ปกติจะใช้ 1250 แหละครับ แล้วก็สำรองอีก 250 รวม 1500 คน

ของ ก.ท ปีนี้ ใช้ ม.2-ม.4 แปรเป็นหลัก ตัวเลขที่ผมรู้จากอาจารย์โรงเรียนคือ
จำนวนนักเรียน ม.2-ม.4 รวม 1,244 คน
จำนวนนักเรียน ม. 1 ห้องคี่ 250 คน
รวม 1,494 คน

ตัวเลขมันค่อนข้างปริ่มมากๆครับ

โรงเรียนท่านเด็กเยอะยังปริ่ม ของผมอัสสัมหลังๆคนไม่ค่อยอยากเข้าแล้วไม่ต้องสืบอ่ะม.ต้นไม่พอแน่นอน น่าจะเอาม.ปลายมาขึ้นด้วยแน่ๆ สมัยก่อนมันจะมีรุ่นที่ได้ขึ้นแปร2ครั้งกับรุ่นที่ได้ขึ้นครั้งเดียว สมัยนี้รุ่นไหนก็คงได้2ครั้งกันหมด

ถ้าเอาแค่ข้อแตกต่างตามที่จขกท.ถาม สำหรับมหาลัยที่ผมเคยเรียนก็คือ

จตุรมิตร เป็นกิจกรรมที่ทั้ง 4 โรงเรียน จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีรูปแบบกิจกรรมและกำหนดการชัดเจน ทั้งนักเรียนและผู้ปกครองทราบดีว่าโรงเรียนมีกิจกรรมนี้อยู่แล้วตั้งแต่สมัครเข้าเรียน มีคณาจารย์ดูแลให้คำปรึกษาตลอดกิจกรรม

รับน้อง เป็นกิจกรรมที่มหาลัยจะบอกตลอดว่าไม่มีส่วนรับผิดชอบหรือเกี่ยวข้อง รูปแบบและช่วงเวลาการจัดขึ้นอยู่กับรุ่นพี่และการทำต่อๆกันมาในแต่ละคณะ/ภาควิชา รุ่นน้อง/ผู้ปกครองไม่ทราบว่าจะต้องไปเจอกับอะไรจนกว่าจะเริ่มกิจกรรม ทุกอย่างขึ้นอยู่กับรุ่นพี่เท่านั้นไม่มีอาจารย์มาเกี่ยวข้อง

ห้ะ เด๋วนะ ผมเข้าใจว่าอัสสัมนักเรียนต่อรุ่นมากกว่า กท. มาตลอด ไม่งั้นเลขประจำตัวนักเรียนอัสสัมจะแซงกท.ได้ยังไง เข้าใจว่าแซงไปเยอะมากด้วย หรือว่าเพิ่งมาน้อยช่วงหลังๆ เพราะผมเคยถามเพื่อนอัสสัมจำได้ว่าเยอะกว่าพอสมควร

ผมก็กท.ครับ สิบกว่าปีที่แล้ว อยู่ EP รุ่นพี่คงหมั่นไส้ ม.6 รุ่นนั่นชอบมีเรื่องกับรร.อื่นด้วยซึ่งเป็นคนที่มาคุมซ้อมนั่นแหละ เพื่อนผมไม่กล้าฟ้อง ครูมาถามก็ไม่กล้าบอก โดนพร้อมกันหลายคน

มีครับ แค่เรื่องซ้อมแปลอักษรเรื่องอื่นไม่ค่อยยุ่งกัน ยกเว้นเด็กแก้งค์มีเรื่องกัน

อันนี้ไม่แน่ใจเลย แต่รุ่นผมเนี่ยเข้าป.1มา700คน แต่ในวันที่จบม.6ออกเหลือแค่400กว่าๆแค่ตอนม.1ก็หายไปเป็นร้อยแล้ว เลขประจำตัวก็นำขาดมาตั้งแต่ตอนผมเรียนละอาจจะแซงมานานแล้ว ส่วนเรื่องคนน้อยอ.ฝ่ายปกครองแกเล่าให้ฟังว่าอัตราการแข่งขันมันต่ำลงไปมากคนมาสมัครน้อยลงทุกปีๆต่อเนื่องหลายปีและเล่ามาตั้งแต่20ปีก่อน ผมเลยคิดว่าปัจจุบันคนน่าจะน้อยมาก

ถ้างั้นคงเพิ่งมามีจำนวนสูสีกันช่วงหลัง เพราะรุ่นใกล้ๆผมกท.จะรับเข้าป.1ประมาณ 450 จบม.6จะเหลือแค่ 300 ต้นๆ เท่านั้นเอง แต่ปัจจุบันน่าจะเยอะขึ้นเรื่อยๆดูจากตึกที่สร้าง ถ้าตามที่คุณ Heaven_K บอกก็น่าจะประมาณรุ่นละ 400 ก็เท่าๆกัน

ตอนมัธยมงานแปรอักษร มีการซ้อมเชียร์ ซ่อมเพลต เขียรโค้ดแปรอักษร ขึ้นแปรอักษร การซ้อมค่อนข้างแตกต่างจากตอนว๊ากสมัยมหาวิทยาลัยมากๆ ซ้อมตอนมัธยมเน้นซ้อมเพลงเชียร์ให้คล่อง ให้เสียงดัง พร้อมกัน ซ่อมส่วนใหญ่ซ้อมในโรงยิม เปิดพัดลมไม่ร้อน บางทีซ้อมในหอประชุมเย็นๆบ้าง พอใกล้ๆวันค่อยเริ่มีซ้อมกลางแดดบ้าง การซ้อมไม่ได้เป็นการว๊าก ดุด่า กดดันไร้สาระแบบตอนมหาวิทยาลัย แล้วจุดประสงค์การซ้อมมันชัดเจน ซ้อมเพราะมีงานจตุ หรืองานกีฬางานไหน จัดเมื่อไร ตารางซ้อมชัดเจน ไม่ได้ซ้อมทุกวัน รุ่นพี่ อาจารย์ศิษย์เก่า มาเล่าประสบการณ์ เล่าประวัติความเป็นมา ไม่ได้กดดัน แต่ก็สามารถปลุกใจ รวมพลังรุ่นน้องได้เป็นอย่างดี

แต่การว๊ากแบบมหาวิทยาลัย มันเฟคๆ มันไม่ได้เข้าถึงว่าซ้อมเพื่องานอะไร ความคาดหวังเป็นอย่างไร มาครบ ซ้อมดียังไงก็ไม่ได้เลิกตามเวลา ไม่ครบ ไม่ขาด ไม่สายก็ไม่ได้คุยกันแบบพี่น้องที่ควรจะทำ หาเรื่องจับผิดไปเรื่อย เช่น มาแกล้ง ทำให้ขำแล้วก็ทำเป็นหาบลงโทษ เฟคโครตๆ มุขควายมากๆ หรือแม้กระทั่งจับซ้อมในพื้นที่ไม่เหมาะสม มืด ลมไม่ถ่ายเท บอกว่าซ้อมเพื่อฝึกความอดทน เเบบงงๆ และก็ซ้อมมันทุกวัน มันไม่ได้รวมพลัง รวมความสามัคคี ไม่ได้จริงใจในการปฏิบัติร่วมกัน

ปล. งานแปรอักษรตอนมัธยม นอกจากงานแปรอักษร ซ้อมเชียร์ ซ่อมเพลต เขียรโค้ดแปรอักษร มันยังมีกิจกรรมอื่นๆที่นักเรียนได้ร่วมทำ ได้แสดงออกกันเอง เช่นวงดุริยางค์ สารวัตรนักเรียนแบ่งเวรคุมตามจุดต่างๆ ทีมขนเพลต แจกอาหาร ทีมพยาบาล ลีดเดอร์ กลุ่มถ่ายภาพ วิดีโอ ทีมเทคนิต ทีมอาร์ต ซึ่งหลากหลายงานดังกล่าว มีต้องอาศัยความร่วมมือ ลงแรงของนักเรียนหลายๆคนมากๆ แต่ละงานทำงานร่วมกัน จัดงานกันเอง แบ่งงาน วางแผนกันเอง รวมถึงหาเงินจัดกิจกรรมกันเอง สำหรับผม ผมคิดว่ามันก็ได้ประสบการณ์ดี

กรุณาระบุชื่อสถาบันมาเลยครับว่า รร.อะไร หรือถ้าไม่เกี่ยวกับโรงเรียนในเครือ จตุรมิตร กรุณาระบุด้วยครับขอบคุณครับ

ปกติ ม.5 คุมซ้อมจตุปะครับ ม.6 ทำแค่งานโรงเรียน แสดงว่าอันนี้โดนตอนเค้ามาซ้อมแยกในห้องปะครับ

ผมคนนอกไม่กล้าตัดสินจากภายนอกจริงๆครับเคสนี้ เพราะเพื่อนๆผมจากสวนหลายคนดันสนุกและอยากร่วมกับกิจกรรมด้วยสิ ทั้งๆที่พวกมันก็เลือก กก นะ เลยแบบเอ้ะ หรือจริงๆเด็กๆที่มาสมัครใจมากัน

เหมือนจะยาวววววว

ตอนเด็กๆช่วงแปรอักษรก็ไม่ค่อยชอบขึ้นนะ แต่ไม่ถึงกับแอนตี้ คือมันร้อน นั่งตากแดดทั้งวัน ปวดฉี่ก็ยากที่จะไปเข้าห้องน้ำ แต่มันสนุกตรงได้เล่น หัวเราะกับเพื่อนบนสแตนด์ วันซ้อม วันซ่อมเพลทก็สนุกสนานได้เรียนน้อย ได้เล่นกับเพื่อน พอผ่านมามันก็สนุกเป็นธรรมชาติของทุกคนแหละเอามาเล่าในวงเพื่อนๆหรือกระทั่งครูเก่าๆที่เกษียณ

คือจะแปรหรือจะเลิกผมเฉยๆขึ้นอยู่กับรร. รุ่นน้องในยุคนั้นๆเลยที่เห็นตามความเหมาะสม

ส่วนศิษย์เก่าหลายคนก็เกินไป อยากให้เปิดใจรับฟังน้องๆที่เค้าเห็นต่างบ้าง ไม่ใช่ว่าพอไม่แปรก็บอกไม่ใช่เด็กรร.นั้นๆ ศิษย์ปัจจุบันบางคนก็เกินไปอันนี้เห็นด้วยแต่เราเป็นผู้ใหญ่ก็ให้เค้าระบายออกมาจากนั้นก็หาจุดกึ่งกลาง

อย่างสามวันนี้ก็มีเชิญชวนศิษย์เก่ามาซ่อมเพลท ผมก็ว่าจะไปซ่อมให้เหมือนกัน

แปรอักษรอยากให้เว้นที่บางส่วนไปเลยให้ศิษย์เก่าสัก 400คน ใครที่บ้าพลังแทนที่จะด่ารุ่นน้องก็เอาพลังไปปลดปล่อยบนสแตนด์ ไม่ใช่มายืนเชียร์ฝั่งมีหลังคา ส่วนศิษย์เก่าคนไหนไปเชียร์ปกติก็ไปเชียร์เหมือนเดิม

เสาร์นี้ผมคงไป(และคงฝั่งมีหลังคาแน่นอน)