คนแบบนี้ ถ้าแก้โดยการพ่อแม่ไม่ให้เงินหรือให้น้อยลง ก็ต้องมีปัญหาการขโมยตามมา หาของในบ้านไปขาย

หลังๆพาลทะเลาะใช้ความรุนแรงอีกต่างหาก

เลี้ยงลูกมายังไงละครับ ต้องถามก่อน เลี้ยงมาแบบไหนก็ได้แบบนั้นแหละ
ถึงเวลาชิบหายจะมาร้องให้คนอื่นช่วย ก็เลี้ยงมาเอง

เท่าที่ฟังดู พูดได้เต็มปากเลยว่า พ่อแม่รังแกฉัน

พ่อแม่เอาแต่ใจอ่อนตามใจลูกแล้วหวังพึ่งคนอื่นให้มาช่วยเนี่ยนะ

ขนาดพ่อแม่มันยังเอาไม่อยู่ แล้วใครหน้าไหนจะเอาอยู่ ถามจริง

ผมแนะนำครับว่า ปล่อยไปตามยถากรรมเถอะ ครอบครัวใครก็ครอบครัวมัน

ของผมมาคิดได้ตอนพ่อเสียระหว่างฝึกงานครับ จากเรียนชิวๆต้องหันมาตั้งใจเรียนแก้วิชาที่ไม่ผ่านเพราะไม่รู้ว่าพ่อแม่เราจะจากเราตอนไหนต้องรีบดูแลตัวเองให้ได้ ดีนะที่ผมไม่โดนไทร์ไม่งั้นคงเครียดกว่าเดิม

ผมไม่อยากโทษพ่อแม่เท่าไร ตั้งแต่เด็กผมเจอครอบครัวที่มีลูกแบบนี้ ประมาณ 7 ครอบครัว ทุกครอบครัวจะมีลูกหลายคน ลูกที่ไม่ทำการทำงานจะมี 1 คนนอกนั้นมีอาชีพดีหมด พ่อแม่ก็ไม่ได้สปอย บางบ้านออกจะบังคับเกินไปด้วย

อย่างน้องเพื่อนผมติดเพื่อน ติดยา พ่อพยายามเอากลับมา ทำทุกอย่างสุดท้ายก็ไม่ไหว ลากจนเรียนจบได้แต่จบมาไม่ทำงาน แต่ลูกคนอื่นๆได้ดีหมด

บางทีมันอยู่ที่โชคชะตา ได้เจอเพื่อนดี สังคมดีตอนเรียน บางคนเกเรแต่ได้แฟนดี

สุดท้ายผมอยากจะโทษการศึกษาและการเลี้ยงลูกแบบไทยๆ ที่ไม่ฝึกให้เด็กรู้จักทำงานหาเงินตั้งแต่วัยรุ่นแบบฝรั่ง ผมเองตอนเด็กก็ขี้เกียจแต่พอได้ไปทำงานร้านอาหารตอนเรียน โคตรเห็นค่าของเงินเลย

ถ้าผมเป็นจขกท.วิธีที่ผมเคยทำแล้วได้ผล คือชวนไปทำงานเล็กๆน้อยๆก่อนครับ คนที่ไม่ทำงานมานานจะกลัวการทำงาน ผมเคยพาน้องเพื่อนไปทำงานเล็กๆ เป็นสเมียน ช่วยรับลูกค้าก่อน จากนั้นชวนไปทำพนักงานร้านอาหาร พูดชวนดีๆว่ามาลองเจอคนนอกจอบ้าง ไม่ชอบค่อยเลิกก็ได้

สุดท้ายก็ค่อยชวนหางานประจำ อาจจะเหนื่อยหน่อย แต่รอให้คิดได้เองคงสายไป ความกลัวการหางานการทำงานจะสะสมขึ้นเรื่อยๆ

หัวอกเดียวกันครับ
น้องผมก็ไม่ต่าง แต่หนักกว่าเป็นซึมเศร้า
จะพูดจะด่าอะไรก็ไม่ได้

Routine ในแต่ละวัน คือตื่นมา ช่วงเย็นๆ
กินข้าวที่คนในบ้านซื้อไว้ให้ นั่งหน้าคอม เขียนวิกิเกม BF
ดูสตรีมเมอ นู่นนี่ เล่นเกม นอนพัก แล้วก็ลุกมาทำวนๆ
จนเช้าๆเที่ยงๆก็ไปนอน

เมื่อก่อน โดเนทโหดด้วยนะ จนได้เป็น Mod ช่องนึงของสตรีมเมอร์Fifa นี่ละ จนหลังๆพ่อแม่ดัดนิสัยไม่ให้ตัง
แต่ไม่มีตังก็ไม่ช่วยอะไร
เพราะสิ่งที่มันต้องการแค่คอมกับข้าวปลาแค่นั้น


วันๆไม่ทำอะไร ขนาดข้าวปลายังต้องคนอื่นหาให้กิน
พอจะใช้ไม้แข็ง ก็แม่ผมเองแหละที่ใจอ่อนตลอด

ผมปล่อยเลยตามเลยละ ดูแลกันเองละกัน

อ่านละคิดถึงคนใกล้ตัวเลย
แต่เคสผมนี่คือผมพยายามดึงเขาให้มีความรับผิดชอบ ให้ทำงานหาเงินเองแต่กลายเป็นพ่อแม่เขาบ่นว่าผมตึงเกิน ผมเลยปล่อยเลย สุดท้ายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย เรียกว่าไม่ทำงานทำการเลยดีกว่า อายุเขาน่าจะ35ละยังต้องขอเงินพ่อแม่อยู่เลย เรื่องแบบนี้การเลี้ยงดูมีส่วนมากครับ

มีเยอะเลยครับ​ ประมาณนี้​ เพื่อนและคนแถวบ้าน​ เซฟโซนที่พ่อแม่สร้างให้

มันเป็นมาตั้งแต่พ่อแม่เลี้ยง​ มาปรับตอนนี้ถ้าใจไม่แข็งจริงลำบาก

แต่มีน้องคนนึงเริ่มจะดี​ ตอนนี้​ 28​ ละ​ อาทิตย์ก่อนเพิ่งเห็นคุยๆเรื่องอยากทำธุรกิจ​ อยากไปทำงาน​ แต่ก็ยังไม่ทำนะ​ กลับไปเป็นเหมือนเดิมอยู่

คนนี้พ่อแม่จะอวดลูกมาก​ ว่าลูกเรียนอันนี้​ จบมาเป็นอาชีพนี้
ลูกเล่นเกมส์บอกมันเล่นเก่งมันเก่งคอม​ สตีมเกมส์​ บอกเค้าสตีมเกมส์ได้เงิน​ เทรดหุ้นบอกได้เท่านั้นเท่านี้​ แต่ทุกวันนี้ก็ยังบอกไม่มีตัง​ หยิบตังแม่ในกระเป๋าไปเซเว่นอยู่เลย

พ่อผม 1 วันหลังจากเรียนจบ อยากอยู่ก็อยู่บ้าน มีแค่ข้าวกินสามมื้อ ที่เหลือก็แล้วแต่เลย

อยากให้มองต่างมุมครับ อยากแชร์ความคิดให้กับผู้ตอบกระทู้ก่อน

พ่อแม่ทุกคนปรารถนาดี และมีวิธีเลี้ยงลูกต่างกันไปตามบริบท ปัญหา ข้อจำกัด ของแต่ละครอบครัว วิธีเลี้ยงลูกแบบครอบครัวนี้ที่ลูกโตมาแล้วดี ไม่ได้การันตีหรอกครับว่าจะใช้แล้วได้ผลดีกับครอบครัวอื่นเสมอไป

อยากเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนนั้น พ่อหาเงินเลี้ยงครอบครัว แม่อยู่บ้าน แม่ก็จะมีเวลาอยู่กับลูก และสอนลูกมากกว่าปัจจุบัน ถ้าลูกไม่ดีอันนี้โทษพ่อแม่ได้เต็มๆครับ

ต่อมาวัตถุนิยมมากขึ้น ของใช้ที่จำเป็นก็มากกว่าปัจจัย4 ไหนจะรถ มือถือ คอม ฯลฯ จากที่พ่อเคยหาเงินคนเดียว สังคมก็ปรับเปลี่ยนมาเป็นต้องหาเงินทั้งคู่ เพื่อให้เพียงพอต่อวัตถุนิยมที่ต้องมี เวลาของลูกแทนที่จะอยู่กับพ่อแม่ ก็จะไปอยู่กับเพื่อน โรงเรียน เกม และสื่อโซเชียลมากกว่าเวลาในครอบครัว ยิ่งการหาเงินทำได้ยากขึ้นกว่าแต่ก่อน พ่อแม่ก็ยิ่งเหนื่อยเครียดกับการทำงาน มาเจอพฤติกรรมลูกทีไม่ได้ดั่งใจ ก็อาจจะเครียดหนักไปอีก ก็เกิดเป็นปัญหาครอบครัว พอถามหาว่าใครผิด ก็โทษกันไปมา

ต้องตั้งคำถามว่า ที่เป็นแบบนี้เพราะใช้เวลาในชีวิตของเด็กได้รับการซึมซับพฤติกรรมมาจากใคร? พ่อแม่ เพื่อน โรงเรียน เกม หรือสื่อโซเชียลครับ มันก็ผิดตั้งแต่ลูก เพื่อนลูก โรงเรียนลูก พ่อแม่ ตลอดจนสื่อ และสังคม ที่หล่อหลอมให้เด็กเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอครับ แล้วทำไมท่ามกลางปัญหาเล่านี้ มีลูกบางคนที่สามารถรู้หน้าที่ มีความรับผิดชอบได้

ฉะนั้นแล้ว ไม่อยากให้คิดว่า พ่อแม่คือสาเหตุหลัก ผมเชื่อว่า พ่อแม่ทุกคนก็พยายามเต็มที่ในขีดความสามารถของตนเอง แต่ความสามารถในการหาเงินเลี้ยงดูครอบครัว วิธีการสอนเด็ก ตลอดจนการควบคุมอารมณ์อาจไม่มากเท่าครอบครัวอื่น แต่ถ้าให้เทียบความรักที่มีให้ลูกก็ไม่น้อยไปกว่าครอบครัวใดครับ

สำหรับผู้ตั้งกระทู้

ขอให้ความเห็นว่า อย่าไปโกรธเคืองหงุดหงิดอะไรเลยครับ เราทำหน้าที่ในการให้คำแนะนำไปแล้วด้วยความตั้งใจดี มีจิตกุศล ถือเป็นเรื่องประเสริฐ แต่อยากให้รู้ว่า บัวนั้นมี 4เหล่า สติปัญญาคนก็มีมากน้อยต่างกันไป อีกทั้งการที่เราจะเดินไปบอก แล้วเค้าจะเปลี่ยนความคิด เปลี่ยนตัวเองได้เลยมันไม่ง่าย เหมือนคนอ้วน จะให้หยุดกินแล้วผอมเลย มันไม่ได้ครับ

ใครอ่านจบ วันนี้เกิน 8 บรรทัดแล้ว ยินดีด้วยครับ

ทางที่ดี อาจแนะนำให้เค้าลองเข้าบอร์ด SS ดู เผื่อว่าจะช่วยได้ครับ 555

บอกพ่อแม่ แกล้งล้มละลาย หักดิบ ไม่มีเงินให้ กับข้าวที่บ้านทำแบบกินไปวันๆ ทำเหมือนคนไม่มีเงิน. ดูสิจะไม่กระเสือกกระสนได้ไหม

ที่สำคัญพ่อแม่ต้องใจแข็ง

ขส ดีวะ ก็พ่อแม่สปอยเองแล้วมาร้องตอนแก่สมแล้ว

เพื่อนสนิทผม เป็นแบบนี้เลย แต่บ้านมันรวยมากมีที่ดินเยอะ มีกิจการตลาด

สองสามปีก่อน พ่อแม่เป็นมะเร็งพร้อมกัน พึ่งเสียไปคู่เลย ทุกวันนี้มันอยู่บ้านคนเดียว น้าดูกิจการให้(น้ารักมันเหมือนลูก เพราะน้าไม่มีลูก) เติมเกมกาชาโดยเฉพาะเกนชินยิ่งกว่าเดิมอีก นั่งเล่นแต่คอม งานการไม่ทำเหมือนเดิม บอกว่ามีเยอะแล้วด้วย 55

อยากจะบอกว่า ผมก็ประมาณเนี่ยแหละย้อยกลับไปซัก 5 ปีที่แล้วตอนนี้ 30+ ละ
ผมว่าน่าจะพ่อแม่สปอย์หนัก(เหมือนผม) ผมส่วนตัวผมว่าต้องมีจุดเปลี่ยนอะไรให้ฉุกคิด
เอาจริงๆผมเพิ่มมาเริ่มเปลี่ยน เมื่อปี63 เองช่วงที่ตาป่วยแล้วผมต้องดูแลตลอด
เลยมานั่งคิด เริ่มรู้สึกว่าตาต้องพยายามสร้างครอบครัวจากอาชีพ เกษตรกร ทำนา ทำไร่
ใช้ความมุมานะพยายาม ในการดำรงชีพและหาเลี้ยงครอบครัวให้อยู๋รอด
อาจเป็นเพราะวิสัยทัศน์ ของแม่ผมก็ได้ที่ให้ไปดูแลตาจะได้เรียนรู้ จากประสบการณ์ของตา
สรุป
ก็คงต้องมีจุดเปลี่ยนอะไรบางอย่าง ให้ความรับผิดชอบบางอย่างที่จะช่วยเหลือคนในบ้านได้
กล้าออกไปเผชิญโลก ไปเจอคนจริงๆ ทำงานบางอย่างที่ต้องรับผิดชอบจากคนอื่น
แต่สุดท้ายก็ต้องอยู่ที่ตัวเองว่าจะคิดได้มั้ยอยากเปลี่ยนรึป่าว
ซึ่งตรงนี้ก็แล้วแต่จังหวะของแต่ละคน