ผมแข่งบาสรอบชิงวันกีฬาสีครับ เข้าชิงทุกปี เป็นกัปตันของโรงเรียนด้วยมีแต่คนรู้จักเลยรู้สึกว่าตัวเองโคตรเท่ สาวมาดูอย่างเยอะผิดกับฟุตบอลมีแต่พวกผู้ชายไปดู แข่งบาสเสร็จลงชิงวอลเล่ย์ต่อ(ม.ปลายสามปีซ้อน)สาวเพียบเช่นกัน มีแต่คนถามเหนื่อยไหมดื่มน้ำไหมโคตรฟินครับ ผมกับเพื่อนคู่หูคือเป็นพวกเล่นกีฬาเก่งทุกอย่างอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่ม.1ยันม.6เลย ไม่ต้องบอกเรื่องผู้หญิงนะครับขึ้นชื่อเช่นกัน แต่งพอมอปลายผมมีแฟนอยู่ห้องเดียวกันออกลายยาก เพื่อนผมเก็บกินเรียบ โคตรคิดถึงเลยช่วงมอปลาย ^^

ไม่เคยเข้าร่วม โดดออกไปเล่นวินนิ่งตลอด

ผมไม่ชอบเลยแหละ
ช่วงม.ต้น ผมอยู่โรงเรียนประจำ ก็อยู่แต่ในบริเวณโรงเรียนอะแหละ ไปไหนไม่ได้
ช่วงกิจกรรมกีฬาสีมันเลยเหมือนบังคับกลาย ๆ ให้ทุกคนต้องมีหน้าที่ทำ
รุ่นพี่มันก็มาตาม ๆ ให้เข้า

แต่ไม่รู้ยังไงเหมือนกันทำไปทำมา ผมก็หาวิธีโดดจนได้ ผมหลบไปห้องสมุดทุกวัน
อาจารย์ห้องสมุดก็ไม่ว่าด้วย เหมือนแกรู้แต่แกก็ไม่ถาม แกชวนคุยเรื่องอื่น

พอขึ้นม.ปลาย ก็โดดสบายเลย

เฝ้ารอเลยครับสนุกดี

กีฬาสีก็ดี แต่ผมเรียนเจอกีฬาสาธิตด้วย เหนื่อยกว่ากีฬาสี 10 เท่า ผมอยู่ฝ่ายอาร์ท ทำป้าย ทำคัทเอาท์ ก็ได้ skill ติดตัวดี

แล้วก็มีเพื่อนเอาไปเป็นกิจกรรมที่เอาไปสมัครโควต้าเข้ามหาวิทยาลัยหลายคนอยู่เหมือนกัน

ผมว่ามันมีประโยชน์นะครับ ส่วนตัวจากที่เคยเป็นกองเชียร์ นักกีฬา คณะจัดการงานกีฬาสี คิดว่าว่าในแต่ละหน้าที่ที่เรารับผิดชอบมันฝึกอะไรเราหลายอย่าง อย่างถ้าเป็นกองเชียร์ ก็ได้รู้จักเพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้อง หรือห้องอื่นๆ ถ้าเป็นนักกีฬาก็ได้ฝึกซ้อมลงแข่ง ส่วนถ้าเป็นคณะจัดการงานกีฬาจะได้ฝึกประสานงานทั้งครูทั้งเพื่อนนักเรียนด้วยกัน บางคนอาจจะคิดว่าเหนื่อยหรือน่าเบื่อแต่พอมันผ่านมาแลัว จะถือเป็นเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งที่เราชอบเอามาคุยในหมู่เพื่อนฝูงเลยครับ

ม.ต้นนี่ กิจกรรมโดดเรียนประจำปี ผมเลยนะ เจอกัน Counter stike สะส่วนใหญ่ไม่ก็ Red alert, RO, TS Pangya
เปิดร้านเกมเข้าไป ใครไม่จองไม่ได้นั่งนะครับ บอกก่อน รรเดียวกันเต็มร้าน
ใครเอาเด็กมาเฝ้าโดนรวมหัวไล่ยิง โทษฐานหมั่นไส้
คิดย้อนไปละอย่างฮาาา

ม ปลาย โดดไม่ได้ละ ติดเชียร์ลีดเดอร์ งอมเลย มิชชั่นชีวิตผมเรื่องคาชุดลีด success ไปละ

เป็นตัวนักกีฬาครับ เล่นไม่เก่ง แต่ท่าเยอะ

ผมโอเคนะ เหมือนเป็นวันที่ได้ปลดปล่อยอะ รู้สึกมีความสุขนะตอนนั้น เป็นอะไรที่เฝ้ารอพอสมควร

แม่งชอบทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ โดยเฉพาะ พวก ผญ จริงจังๆกับ สแตน ศึกแตกแยก แลกหนมปี๊ป

อะไรที่ไม่เกี่ยวกับการเรียนผมชอบหมดอ่ะครับ

ยิ่งช่วงกีฬาสีนี่ยิ่งชอบ เรียนน้อย มีกิจกรรมให้ทำเยอะ ทั้งแข่งบาส แข่งกระดานหมาก แข่งแบดมินตัน ผมลงหมดถ้าตารางแข่งไม่ชนกัน

แต่ตอนเด็กๆที่ถูกจับให้เป็นสแตนเชียร์นี่ไม่ชอบ รู้สึกไม่ใช่ทางให้มานั่งร้องเพลงยกเพลท ฯลฯ

เลยอาสาไปเป็นฝ่ายสวัสดิการ ยกน้ำ ยกของ ทำสแตนเชียร์ สนุกกว่าเยอะ

โดยรวมผมว่ามีประโยชน์นะ มันเป็นกิจกรรมหนึ่งที่ทำให้ได้สนิทกับเพื่อนๆ ไม่ใช่แค่ในสีเราแต่กับสีอื่นๆด้วย

ตอนนั้นมันนึกไม่ออกหรอกว่ามันดียังไงบ้าง แต่พอโตมานั่งนึกย้อนไปก็เป็นช่วงเวลาที่สนุกๆให้ได้คุยกับเพื่อนดี

เคยสมัครเป็นหลีดสมัยมหาลัยเพราะไม่อยากขึ้นแสตนเชียร์ สรุปเต้นไม่เป็นเลยโดนให้ไปเป็น Extra เสริมก็ยังดี ชิวๆ

ชอบนะ ชอบดูหลีด ดรัมเมเยอร์ ได้เห็นเด็กเรียนน่ารักๆ
โดนจับมาแต่งหน้าถือป้ายแล้วแบบ อีน้องคนนี้ก็เด็ดนี่หว่า ฮาๆ

ส่วนกิจกรรมก็ทำหมดตั้งแต่ทำสแตนด์ เขียนป้าย เช้าเดินพาเหรดก็ไปเล่นวงโยฯ
บ่ายมาเตะบอลต่อ คิดถึงนะ เพราะเรื่องพวกนี้ทุกคนจริงจังกว่าเรื่องเรียนอีก

ชอบดูสาวๆที่เป็น ดรัมรึเชียร์ลีดเดอร์ ครับ เพราะชุดที่ใส่ค่อนข้างจะเซ็กซี่ ต่างจากที่เห็นเวลาเรียน

เฉยๆครับ มีข้อเสียคือเปลืองเงิน เสีย300มั้งซื้อเสื้อสี แล้วต้องออกตังซื้อพวกอุปกรณ์เชียร์อีกอย่างเซ็ง

แต่มีข้อดีคือทำให้รู้จักการโซตัสก่อนขึ้นมหาลัย จากการโดนรุ่นพี่บังคับขึ้นสแตน (ถ้าไม่บังคับคงจะโล่ง)