ผมคิดว่าหลายๆคนคงมีจุดเปลี่ยน ที่ทำให้นิสัย หรือ ทัศนคติของตัวเองเปลี่ยนไป

เช่น วัยเรียน วัยทำงาน นิสัย หรือ ทัศนคติเราก็จะเปลี่ยน

หรือ อายุ 30 หรือมีภาระ หรือ มีลูก เป็นต้น

แต่ละคนมีจุดเปลี่ยนใหญ่ๆ ที่ทำให้เราเป็นคนละคนกันอย่างไรบ้างครับ

ผมยังเหมือนเดิม อิเหละเขะขะ แต่พอกู้บ้านเมื่อสามปีก่อนก็เหมือนจะพยามถีบตัวเองออกจากความลำบาก ณ เวลานี้

แต่ถ้าถามว่าเป็นผู้เป็นคนเมื่อไหร่ ก็ตอนเรียนคณะสถาปัตย์มั้ง เหมือนวิธีคิดจากเด็กน้อยกลายเป็นคนมีตรรกะมากขึ้น

ของผมช่วง ปวช. จาก ม.3 ตัดสินใจเรียนสายอาชีพ มีอยู่วันนึงไปเตะบอลกับเพื่อนแล้วช่วงพักครึ่งหิวน้ำมาก แล้วรีบวิ่งไปหยิบขวดน้ำ แต่ขวดน้ำมันไม่พอดีจำนวนคนเลยต้องแบ่งกันกิน ผมซัดไปเกือบหมดขวด จำได้ลางๆ ว่าเพื่นคนนึงมันพูดอะไรสักอย่าง ประมาณเราไม่คิดถึงคนอื่นเลย จากวันนั้นผมเริ่มเอาใจเค้ามาใส่ใจเรามากขึ้น จากที่เคยมั่นใจมากๆ ก็ลดลงพอสมควร

ตอนทำงานครับเพราะพอหาตังเองแล้วชีวิตโคตรลำบากเลย แต่ก็ต้องทำเด๋วไม่มีตังตีหม้อ

ตอนเริ่มทำงานเลยครับ

ก็ถือว่าช้านะ แต่ว่าก็ยังดีที่เจอ

ตอนเจอแฟนคนปัจจุบันครับ

ตอนพ่อเสีย

ตอนเด็กๆ ผมเป็นคนขี้เกียจทำการบ้านมาก เรียนไม่ค่อยเก่งด้วยคับ

เคยโดนเรียก ผปค เรื่องไม่ยอมส่งการบ้านด้วย แต่ไม่ได้เกเรนะคับ แค่ขี้เกียจเฉยๆ

พอขึ้นชั้น ป 6 คุณครูให้ทุกคนเปลี่ยนที่นั่ง ไม่ให้คนที่สนิทกันนั่งด้วยกัน เพราะเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ สอบเข้ามัธยมต่อ

ผมได้นั่งข้างเพื่อนผู้หญิงคนนึง เพื่อนคนนี้คือน่ารักแล้วก็โตกว่าวัย คือหน้าอกใหญ่กว่าคนอื่นๆในห้องนั่นแหละครับ

ผมเขินมาก ทำตัวไม่ถูก เลยโฟกัสที่การเรียนแทน กลายเป็นผมสอบได้ที่ 8 ของห้องเลย จากแบบอันดับยี่สิบกว่าๆ จาก 40 คน แล้วเทอมสองก็อันดับดีขึ้นอีก ได้ที่ 3 มั้งคับ เลยเปลี่ยนนิสัยเป็นคนตั้งใจเรียนขึ้นมาเลย

ส่วนเหตุการ์ณที่ 2 เกิดขึ้นตอน ม 5 ธุรกิจที่บ้านโดนฟ้องล้มละลาย ผมรู้จักการไม่สมหวังในบางเรื่องและการหาทางเลือกอื่นๆ เช่น เราไม่มีปัญญาไปเรียนพิเศษเตรียมสอบเอ็นทรานซ์อะไรต่างๆได้ เราซื้อหนังสือเท่าที่ซื้อได้ เรียนพิเศษราคาไม่สูงกับคุณครูที่่ รร ยืมหนังสือเพื่อนมาอ่าน จนสอบเอ็นทรานซ์ติดได้ (แก่เชียว ใช้คำว่าเอ็นทรานซ์)

ครั้งที่ 3 คือ เรื่องลูก ก่อนลูกเกิดมา ผมชิวๆกับการเก็บเงิน การประหยัดเงิน เพราะเราอยากหาความสุขบ้างจากการที่เราไม่มีในช่วงวัยรุ่น ผมดื่มหนัก เที่ยวกระจาย โดยคิดว่ามันคือความสุข แต่พอลูกเกิดมา เหมือนผลกรรมที่ทำไว้ช่วงไม่กี่ปีนี้มาคืนมา สุขภาพผมแย่ เงินเก็บมีน้อย ผมก็เลิกทุกอย่าง เลิกกินดื่ม ดูแลสุขภาพ เก็บเงินไว้ให้ลูกใช้

เมื่อก่อนเป็นคนไม่กล้าต่อรอง พูดไม่เรื่อง พูดกระโดดคำไปมา สั้นๆ ห้วนๆ แล้วก็กลัวการเผชิญหน้า กลัวคนเก่งๆ

จุดเปลี่ยน เรียนป.โท เพราะต้องทำทุกอย่างที่กลัวเลย ต้องปรับความคิด ไม่งั้นตอบข้อสอบยังไงก็ไม่ได้คะแนน เรียนไปเรื่อยๆก็รู้วิธีตอบคำถาม ทำให้เรากลายเป็นคนที่คิดให้ละเอียดขึ้น วิเคราะห์ถึงต้นเหตุมากขึ้น ปิด gap ต่างๆให้ดีขึ้น เป็นผลพวงให้กลายเป็นคนไม่ค่อยกลัวอะไรอีกต่อไป กลายเป็นว่าแก่ขึ้นแล้วกลัวน้อยลง

แฟนคนแรกครับ จากเคยใช้มือก็เปลี่ยนไปเลย

1. เรื่องการพูดจา-คำหยาบ : เมื่อมีลูกชายคนแรก ก็ลดการพูดหยาบจนแทบไม่มี จะเหลือก็แค่เพื่อนสนิทมากๆไม่กี่คน ที่เหลือก็งดไปเลย กับลิงๆทั้งหลายไม่เคยมีแม้แต่คำว่า"มึง-กู" และเขาเองพี่น้องก็ไม่มีการพูดคำหยาบระหว่างกัน(หยาบกับเพื่อนนอกบ้านคงมีแหละ แต่ผมไม่เห็น) นับถึงตอนนี้ก็เกิน 20 ปีแล้วที่ไม่หลุดแม้แต่ครั้งเดียว
2. เรื่องทัศนคติในการทำงาน : เมื่อตำแหน่งสูงขึ้น ใช้วิจารณญาณมากขึ้น ก็ปรับมองในมุมของคนอื่นมากขึ้น จากเดิมที่มองในมุมตัวเองจากสมัยวัยรุ่นที่แม้กระทั่งท้าเจ้าหน้าที่ต่อยเมื่อเจ้าหน้าที่ทำไม่ถูกใจก็เคย ก็ปรับเป็นถอยมามองจากอีกจุดนึง ว่าแล้วถ้าเราเป็นเขา เราจะคิด/ทำยังไง มองหลายๆมุม ก็ได้ความใจเย็นมากขึ้น
3. เรื่องภาษา : ไม่มีทางเลือกครับ ตำแหน่งสูงขึ้น รับรายงานเป็นภาษาไทยก็ลดลง ก็ต้องปรับตาม จนสุดท้ายอยู่ในจุดที่ข้างบนไม่เหลือคนไทย ต้องรายงานเป็นภาษาอังกฤษเท่านั้นล่ะครับ

เมื่อทำงานที่ต้องรับผิดชอบในระดับสูงที่ไม่มีคนช่วยได้ เจอการเมืองในบริษัท จากคนไม่ค่อยพูดก็ต้องพูด

จากคนอยากทำอะไรคิดว่าถูกก็ลุย แต่มันไม่ได้เพราะมันมีอีกหลายๆปัจจัย ก็ต้องเบรค มองกว้าง มองไกล ใจเย็น

จุดเปลี่ยนตอนเข้ามหาลัยปีแรกครับ
จากเป็นคนพูดเก่ง กล้าแสดงออก มีความมั่นใจ พอเจอพี่ว้ากซ่อมบ่อยๆเท่านั้นแหละ กุไม่คุยกะใครกลายเป็นคนเก็บตัวเลย
โซตัสเห้ๆ หมดไปสักทีเหอะ

จากสมัยวัยรุ่นเป็นสายชนดื่มสุดซอยเวลาไปเที่ยวผับกับเพื่อน มีวันนึงเมาจนสติขาด ภาพตัด มารู้ตัวอีกทีคือมาอยู่ที่หอตอนเช้าแล้ว ปรากฏว่าเพื่อนที่ไปด้วย มาบอกว่าผมเมาแล้วไปนัวกับสาวโต๊ะข้าง ๆ ผู้ชายโต๊ะนั้นเกือบจะรุมกระทืบผมอยู่แล้ว ดีที่เพื่อนผมลากผมออกมาได้

ตั้งแต่นั้นมา จากสายชนผู้ไม่เคยกลัวใคร ผมกลายเป็นแผนกเก็บศพเพื่อนแทนไปเลยครับ กินเหล้าแค่นิดหน่อย เพื่อนเมาก็สบายใจ เพราะจะเหลือผมไม่เมาอยู่คนเดียว พาเพื่อนกลับหอกันได้

ปัจจุบัน ตั้งแต่มีลูกก็เลิกดื่มไปเลยโดยปริยายครับ

ถ้าคุณเจอทุกข์มากๆจนทำให้ความตายมีสถานะที่เป้นสุขกว่าการมีชีวิต แล้วรู้สึกสงบที่จะได้ตายในวินาทีนั้นโดยไม่เกรงกลัวต่อคำว่าความตาย และในวินาทีนั้นคุณรู้ว่าคุรจะตายไม่ได้ แค่ความตายใครๆก็ทำกันได้ แล้วจากนั้นก็พยายามลุกขึ้นสู้กับความเป้จริงที่เจอ และไม่ว่าหัวใจคุรจะแหลกสลายในทุกๆเสี่ยววินาที แต่คุณก้จะก้าวต่อไปจนกว่าวันสุดท้ายมันจะมาถึงโดยไม่ต้องไปเร่งรัดมัน นั่นคือจุดเปลี่ยนของผม มันไม่ได้ทำให้ผมเป็นคนที่ดีขึ้นในทันที แต่มองเห้นสิ่งที่มีความหมายและไม่มีความหมายต่อชีวิตของตนเอง และนั่นก็สำคัญที่สุด คนเราจะโตขึ้นเมื่อเจอปัญหาหนักขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อคุณเจอทางตันและไม่สามารถไปที่ไหนได้อีก สิ่งเดียวที่คุณทำได้คือต้องลุยต่อไปให้ถึงที่สุดเท่านั้น