รุ่นเดียวกัน หรือแก่กว่า ไม่เคยครับ

รุ่นน้อง มีบ้าง ที่สนิทๆกัน

แต่ปกติแล้วจะเรียกเป็นชื่อ หรือที่ทำงานปัจจุบัน จะแก่กว่าหรือเท่ากัน ก็จะเรียกนำหน้าว่าพี่ เสมอ

หรือที่ทำงานเก่า จะเรียกกันว่า เสธ. จนบางทีก็คิดนะ ผมไปเป็นทหารตอนไหนวะ แต่ถ้าเรียกเสธตอนนี้ ผมโดดต่อยอะ
แตกต่างกันแล้วแต่ที่ครับ

อ๊อฟฟิศเก่าผมกะเรียกกัน จาร จารนู่น จารนี่ จนซัพพลายเออร์หน้าใหม่ถามว่า มีงานสอนมหาลัยด้วยหรอคะ > <

ได้ ถ้ารุ่นๆเดียวกัน

ส่วนตัวผม หลังจากที่เรียนจบมา ไม่ใช้กูมึงเลย ทั้งๆที่ผมสนิทกับเพื่อนร่วมงานมากกว่าสมัยมหาลัยอีก

ใช้คุณกับผมตลอดเลย การใช้คำแทนตัวเอง มันเป็นธรรมชาติไปเองโดยไม่รู้ตัวครับ ไม่ได้จงใจเลือกคำ

เพื่อนสมัยเรียนก็เช่นกัน ตอนเข้ามหาลัยใหม่ๆผมก็ใช้นายกับเรา รู้ตัวอีกที ใช้กูมึงไปแล้ว

ไม่สนิทก็ไม่ควรสิครับ รู้จักกันสัก 1 -2 อาทิตย์ค่อยพูดก็ยังไม่สาย

พูดได้ถ้าอีกฝั่งไม่ได้ว่าอะไร และสนิทกัน

ส่วนตัวก้อพูดนะ กับคนที่สนิทๆหน่อย

ถ้าไม่สนิทก็อย่าพึ่งห้าว

กูมามึงกลับไม่โกง

ความสนิทล้วนๆ แต่ผมทำงานมาตั้งแต่จบไม่เคยกูมึงกับใครเลย

ไม่อยากสนิทกับใครขนาดนั้น

อยู่ที่สไตล์/ความเหมาะสมมากกว่าครับ
.
ที่บริษัทผม หลักๆผมใช้"เอ็ง"คุยกับเด็กๆนะ และแทนตัวเองว่า"พี่" ทั้งผู้ชายและผู้หญิง และมีความสนิทในระดับนึงก่อน
ที่สำคัญคือผู้ที่เราสนทนาด้วยเป็นลักษณะไหน ผู้ชายไม่มีปัญหาแน่ หรือถ้าห้าวๆหรือไม่หวานแหววจัดก็พอได้
แต่ถ้ามาเป็นเด็กสาวหวานๆมาเลย มันก็แปลกๆ ผมจะเลี่ยงไปใช้"เรา"แทนตัวน้องเขาแทนครับ

แต่ถ้าเป็นรุ่นเดียวกัน ผมจะใช้"ผม/คุณ"กับในช่วงวัยใกล้ๆกัน หรือถ้าแก่กว่ามากจริงๆถึงจะเรียก"พี่"มากกว่า

ปล. สไตล์ผมค่อนข้างจะลูกทุ่ง เข้าถึงง่ายกับเด็กๆด้วย น้องๆมันเลยมักจะมาปรึกษา/ขอความช่วยเหลือครับ

ไม่ต้องทดลองและมานั่งคิดให้เสียสมองในเรื่องที่ไม่จำเป็นครับ เชื่อผม ผมคุยกับลูกน้องเป็นร้อย ก็ไม่เคยมีคำหยาบ สนิทเท่าไหร่ก็ไม่พูด กูมึง แน่นอนครับ
ที่ทำงานผมเรียกจาร,พี่,เสี่ย ก็สนิทได้ คุยได้หมด
เก็บไว้ใช้กับเพื่อนจริงๆดีกว่าครับ

วันแรก ... คงยังไม่พูดหรอก อย่างน้อยก็รุ้นิสัยใจคอกันมาระยะหนึ่งก่อน

ก็รู้สึกแปลกๆครับ

แต่ก็ทำงานได้ปกติ

พูดได้ครับ ไม่มีใครว่าอะไร

ผมว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นไปตามธรรมชาติเลยนะ ไม่เห็นต้องเก็บมาคิดเลย 55