ผมเชื่อแบบนี้นะอะไรที่เป็นของเราจะเป้นของเราโดยตลอด ถ้าอยู่กันแล้ววิตกกังวลว่าโน้นนี่นั่นก็ไม่น่าจะใช่แล้ว whatever is mine it's always mine

ถ้าตอนเด็กๆถึงประมาณอายุ 27 ส่วนตัวผมมีบ้างเรื่องหึงหวง แต่ปัจจุบันพอโตขึ้นความคิดเปลี่ยน ไม่มานั่งสนใจเรื่องพวกนี้ละครับ จะสวยแค่ไหนถ้าไม่พอใจจะอยู่ก็เดินออกไปได้แค่นั้นเลยครับ

จะเข้ามาตอบว่าจริงๆความสวยพอถึงจุดนึงมันก็ไม่ได้อะไรแล้วละ

เอาคนที่อยู่กับเราแล้วเขาไม่งี่เง่า ช่วยกันทำใาหากินไม่เห็นแก่ตัวนั่นละเป็นตัวตัดสิน

เมียที่แต่งได้คือเมียที่สะกิดแล้วให้

ไม่อยากมีแฟนสวยครับ ขอแค่ประมาณแพตตี้ก็พอแล้ว

หน้าตาดีหรือไม่ดี ไม่เกี่ยวเลยว่าจะนอกใจหรือไม่นอกใจ มันอยู่คน คนหน้าตาไม่ดีก็นอกใจกันเป็นปกติ

เวลาผู้ชายมันอยากได้จริงๆอ่ะ มันจีบไม่สนหน้าตาหรอก หน้าตาไม่ดีแค่ไหนก็มีคนอยากได้

อ้อ อายุก็เป็นปัจจัยนะ ถ้าเป็นช่วงวัยรุ่น มันเป็นวัยอยากรู้อยากลอง หลายคนก็ชอบคิดว่ามีชีวิตต้องใช้ให้คุ้ม นอกใจนิดนอกใจหน่อยจะเป็นไร กลับกันถ้ายิ่งอายุเยอะ มันยิ่งต้องการความมั่นคง มันเหนื่อยกับการมาเล่นๆเรื่องความรักแล้ว ถ้าไม่มีก็ทำแต่งานไปเลยดีกว่า

อยากได้ผู้หญิงสไตล์ไหนก็อยู่ที่คุณเลือก

คนสวย ส่วนมากจะเงื่อนใขเยอะ ความควาดหวังมาเต็ม สุดท้ายปลิวเพราะmindset

แฟนผมน่ารักแบบ ผู้ชายเดินผ่านต้องมอง
เวลาเดินด้วยกันนี่ผมมองผู้ชายที่เดินผ่านทุกคนอ่ะ คนที่ไม่ได้เล่นมือถือ คนที่มองตรงข้างหน้า มองแฟนผมหมด

ไม่ทะเลาะกันเลย แต่ความคิดบางเรื่องไม่ตรงกันเอามากๆ เคยเลิกกันไปครั้งนึงแล้ว เพราะมีไรไม่บอกกันตรงๆ เก็บเอาไว้ แล้วบอกเหตุผลตอนเลิกกัน

ขนาดตอนนี้คบกัน อะไรที่ไม่ชอบนางยังไม่บอกเลย บอกเอาวันอื่นๆ เพราะนางบอกว่ากลัวบอกไปตอนนั้นแล้วผมจะเครียด เซ็ง ทำให้นางคิดมาก
นี่ตกลงกันอยู่ตลอดมีไรให้บอก ณ เวลานั้นเลย จะได้แก้ ปรับปรุงให้เข้ากัน

ถ้าสักเกรด B- หรือ 8 คะแนนลงไปอะ คนเข้าหาเยอะ

9,10 คนมองแน่นอน แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยกล้าจีบ นอกจากรวย

ผู้หญิงที่คนจีบเยอะจะไม่ได้สวยอย่างเดียว ที่เห็นคือจะสวยระดับนึง+ความน่ารัก แล้วถ้าผสมออกมากลมกล่อมพอดีๆ รับรองคนจีบตรึม

เพราะแฟนผมก็เป็นไทป์นี้ สวยประมาณนึงแต่ไม่ได้สวยเป๊ะปังขนาดนั้น แต่น่ารักแบบจัดๆ ยิ้มทีคือละลายไปเลย บรรดาหนุ่มๆถ้านับตั้งแต่ตอนผมเริ่มจีบจนถึงแค่ก่อนแต่งงาน เท่าที่นับได้ก็ประมาณซัก 30 คนแล้ว ยิ่งช่วงมหาลัยนี่คนรุมจีบกันเยอะมาก รู้สึกตัวเองโชคดีที่ตัดสินใจจีบตั้งแต่ม.ปลายจนได้คบกันตั้งแต่ช่วงปี 1

น่าจะแล้วแต่คนมั้งฮะ
ผมเคยคบพริตตี้คนนึงก็น่าจะหัวแถวยุคเดียวกับสต็อปอ่ะ แล้วก็ผู้ชายเข้าหาเยอะมาก
แต่ผมไม่ใช่พวกหึงหวง จู้จี้อะไรอยู่แล้ว เพราะสนิทกับพริตตี้เยอะ พอจะรู้ว่าวันๆนึงเค้าทำอะไร ต้องการอะไร
แต่สุดท้ายไปไม่รอด เหมือนเค้าจะมีกำแพงอะไรบางอย่าง แล้วก็พวกทัศนคติ+เวลา ที่ไม่แมชต์กันเลยแยกย้าย

หลังๆผมเลยมองหาคนที่ใช้ชีวิตสไตล์เดียวกัน ชอบอะไรเหมือนๆกัน จนภรรยาปัจจุบันนี่แหละ ฉีกทุกคำจำกัดความ
กลายเป็นบัดดี้ทุกลุยได้ทุกกิจกรรม ไปวิ่งก็วิ่ง แว๊น700kmก็ไป กินก็กิน หน้าตาก็ถือว่าโดดเด่นเวลาไปไหนมาไหน หรืออยู่กันคนหมู่มาก