เสียใจด้วยครับท่าน ของผมก็คล้ายๆ กัน เป็นแมวจรชอบมากินมานอนในบ้านผม
แต่ตอนนี้น้องหายไป 2 เดือนแล้วไม่มีวี่แววจะกลับมา ตอนปีใหม่ผมเลยตัดใจไปละครับ

เสียใจด้วยนะครับ น้องแมวน่ารักดี และได้เจอกันในช่วงสุดท้ายก่อนจะจากไป เก็บช่วงเวลาดีๆไว้ให้คิดถึงกันบ้างมันก็ดีใจแล้วละครับ

ถ้าเรารักแมวตัวนึง เราจะรักแมวทั้งโลก
คำนี้นี่แม่งไม่เกินจริงๆครับ




แก๊งจรหมู่บ้านผม ขาดไปอีกหนึ่งตัวไอ้ทับทองน่าจะตายเรียบร้อยแล้ว แหม่จรแล้วยังมีชื่ออีกนะ
หมู่บ้านผมดีตรงที่ หลายๆบ้านรักแมวกันเยอะ แมวนี่เดินเข้าออกกันเป็นว่าเล่นเลย หมาก็ไม่กัดแมวด้วยนะ
ยกเว้นหมาในบ้านคน จะมีแต่แมวนี่แหละครับ ที่ซัดกันเองจนตาย

น้องกลับดาวก็หมดทุกข์แล้วครับ แมวมันข้ามถนนไม่เก่งเหมือนหมา
ผมจากเคยเสียใจมากที่ช่วยแมวจรหลายๆตัวไว้ไม่ได้
พอดูตัวเราจริงๆแล้ว เราช่วยได้มากสุดแค่ ถ่ายรูป แล้วรอคนมาอุปการะเท่านั้นเอง
พอเขาตายไปหลายๆตัว จนเราก็เริ่มแบบชินชาในความรุ้สึกไปล้ะ

ดูฉลาดนะ

โหย น้องน่ารักมากเลย กลับดาวแมวไปแล้ว

นี่แหละคือข้อเสียของการเลี้ยงปล่อยแบบอิสระนี่แหละฮะ ทั้งอุบัติเหตุ โรค โดนหมาแมวตัวอื่นกัด

แต่ถ้าจะเลี้ยงแบบปิดก็ต้องใช้งบพอสมควร และมีเวลามาดูแลเล่นกับเขาด้วย

เสียใจด้วยครับ ของผมแมรจรมาคลอดไว้2คอก 3+6 9ตัวแล้ว
เลี้ยงไม่ไหว เอาไปปล่อยแล้ว6ตัว เหลือ3 ว่าจะเก็บไว้ตัวเดียว
แต่ก็กลัวมันเหงาอีก (ตัวเดียวคือตัวที่มันป่วยใกล้ตายรักษาจนหาย และสีขาวตัวเดียว นอกนั้นสีดำ)

เสียใจด้วยครับ ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกอาจจะไม่ทั้งหมดแต่ผมกับพี่ชายก็เคยเจอเหมือนกันครับ เป็นแมวแก่ ตาบอด ขาเป๋ และดูมากๆ จะอยู่ล่างหอที่ผมอยู่ มีร้านก๋วยเตี๋ยวคอยให้อาหารมันอยู่ดับตัวอื่นๆ ผมก็เห็นมันหลายปีแต่มาให้อาหารตอนช่วงที่ผมใกล้เรียนจบช่วงปีครึ่งสุดท้าย ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมเอาอาหารไปให้มัน มันดุมากทั้งๆที่ตามันมองไม่ค่อยเห็นได้ยินเสียงอะไรมันก็จะหนีเลย ครั้งแรกที่ผมให้คือเอาไปเทล่อมันมาจากที่นอนให้มันอยู่ใกล้ๆที่หอประมาณสิบก้าว ผมให้อาหารมันบ่อยมากแต่ก็ไม่กล้าจับ ให้ไปซักพักเวลาเขย่าถุงมันก็จะมาหาเองแต่ก็มาแบบห่างๆผมต้องเทแล้วหลบ จะเข้าไปลองคุยก็ขู่ฟ่อๆ

ทีนี้พี่ชายผมก็มาให้ด้วยผลัดเทให้ผลัดกันซื้อให้แต่พี่ผมมีทริคในการเข้าหาแมวดุ ตะล่อมจนจับมันได้ลูบหัวมันได้เพียงคนเดียวจากที่มีผมให้อาหารและร้านก๋วยเตี๋ยวที่ให้มันมาตลอดก็ยังไม่มีใครลูบหังมันได้เลย แล้วก็จะมีแม่แมวอีกตัวที่ช่วงหลังมาเห็นก็จะมากินด้วยแต่แม่แมวมันมีคนเลี้ยงแบบปล่อยๆอยู่แล้วเลยไม่น่าห่วงเท่าไหร่

ทุกเวลาที่เดินลงจากหอจะเห็นมันนอนใต้รถตลอด มาวันนึงก็ไม่เห็น พอพี่ผมมาก็ไม่เห็น ผ่านไปสองสามวันก็ยังไม่เห็น ผมก็เริ่มรู้ละว่าคงเป็นอะไรไปแน่ๆ จนพี่ผมไปถามร้านข้าวข้างๆว่าเห็นแมวไหม เค้าบอกว่ามันตายแล้วผมกะพี่ก็เข้าใจได้ แต่เหตุที่มันตายนี่ซิมันคือมีหมาจากซอยข้างๆหลุดมาสามสี่ตัวมารุมเห่าหรือรุมกัดมันก็ไม่รู้แต่พี่เค้าบอกว่าพอออกไปดูก็เห็นมันนอนนิ่งเค้าบอกว่ามันน่าจะช๊อคตาย ผมก็คิดว่าคงเป็นไปได้มากที่สุดเพราะแค่ใกล้มันมันก็ขู่แช้วกระโดดหนีทั้งๆที่มันมองไม่เห็นเคยกระโดดหนีผมแล้วไปชนล้อรถจังๆเฃครั้งนึง แล้วหมามารุมเห่าผมไม่อยากคิดเลยด้วยซ้ำมาจะเป็นไง มันคือแมวแก่ ขาเป๋ ตาบอด เศร้าใจฉิบหายเศร้าเทียบเท่ากับแมวที่เลี้ยงไว้ที่บ้านเป็นสิบๆปีตายเลย แต่ก็ปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยช่วงสุดท้ายของชีวิตมันก็ได้กินบุฟเฟ่ต์สำราญใจตัวก็อ้วนขึ้นด้วย

แล้วตั้งใจไว้ด้วยนะถ้าวันนึงมีเงินเหลือๆหรือได้โชคงามๆ ผมจะทำมูลนิธิช่วยแมวจะตั้งชื่อเป็นแมวที่บ้านกับตัวนี้แหละ ขอให้ซักวันนึงผมได้ทำละกัน

ความรุ้สึกนี้ไม่เจอเองไม่มีทางเข้าใจ อ่านแล้วจะร้องตาม

อ่านแล้วเศร้าเลย

เสียใจด้วยครับ ตอนแมวผมเสีย ผมร้องไห้แทบตาย เข้าใจเลย

เลี้ยงเปิดก็งี้แหละครับ ทำใจ RIP ครับ

เสียใจด้วยนะครับ ผมเข้าใจความรู้สึกเลย
เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หมาน้อยที่ผมกับแฟนแวะให้ข้าวทุกวันหลังเลิกงานก็เพิ่งโดนรถชนตาย
มันเป็นหมาใต้ทางด่วน น่าจะกลัวคนมากเป็นปมส่วนตัว ให้ข้าวมาเกือบปีแล้วยังไม่เคยให้จับเลย
อยากเอาไปเลี้ยงนะครับ แต่ไม่มีปัญญาจับตัวได้จริงๆ พอเข้าใกล้ก็โดดหนีตลอด
เมื่อวันพฤหัสที่แล้วตอนเช้ากำลังขับรถไปส่งแฟน เห็นรอยเลือดกลางถนนละ มีรอยโดนลากลงข้างทางเลยแวะจอดดู
กลายเป็นไอ้แดงตัวที่ให้ข้าวทุกวันแฟนผมแม่งใจสลายเลย นึงซึมทำงานไม่ได้ทั้งวัน
เอาแต่โทษตัวเองว่าทำไมเอาไปเลี้ยงไม่ได้จนโดนรถชนตาย ทุกวันนี้ยังพูดถึงอยู่เลย

Noted คิดถึงส้มศรีตลอดไปครับ 2ปีแล้วสินะ T_T