพูดแล้วจับใจความยากมาก

ต้องให้พี่เค้าสอนแบบทำให้ดูอะ ถึงจะพอทำได้ เครียดมาก

แล้วคนที่ทำงานผมเก่งๆทั้งนั้นทำงานกันไวมาก กดดันสุดๆ

เหมือนทุกวันต้องได้เจออะไรที่ไม่เคยทำเต็มไปหมด ปล.ผมตำแหน่งธุรการ

ขอระบายหน่อยนะครับ ไม่รู้จะคุยกับใคร

ธุรการไม่ยากหรอกครับ

ผมโตมาจากสายธุรการ ตอนบรรจุปี 59

อารมณ์เดียวกันแหละ

มาวันแรก อะไรวะเนี้ยยยยยยยยยยยย

อศึกษาไปเรื่อยๆ มันก็เริ่มซึมเองครับ เห็นหนังสือ เห็นเอกสารทุกวัน

ที่สำคัญคือ พยายามจำๆที่พี่ๆเขาคุยกันนั่นแหละ

ตอนแรกยังไม่รู้เรื่องหรอก เดี๋ยวทำไปสักพักจะเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรเอง

ปล. ไม่เข้าใจไร สอบถามได้นะครับ

ใจเย็นๆ ดูดหรี่สักตัวสองตัว ให้พอทุเลาลงก่อนดีไหม

ลองหาคอมมูในเฟสบุ๊คดูครับ ตามตำแหน่งที่ทำเลย มีคนใจดีคอยตอบให้ตลอดนะ

อะไรที่มันใหม่ก็จะรู้สึกว่ามันยากอยู่แล้ว ทำไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็จำได้เองครับ


งานธุรการผมว่าค่อนข้างรูทีน เดี๋ยวนานๆจะเบื่อไปเลย

นานไหมครับ กว่าจะชำนาญ ผมใหม่มากงงมึนสุดๆครับ

ไปเข้าห้องน้ำ เปิดคลิปที่เราชอบ แล้วสาวแหนมขึ้นลงซักรอบ ให้หัวคลีนๆ เดวก็ดีขึ้น

google calendar ช่วยได้

1. พยายามโน๊ตไว้เยอะๆ พวกงานรายวัน รายสัปดาห์ไปก่อน ถ้าพึ่งเริ่มงาน พอเก่งหน่อยก็จะรู้ว่ารายเดือนแต่ละวันต้องทำอะไรบ้าง

อย่างของผมทำเอกสาร OT เดือนใหม่เดือนเก่าทุกวันที่ 27 ทำคำสั่งบลาๆ ถึงเวลาคือต้องทำเลยในวันนั้น จะทำหลั
เลิกงานอะไรก็ว่าไป แต่จะไม่ปลอยข้ามวัน เดี๋ยวลืม พวกจ่ายค่าโทรศัพท์ วันเกิด ผมก็ยังเอามาใส่ในตาราง

30 วันนี่ทะยอยทำงานต่างๆได้เยอะมาก

2. ทำ Time blog ถ้าทำได้ แบ่งเช้า 2 ช่วง บ่าย 2 ช่วง วันนี้นัดกับใครก็เอาใส่ตารางไป ถ้าไม่ใส่จะทำซ้อน นัดซ้อน ประชุมซ้อน ซวยอีก

3. พออยู่คบปี-สองปี ถึงช่วงหนึ่งเช่น กลางปีงบ ใกล้ปิดงบ มันจะมีเอกสารเข้าเยอะ เราก็โน๊ตไว้ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง แล้วตั้งซ้ำเป็นเวลาเดิมของปีต่อๆไป

ผมว่าท่านก็ต้องเข้าหาพวกพี่ๆเค้านะ ที่ท่านพูดมามันไม่ได้เกี่ยวไรเลยระหว่างเอกชนหรือราชการ คือถ้าเจอพวกพี่ๆที่ชอบเข้าหาคนท่านก้จะโชคดีที่พี่ๆเค้าจะเข้าหาเอง อันนี้ท่านก็ต้องเข้าหาอละรีบทำให้เป็นไวๆอ่ะจะได้จบไปมานั่งกดดันไม่ช่วยอะไร แค่ถามงานไม่โดนไล่ออกหลอก


ผมเริ่มทำงานจากรัฐวิสาหกิจก่อนละค่อยย้ายไปเอกชน ผมเริ่มจากไปกินข้าวกีบพวกพี่เค้าก่อนเลยถ้าเค้าชวน ทำแบบนี้ทุกที่เลย

สังคมที่ทำงานสำคัญกว่าครับ ถ้าพี่ที่ทำงานเขาแย่ก็ออกมา

แต่ถ้าปรึกษาเขาก็พร้อมช่วยเหลือ ก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไรครับ ถามเพื่อให้เป็นงาน

ไม่ต้องกังวลอะไรเลย จริงใจอ่ะครับ ไม่ไหวก็แค่ช่างแม่ง ช่างแม่งกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้

สิ่งที่ควบคุมได้คือตัวเรา นอกจากนั้นไม่สามารถควบคุมมันได้ครับ

* ตำแหน่งธุรการ ถ้าเอาตามความเข้าใจผม ภาระงานหลักๆ คือ การรับ-ส่ง เอกสารหรือเปล่าครับ


ถ้าใช่ก็พวกนี้อาศัยการทำบ่อยๆ และการอ่านเอกสารเยอะๆ ครับ อย่างถ้าหนังสือเสนอผู้บังคับบัญชาใจความหลักๆ คือ วรรคท้าย ข้อเสนอเอย ข้อพิจารณาเอย ประมาณนี้แหละครับ


ส่วนใหญ่หนังสือราชการของส่วนงานที่ท่านรับผิดชอบมันจะเนื้อหาซ้ำๆ ครับ



ปล. แต่ถ้าท่านรับผิดชอบสารบรรณกลางที่ต้องดูภาพรวมทุกสำนัก/ส่วนงาน มันก็จะต้องใช้ความเข้าใจเยอะหน่อย

เดี๋ยวทำไปเรื่อย ๆ ก็เก่งครับ อยากแนะนำเรื่องการตัดสินใจหน่อย ผมเจอหลายที่ งานธุรการไม่ค่อยใช้เซนส์เท่าไหร่
หนังสือมาด่วน แต่ต้องรอหัวหน้าสั่งการ เกษียณหนังสือก่อน แทนที่จะสำเนาแจ้งเจ้าของเรื่องก่อน กว่าหนังสือจะมาถึงเจ้าของเรื่องหมดเวลาไปวันนึง

ตอนกินข้าว ว่างๆ
ออกตัวกับพี่ๆเค้าเลยครับ
ผมใหม่ๆ มากๆ ขอคำแนะนำด้วยนะครับ

ถามครั้ง สองครั้ง เค้าไม่ว่าหรอกครับ
อย่าถามอะไรซ้ำๆ เดิมๆ บ่อยๆ

ธุรการงานไม่ยากครับแต่มันจุกจิก แต่จะพูดถึงค่านิยมในวงการข้าราชการไทยคือ ถ้าไม่ถามก็ไม่สอนส่วนใหญ่พวกก็ปล่อยให้คลำทางกันเอง น้อยครั้งมากๆ ที่จะเจอคนสอนงานแบบจริงๆที่เขาไม่รำคาญ ซึ่งผมว่าแม่งเป็นอะไรที่ผิดมหันต์เลยนะค่านิยมแบบนี้ แต่เหรียญย่อมมีสองด้านเสมอ นิสัยส่วนตัวผมดันบังเอิญดันเป็นคนไม่ชอบถาม อยากรู้อะไรชอบศึกษาเองมากกว่า และไอ้การที่เราศึกษามันได้อะไร แทนที่จะถามให้จบๆ... ผมพูดเลยว่ามันได้กับตัวเองครับ ผมคงเป็นคนส่วนน้อยมั้งที่ไม่ค่อยชอบให้ใครสอน 555

ผมตำแหน่งนิติกร บรรจุวันแรกสัปดาห์แรกทำไรไม่เป็นเลย ละดันไปเลือกที่ไม่มีนิติกรด้วย เท่ากับว่าทำเองเรียนรู้เองตั้งแต่ 0 ผมแค่คิดว่า "กูไม่อยากเป็นตัวถ่วงของใคร" มันก็ผลักดันให้ผมเรียนรูัด้วยตัวเองหลายๆอย่าง จนทุกวันนี้จากคนที่ทำงานไม่เคยมีที่ปรึกษา (แหงละก็ไม่มีหัวหน้า) กลายเป็นคนคอยให้คำปรึกษากับคนอื่นได้สบายๆ ครับ ท่านก็ทำได้เชื่อผม มันไม่ยากอย่างที่คิด

สู้ๆ นะ เพิ่งเริ่มต้นอย่าเพิ่งท้อ

เด็กใหม่เป็นกันทุกคน เรื่องมาถึงทำอะไรไม่เป็น มันเป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องหนักใจ