คุณช่อมาเปิดหัวแรงเลย

ผมเข้าใจว่าคล้ายๆกับรถไฟฟ้าสานสีส้มตะวันตกที่ยังเป็นประเด็นอยู่ยังยังลงนามไม่ได้ครับ

คือปกติการประมูลสัมปทาน ผู้ประมูลจะลงทุนก่อสร้างทาง หรือจัดหารถและระบบจัดการต่าง แล้วจ่าค่าาสัมปทาน พอได้สัมปทานมาก็บริหารจัดการให้มีกำไรพอที่จะมาจ่าค่าสัมปทานแต่ละปี

แต่กรณีที่การลงทุนนั้ถ้าได้มาแล้วทำยังไงก็ขาดทึน ก็จะไม่มีคนประมูล จึงเกิดรูปแบบคล้ายๆรัฐจ้างเป็นรายปีแล้วกัน เลยเรียกว่าของบสนับสนุน ใครขอน้อยกว่าก็คือรัฐเสียประโยชน์น้อยสุด(ได้ประโยชน์สูงสุด) จึงชนะการประมูลได้สัมปทานไป

ผิดถูกยังไงท่านอื่นเพิ่มเติมได้ครับ

ก็เพราะยังงี้ฝั่งนั้นเขาถึงไม่ยอมให้แกได้เข้าสภาแม้ 1 วัน

ขอบคุณมาก ๆ ครับผม

นี่ความความจริงที่ทุกคนไม่ค่อยรู้ จำนวนเรื่องท้องถิ่นเยอะนั่นไม่เถียงเพราะมันมีตั้ง 7000 กว่าแห่ง แต่ถ้าเอาความเสียหาย หรือสัดส่วนต่องบประมาณ

รายการส่วนกลางมีการทุจริตและเสียหายเยอะกว่าท้องถิ่น

ประมาณว่าใครขอเงินอุอหนุนจากรัฐน้อยที่สุด หรือ ให้ผลประโยชน์กับรัฐมากที่สุด คนนั้นได้สัปทานครับ

คือรัฐจะได้ใช้เงินน้อยลง เอาเงินไปลงที่อื่นได้ครับ ปกติโครงการพวกนี้นัฐมักจะขาดทุนอยู่แล้วในประเทศอื่นๆ

ผมแม่มโคตรขำพวกติ่ง IO บอกว่า ธนาธร เคยประสบความสำเร็จอะไรมาบ้าง

ขอบคุณครับผม

ปกติพวกโครงสร้างพื้นฐาน ถ้าไปทำในพื้นที่ห่างไกลมักจะขาดทุนครับ รัฐจึงต้องช่วยอุ้ม(หรือลงมือทำเองถ้าไม่มีเอกชนรับทำ) เอกชนก็พออยู่ได้มีกำไร มีการจ้างงาน

ผลดีกับรัฐ เช่น การที่มีรถประจำทางวิ่งแน่นอน ตรงเวลา ช่วยให้คนเดินทางสะดวกขึ้น นักท่องเที่ยงที่จะมาเที่ยวก็มั่นใจว่ามาแล้วจะไม่เคว้ง เดินทางต่อได้ชัวร์ๆและไม่โดนโก่งราคาจากผู้มีอิทธิพล(เช่น รถแดง แท๊กซี่มาเฟีย)
หรือคนท้องที่ที่ยังไม่มีเงินซื้อรถยนต์ มอเตอร์ไซค์ก็ได้พึ่งรถประจำทางนี้

ทีนี้ความเจริญก็จะเริ่มกระจายตัวออกไปครับ

ปล. อีกตัวอย่างนึงคือการวางเสาไฟฟ้าไปถึงพื้นที่ห่างไกล ยังไงก็ขาดทุนแน่นอน แต่เพื่อให้ไฟฟ้าเข้าถึงให้มากที่สุดรัฐก็ต้องยอม เพื่อให้ความเจริญกระจายไป

เปิดดูคลิปจากเว็บเฟสบุค