สู้ๆครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ

เป็นกำลังใจให้ครับ
ย่าผม85ผ่าเข่าเหวี่ยงหนักเหมือนกัน
แต่ดีที่ย่าผมรักแฟนผมมาก555

แฟนผมว่าไงยอมหมดแต่ถ้าหลานๆคือผมกับพี่สาว2คนนี่ไม่ค่อยฟัง

พ่อผมเป็นลูคีเมีย รักษามา4ปีแล้วกำลังทรงตัว

ช่วงปีแรกปี2ก็ธรรมดาจะเหวี่ยงกับแม่ผมคนเดียว

ช่วงปี3ทรุดหนักขึ้นลงเกือบตายไป3รอบเหวี่ยงหมดยกเว้นผม

อาจเพราะผมเข้าใจแกมั้งนะคือแบบเรื่องอาหารถ้าไม่อยากกินแกก็ไม่กินแล้วมันทรุด

คนอื่นชอบถามไงกินอะไรอยากกินอะไรแต่คนป่วยอะเค้าไม่ค่อยอยากให้ถามอะผมว่า
แกก็จะอะไรก็ได้แล้วก็ไม่กิน
พอไม่กินก็บ่นกัน พอบ่นมันก็ใหญ่โตไป

คือผมมีหน้าที่พาพ่อหาหมอส่วนเวลาอยู่บ้านก็แม่กับพี่สาว
แต่เวลาอยู่กับผมผมจะบอกเลยกินข้าวผัดนะหรือข้าวต้มคือเสนอแกไปถ้าแกบอกข้าวผัดก็ไปหาให้แก
ถ้ามาแล้วแกกินคำสองคำคือรู้ละไม่อร่อยก็จะไปหาอย่างอื่นมาอะไรประมาณนั้นแกก็จะสบายๆไป

ตอนนี้ยาตอบสนองดีแล้วกว่าจะผ่านมาได้หนักมากๆๆเหมือนกันครับ

สู้ๆเด้อท่าน

ส่งกำลังใจให้ครับ

ถ้าต้องการคำแนะนำในการดูแลผู้ป่วย ทักมาคุยกันทางข้อความได้นะครับ
วางแผนให้ดี ลดความเสี่ยง ลดรายจ่าย และลดปัญหาต่าง ๆ ได้มากครับ

เคยลองส่งไปบ้านพักคนชรา หรือ nursing home ไหมครับ

ผมเคยผ่านเหตุการณ์นี้มานะครับ ดูแลแม่ตอนแกเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย อารมณ์ คนป่วย จะ down มากๆ และยิ่งติดเตียงไปไหนไม่ได้ เหมือนตอนที่ยังปกติ ลองคิดดูว่าจะ down ขนาดไหนนะครับ ซึ่งผมก็เข้าใจ ท่านลองผลัดกันกับพ่อ ช่วยดูแลแม่ก็จะช่วย เรื่องอารมณ์ของคนที่ดูแลได้ระดับนึงนะครับ

เพราะวันที่แกเสีย เราจะนึกย้อนกลับมาว่า เราน่าจะดูแลแกได้ดีกว่านี้ ให้แกมีความสุขมากกว่านี้ ก่อนที่แกจะไปนะครับ

คนที่ดูแลผมเข้าใจว่า เหนื่อย พักแล้วมาสู้ต่อ มันก็ยังมีหนทาง แต่ลองนึกดูคนป่วยระยะสุดท้าย ไม่มีทางรักษา นอนรอความตาย ไปไหนก็ไม่ได้ ตื่นมาสู้ สู้กับอะไรในเมื่อปลายทาง ก็รู้อยู่แล้วนะครับ

เป็นกำลังใจให้ครับ

ผมก็ผ่านช่วงเวลานั้นมานานแล้ว

เป็นช่วงความทรงจำที่ ทั้งเหนื่อย ทั้งมีความสุขที่สุดในชีวิตแล้วสำหรับผม

ของผมนี้โชคดีหน่อย ที่ทำงานเข้าใจ ให้เวลามาดูแลเต็มที่แบบ Leave without pay ไปเลย

สู้ๆครับ

เป็นกำลังใจให้ครับ ผมเคยดูแลยายป่วยติดเตียง แต่แกก็เสียชีวิตแล้ว เข้าใจเลย เราต้องให้กำลังใจตัวเองแทบทุกวัน