เคยเจอในเครื่องบิน เด็กแม่มเป็นนักร้องหลังกำแพง ร้องแผดเสียงตั้งแต่Take Off ยัน Landing ยม.จริงๆ ยังดีที่เป็นไฟลท์ในประเทศ

เราเองทุกคน.... ก็เคยเป็นเด็ก.... ส่วนตัวกระทู้นี้ไม่สร้างสรรค์ครับ

รับไม่ได้สุดคือวิ่งเล่นในร้านอาหารนี่แหละ เสี่ยงต่อตัวเด็ก พนักงาน และลูกค้าโต๊ะอื่น

ถ้าเคยเลี้ยงเด็กจะทราบครับว่ามันควบคุมยาก

ถ้าในมุมพ่อแม่ ปล่อยลูกวิ่งเล่น ยืนบนโต๊ะเก้าอี้นี่แย่สุด เพราะจริงๆสามารถตามจับ ควบคุมได้ แต่พ่อแม่ดันปล่อย

แต่เรื่องร้องมันคอนโทรลยาก ถ้าจะให้ดูแต่มือถือ โตไปก็ภาระสังคมอีก ดังนั้นมันต้องมีบ้าง

ยุคก่อน ไม่มีปัญหามากเพราะฉะนั้นเพราะใครก็มีลูก เข้าใจกัน ในยุคสมัยนี้ คนไม่ค่อยเข้าใจ เด็กน้อย ทางออกคือ ควรพาไปร้านที่ kids friendly แนวครอบครัว เช่น คาเฟ่เด็กๆ ร้านจีน สวนอาหาร บางร้านมีของเล่นเด็ก คนส่วนใหญ่ก็เข้าใจ อย่าไปร้านแนวบรรยากาศดีๆ โรแมนติก เท่านั้นพอ

ครั้นจะห้าม ไม่ให้ไปกินนอกบ้านเลย ก็เกินไป เคยเป็นเด็กกันทั้งนั้น มันต้องให้เด็กเปิดหูเปิดตาบ้าง

ลูกผมขวบครึ่งกำลังพูด เวลาไปร้านอาหารก็มีเสียงเล่นของเค้าบ้างแต่ไม่ค่อยร้องโวยวาย
วิธีจัดการเรื่องนี้ของบ้านผมคือ ให้พ่อหรือแม่คนนึงกินให้อิ่มก่อน ถ้าลูกร้องก็ให้พาออกไปเดินเล่นนอกร้าน แต่ถ้าสุดทางจริงๆเช่นง่วงนอน ซึ่งเค้าจะไม่เอาอะไรซักอย่าง ก็ต้องพึ่งพี่เจเจในโคโค่เมลอนครับ บ้านผมห้ามดูจอไม่ได้แต่ไม่ถึงกับติดจอ วันนึงได้ไม่เกิน 2ชม.

พฤติกรรมเด็กแบบนี้เกลียดพ่อ แม่ มากกว่า

ที่รำคาญที่สุดคือ พ่อแม่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เข้าใจเด็กว่ามันจะต้องมีความสนุกของเค้าบ้าง แต่จะให้อภัยเสมอถ้าปฏิกิริยาของพ่อแม่ได้แสดงความพยายามในการจะแก้ไขปัญหานั้น

ทุกแบบ แต่จะพอทนได้ถ้าพ่อแม่ดูมีความพยายามจะห้ามปรามลูกบ้าง แม้จะสงบลงชั่วขณะก็เถอะ

แต่ถ้าปล่อยฟรีเลย ลูกทำอะไรก็น่ารัก ทำอะไรก็ช่างแม่งนี่

แย่ทุกอันเลย
แต่เสียงดังนี่สุดๆแล้ว พ่อแม่แม่งไม่สนใจเลย พวกนี้ล้มเหลวการ Parenting สุดๆๆ

ชะโงกหน้าปีนเบาะ ขย่มเก้าอีก ร้องไห้เสียงดังกรี๊ดกร๊าด แทบทุกอย่างแต่เด็กเรียบร้อยก็เคยเจอนะ อยู่ที่พ่อแม่จริงๆอะเรื่องนี้

ผมว่าดีนะ​ พ่อแม่จะได้รู้ว่าเหตุการณ์​ไหนที่คนไม่ชอบแล้วควรจะหลีกเลี่ยงหรือคงฃวบคุมไม่ให้เกิด

แต่ถ้าผมเจอละมองดูแล้วมันเกินพ่อแม่ควบคุมก็คงไม่ว่าอะไร​ แต่ถ้านิ่งเฉยก็ควรจะถูกต่อว่าบ้าง

้เคยไปกินชาบูสายพานน้องจับของบนจาน​ บางอันจับยกวาง​ บางอันจับยื่นไปให้คนที่โต๊ะ​ คนที่โต๊ะบอกไม่เอาๆ​ แล้วเด็กก็เอาใส่จานเหมือนเดิม​ ของสดเลยนะ​ หมู​ กุ้ง​ ไม่ได้จับจานจับของเลย

ผมแจ้งพนักงาน​ แม่เด็กเขินมั้งตีเด็กร้องได้อีก​ จริงๆแค่ย้ายฝั่งเด็กไกลสายพานก็จบละ

ทุกอย่างหมดเลย แต่ก็มีข้อยกเว้นแหละ ถ้าพ่อแม่พยายามห้ามแล้ว นี่ยังพอโอเค แต่เคยเจอ แต่พ่อแม่ไม่สนใจ นี่อยากเดินไปถามเลย ให้ผมตีเด็กหรือตีพ่อแม่ดีครับ

ผมนี่เป็นพ่อประเภทที่เซนซิทีฟกับเรื่องที่ลูกจะไปรบกวนคนในร้านมากๆ
ปกติเข้าไปจะรีบสั่งอาหารให้เร็วที่สุด แล้วผมจะทำหน้าที่เอาลูกออกมาจากร้าน พาไปเดินเล่นไกลๆ
หรือข้างนอกระหว่างรออาหาร
ถ้าอาหารมาแล้ว ให้เมียโทรตาม เมียผมก็จะหั่น จะทำอาหารคำเล็กๆไว้ให้ลูกเลย
มาถึงปุ๊บ ลูกก็หยิบกินเองปั๊บเลย เพราะเวลาลูกหิวจะงอแง จะเริ่มเสียงดัง
ผมก็จะเริ่มกินไปด้วยตอนนั้น พอกินเสร็จจะรีบพาออกไปข้างนอกทันที
คือถ้ามีทรงว่าเริ่มเอาลูกไม่อยู่ ผมไม่ทิ้งไว้ให้คนอื่นรำคาญใจแน่ๆ
ผมเป็นโรคเกลียดสายตามองจิกของคนอื่นอะ
เลยพยายามไม่ทำให้ลูกถูกมองแบบนั้น สงสารและอึดอัดแทนลูก

เพิ่มเติม : คือผมไม่แน่ใจว่าวิธีผมดีที่สุดหรือเปล่านะ แต่สำหรับคนเป็นพ่อเป็นแม่ที่เกรงใจคนอื่น
ที่เขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย ผมว่าน่าจะเป็นวิธีที่ทำได้ดีที่สุด ณ ตรงนั้นแล้ว

ตั้งแต่มีลูกเอง ผมลดอาการหงุดหงิดกับเด็กๆพวกนี้ไปเลย มันมีความเข้าใจมากขึ้น
ยกเว้นถ้ามารบกวนโต๊ะผมโดยตรงหรือแกล้งลูกผมนะ อันนั้นอีกเรื่องนึง

ขว้างของครับ โดนเฉพาะเศษอาหาร หรือสาดน้ำ
ถ้าเด็กต่ำกว่า2ขวบ เข้าใจว่าอาจจะหงุดหงิดอะไรสักอย่าง หรือแค่มือเร็วจะคว้าอะไร ระยะทำการไม่เกินโต๊ะตัวเอง
แต่ถ้าเด็กสัก3-4ขวบ ระยะทำการมันจะสูงขึ้น และต้นเหตุคือนิสัยไม่ดีของเด็กกับพ่อแม่ล้วนๆ

เอาจริงนะ มันรับไม่ได้หมด ผมเองก็เพิ่งจะมีลูก โหวตกรีดร้อง ถือว่าสุดๆ แต่บางทีก็ห้ามกันไม่ทันนะ เรื่องกรีดร้อง ตอนนี้พาไปเดินโลตัสก็มีบ้างที่มีเสียง ส่วนเรื่อง เดินไปเดินมา ผมแก้โดยให้อยู่ในรถเข็นนั้นแหละ ร้านอาหารตอนนี้ตัดออกเลย ผมกับภรรยา เข้าใจคนอื่นนะ ถ้าเราไปกินเด็กมันไม่นั่งกับที่อยู๋แล้ว ไหนจะกินไม่เป็นสุขอีก แก้โดยซื้อกลับบ้าน หรือไม่ก็กินในรถเอา เกรงใจคนอื่น