เกริ่นก่อนนะครับ ผมอายุ 34 เเล้ว

ตอนนี้ ไม่มีเเฟน ไม่มีพันธะใดๆ

มีพ่อเเม่ เเละน้องชาย 1 คน

ตอนนี้ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี เรียกได้ว่าทั้งบ้านมีเงินเก็บไม่ถึง 20,000 นะคับ

พ่อเเม่ เคยทำธุรกิจส่วนตัว ตอนนี้ไม่ได้ทำอะไรหลักๆเเล้ว มีทำเล็กๆน้อยๆกับญาติพี่น้องบ้าง ได้เงินเดือนไม่มาก 5-10 k พออยู่กินกัน2 คน

ที่บ้านตอนนี้อยู่ที่ชะอำครับ เป็นบ้านของตัวเอง เเต่ซื้อโดยซื้อเเฟน น้องชาย (เพราะทั้งบ้านไม่มีใครกู้ผ่าน)

น้องชายกับแฟน ไม่ได้เเต่งงานครับ เเต่จดทะเบียนเลย พอดีเเฟนน้องชายไม่ได้เป็นคนร่ำรวยอะไร เเถม ผญ ยังเป็น สาวต่างด้าว เเต่มีบัตร ปชช ไทย เเล้ว เหมือนเค้าเคยเรียนที่ไทย อะไรสักอย่าง ผมไม่ค่อยได้สนใจ เพราะผมกับน้องชายไม่สนิทกัน เราชอบทะเลาะกัน เอ่อ น้องชายอายุ 30 นะครับ ส่วนคนที่ทำงานกับ ญาติมีเเค่เเม่ผม ส่วนพ่อนั้น ไม่ได้ทำอะไรเเล้ว พ่อผม 66 เเม่ผม 59 เเล้วสำหรับอายุ

ที่บ้านเรามี รถ 1 คัน (เเต่เป็นของที่ทำงานลุง (พี่ชายเเม่ ซึ่งไม่รู้เค้าจะเอาคืนวันไห)

ส่วนท่านไหนที่สงสัย บ้านผม พ่อเเม่ อยู่มานานทำไมไม่มีอะไรเลย คือเราต้องขายหมด เพราะเป็นหนี้ครับ ส่วนหนี้มาจากอะไร อันนี้ไม่ต้องเท้าความ ไม่งั้นเล่าคืนนี้ก็ไม่จบ

กลับมาที่ ผมผู้ซึ่ง อายุ 34 เเล้ว ถ้าว่ากันตามหน้าคา บุคลิก ถือว่าปานกลางไปทางเเย่มั้งนะ

เพราะถึงเเม้จะไม่ดำ เเละ ตี๋ ใส่เเว่น เเต่ จมูกผมค่อนข้างบาน (อันนี้เศร้ามากเวลาถ่ายรูป) รวมทั้งผมเตี้ยมาก สูงเเค่ 159 เอง นน ประมาน 65 อีก คือเลยทำให้ไม่มีความมั่นใจในการจีบ ผญ ที่เป็น สเปค เพราะเค้าอาจจะสูงกว่า (จริงๆ อาจจะสูงกว่าไม่มาก เพราะผมจะใส่เสริมส้น เเต่พอถอดรองเท้า เช่น อยู่ในห้อง หรือไปเที่ยว ผมก้อจะตัวเตี้ยลงจนเค้าสงสัย)


การศึกษา จบ ป.ตรี ม เอกชน ก็จริง เเต่ ผมกู้ กยศ. น่าจะเหลือหนี้อีก 3-4 เเสน ได้ (หนักอยู่ ) รวมทั้ง ยังเป็นหนี้เพื่อนสนิท 3-4 คน รวมๆ 260,000 ซึ่ง มันก้อดี ทวงบ้างไม่ทวงบ้าง เหมือนจะปลง เเต่ผมก้อถ้ามีจะพยายามใช้มันตลอด (เเต่เหมือนเงินมันเยอะเเละรายได้ผมน้อยเลยทำให้ใช้เงินพวกมันไม่ได้สักที)

เเละผมยังติดเครดิต บูโร ด้วยครับ จากหนี้บัตรกด เงินสด ประมาน 15000 โดยประมาน อันนี้ ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

เเละผมไม่เคย มีรถเป็นของตัวเองครับ เพราะไม่เคยเก็บเงินซื้อได้เลย รวททั้งคิดว่าไม่มีปัญญาผ่อนเเละซ่อมบำรุงด้วย ส่วนบ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง

งานการตอนนี้ ทำงานอยู่ บ.เอกชน ครับ ได้รับผมกระทบโควิดเต็มๆ เพราะตอนนี้ถ้าไม่มีโควิด ผมจะได้เงินหรือมีรายรับที่ประมาน 25-30 k ทุกเดือน

เเต่ตอนนี้เหลือ 10-15 k โดยประมาน

ผมจบมหาลัย ช้าไป 2 ปีนะครับ เริ่มทำงานจิงจังตอนอายุ 26 ทำได้ 4 ปี ถึง 30 ก็ออก เพราะรู้สึกงานสบายเเต่เงินไม่ก้าวหน้า คือ ไม่เคยได้เกิน 15000 เเต่งานสบายจริงๆ ทำให้ผมยึดติดเเละไม่กล้าออก ทำให้สูญเสียการเรียนรู้อย่างอื่นๆไป เเละ ออกมาช่วยญาติๆทำงาน ตอน 30-32 ได้เงินเท่ากัน ครับ นั่นก้อไม่มีอะไรก้าวหน้าอีก เเละเพิ่งมาเปลี่ยนสายงานได้ตอน 32-35 ก้อรู้สึกว่าเริ่มชอบครับ (ผมจบ นิเทศ จบมาทำงานเกี่ยวกับ สื่อ (งานสื่อเงินน้อยจริงๆ) ตอนนี้ทำเกี่ยวกับการบริการเเละท่องเที่ยวครับ)

โอเค อันนี้ timeline ชีวิตผม เเละครอบครัว คร่าวๆ มันเป็นสิ่งที่มันอัดอั้นอยู่ในใจ ผมมาตลอด เพราะ ใช่ว่าผมจะไม่เคยมีเเฟน เเต่ทุกครั้งที่มีพอมีไปได้สัก เกือบปี ผมจะเริ่มคิดเเล้วว่า ทุกคนจะรับชีวิตผมได้หรอ กับครอบครัวผมที่ไม่มีเลย ไม่มีเลยจริงๆ ตัวผมเองก็ยังมีหนี้ (เเน่นอนผมไม่เคยบอกตอนเริ่มคบ เพราะถ้าบอก คงไม่มีใครมาคบใช่ไหมละ เอาตามจิงอะเนอะ) ไหนจะเรื่องเเต่งงาน เรื่องบ้าน เรื่อง อะไรต่างๆ นาๆ มันทำให้ผมพอคบกับ เเฟนทุกคนไปได้สักพัก สุดท้ายก็ต้องเลิก (เเต่เลิกเพราะเรื่องอื่นๆนะ เเต่คือเรื่องส่วนตัวมันทำให้ผมเครียดจนต้องเลิกกันไป) ตอนนี้ ผมก้อเช่าหออยู่ เเละ ก้อมีโหลดทินเดอร์มาเล่นบ้างนะ เจอ ผญ เเต่ละคน โปรไฟล์ดีๆ เรียนจบ อังกฤษ พ่อเเม่เป็นข้าราชการ เเล้วย้อนมาดูตัวเอง

คือผม เคย fake นะ คือไม่ได้บอกว่าตัวเอง ด้อยค่าขนาดนั้น เเกล้งทำตัวไฮโซ (อันนี้เป็นสาเหตุหลักเลยคับ ที่เป็นหนี้ ) รวมทั้ง ตอน เอ็น ไม่ติด จมไม่ลง

พ่อให้เรียนรามไม่เรียน อายเพื่อน ต้องเรียนเอกชนเหมือนเค้า เลยไปกระเสือกกระสน กู้จนเรียนได้ เเถมพอเรียนได้ ก้อดันเรียนไปส่งๆ เที่ยวกิน จนจบออกมาไม่มีคุณภาพ เลยส่งผมต่องานที่ทำมาถึงทุกวันนี้ ช่วงเวลาวัย 18-30 นี่สำคัญจริงๆเลยครับ ว่าจะชี้เราไปในทางไหน

สรุปตอนนี้ผม ก้อแอบปลงๆนะ ถ้าจะมีเเฟน หรือ ผญ ก้อเเค่เรื่องอย่างว่าละจบไป เเต่บางครั้งมันก้อจะเจอ บางคนที่เป็น โมเมนต์ อยากคบด้วย อยากมีชีวิตด้วย เเต่ ดันมาติดปัญหา เรื่องต่างๆ

เคยคิดอยากตาย เเค่ดันกลัวการตาย เลยทำไม่ได้

ว่าจะบวช ก็ยังติด บ้ากาม กลัวทำศาสนาเสีย


ตอนนี้ยังคิดแผนชีวิตตัวเองไม่ออกเลยครับ ว่าจะเป็นยังไง ผมควรทำยังไงดี ยังดีที่พ่อ เเม่ผม ยังเป็นห่วงเเละเข้าใจผมเสมอ เเต่ท่านช่วยอะไรเรื่องเงินผมไม่ได้เเล้ว รวมทั้ง ถ้าวันนึงผมไม่มีท่านเเล้ว ผมคงเหงาเเละไม่รู้จะทำยังไงต่อไป

มาระบายๆนะครับ เเละถ้าใครจะช่วยชี้นำผมได้เเบบละเอียด ก็จะยินดี

บางครั้งช่วงนี้ก็อยากติด โควิดนะ อยากได้เงินสัก เเสนมา ประทั้งชีวิต มีเงินก้อนมาเก็บบ้าง เห็นคนที่ทำงานเป็นกันไม่เปนไร (ผมได้วัคซีนเเล้วนะ อันนี้เเค่คิด เเต่ไม่ได้เอาตัวไปเสี่ยง เเต่ถ้าติดผมบอกเลย ผมดีใจมากกว่าเสียใจ)

หนี้ที่เป็นทั้งหมด ยกเว้น กยศ เกิดจากหลงผิดไปเล่นการพนัน ส่วนนึง เเละ ติด ผญ คนนึง มากตอนนี้นส่วนนึง พยายามทำตัว hiso จะได้อยู่ใกล้ๆเค้าได้ สุดท้าย ก็ทำได้ 3-4 เดือน ก้อหมดเงิน


ใครจะซ้ำเติม ได้นะครับ ผมชินเเล้ว เเค่อยากมาเเชร์ใน พื้นที่ๆ ที่ ผมคิดว่าไม่มีใครรู้จักผม เเละ ผมก้อไม่สามารถไปเล่าให้ใครฟังได้หมด 1. อาย ส่วนถ้าเล่าให้พ่อ เเม่ ฟัง บางทีเค้าก้อน้อยใจครับ ที่เป็นส่วนหนึ่งให้ผมมีชีวิตเเย่ๆ เช่นไม่ได้รวยเหมือน พ่อเเม่คนอื่นเค้า

พ่อเเม่ผม ดีครับ ตัวผมเเละน้องชาย ต่างหากที่ ทำตัวเอง อยู่ไปคนเดียวเเบบนี้ละดีเเล้ว เเค่บางโมเมนต์ เราแอบเห็น ชีวิตเพื่อนเราดีเนอะ มีรถขับ มีครอบครัว

มีลูก มีงานที่ดี ไป ตปท.

อะไรทำนองนั้น ก้อเลยได้เเต่คิดว่า ชีวิตผมคงจะสายไปเเล้วมั้ง


หรือมันจะพอมีวิธีพลิกชีวิตผมได้ไหมคับ ถ้ามีเเนะนำที เเต่ผมยังมองไม่ออกเลยว่า วิธีไหน นอกจาก ถูกรางวัลที่ 1



ขอบคุณนะครับ สำหรับ พท.ดีๆ ในการระบาย ชีวิตที่บัดซบ (ทำตัวเองด้วยส่วนมาก เเละโชคชะตาด้วยอีกส่วน)

เข้ามาร่วมเป็นกำลังใจให้ท่านนะครับ และขออนุญาตแนะนำเรื่องการเงินนิดนึง

ด้วยตัวผมก็อายุพอๆกับท่าน ปัญหาชีวิตก็หนักหนาไม่ต่างกัน (หนี้ผมก็ท่วมหัวเหมือนกันครับ)

ตอนนี้กำลังสนุกกับการนั่งทำบัญชีรายรับรายจ่ายของตัวเองอยู่ครับ ทยอยใช้หนี้สิน

ออมเงินทีละเล็กละน้อย ทั้งหยอดกระปุก เก็บแบงค์50 หักเงินหลักร้อยของเงินเดือนเข้าบัญชีที่ไม่มีแอป ไม่มีบัตรถอน

ทุกรายได้ที่เข้าบัญชีผม ผมหักทันที 10% เข้าบัญชีเก็บ จากเดือนที่ผ่านๆมาผมต้องกินกาแฟกับน้ำประปา

กินมาม่าดิบๆ เพราะไม่มีเงินซื้อกาน้ำร้อน (เดือนนี้พอมีเงินเก็บซื้อได้แล้วครับ)

หลักๆที่อยากแนะนำคือ อย่าไปมองถึงหนี้สินที่มันเยอะครับ มันจะท้อ หันมาวางแผนการเงินของตัวเราดีกว่า

ท่านลองเขียนใส่กระดาษดูก็ได้ครับ ว่าอนาคต 6 เดือนข้างหน้า ท่านจะมีรายได้เท่าไร หักรายจ่ายที่คงที่ทุกเดือน

และเผื่อรายจ่ายที่อาจจะมีเข้ามาด้วย เมื่อท่านดูช่องสุดท้ายของตารางแต่ละเดือน ท่านจะได้วางแผนถูกครับ

ถ้ามันติดลบ ก็วางแผนหาเงินเพิ่ม ถ้ามันบวก ก็เจียดไปจ่ายหนี้(จ่ายหนี้แค่พอสมควรนะครับ สำคัญสุดคือท่าน

ต้องมีสภาพคล่องทางการเงินที่ดี คือกินใช้แบบพอดีๆไม่ต้องไปยืมใครเพิ่ม) หากท่านเก็บออมได้ด้วยยิ่งดีครับ

เรื่องการเงินอย่าคิดในหัวครับ ว่าเดี๋ยวจะได้เงินเท่านั้นจ่ายเท่านี้ จดลงกระดาษหรือพิมพ์ลงExcelเลยครับ

ใส่สูตรง่ายๆ บวกลบคูณหาร ท่านเห็นตัวเลขที่แท้จริง แล้วจะสามารถคิดอะไรๆได้สะดวกขึ้นครับ

ขอบคุณที่อ่านจนจบครับผม เรามาสู้ให้ผ่านช่วงนี้ไปด้วยกันนะครับ

ป.ล. ผมอายุ 36 ปี เงินเดือน 15,000 ครับ เพิ่งอกหักมาสามสี่เดือน สภาพแย่เหมือนกัน แต่ตอนนี้พยายามโฟกัสเรื่องพัฒนาตัวเองให้ลืมเรื่องฟุ้งซ่านครับ

อ่านจบนะครับ อยุ่กับความเป็นเราดีกว่า มันแก้อะไรไม่ได้ละ อย่าไปเหนื่อย อย่าไปกดดัน กดดันมากก็เครียด อะไรจะเป็นให้มันเป็นไป
ส่วนเรื่อง ผญ ยังไงก็มี ไม่ยากหรอก ลองหาคนที่คุยแล้วสบายใจ ไม่ต้องไปหมกมุ่นมาก หาคนที่เค้าพร้อมจะรับฟัง ในโลกนี้มีอยู่แล้ว ลองโหลดแอพก็ได้
ผมก็ลำบากมากๆมาก่อน พอมีแฟนก็ช่วยให้กำลังใจกันจนผ่านมาได้

พี่พลิกชิวิตเลยไม่ได้หรอกครับ พี่ยังมองแต่ข้อเสียตัวเองอยู่เลย

พี่อาจจะมองเห็นแต่สิ่งที่ด้อยค่าตัวเอง จนพี่อาจจะลืมสิ่งที่ตัวเองเก่ง ตัวเองชอบ ตัวเองทำได้นะครับ

ผมว่าต้องมีสักอย่างที่พี่ชอบ ทำได้ดี และทำให้มันมีคุณค่าจนหารายได้เสริมได้ครับ

อย่ามองข้ามคุณค่าตัวเองนะครับ

ไม่มีคำแนะนำ แต่เป็นกำลังใจให้นะครับ

ครับ คือ บางครั้งผมก็เครียดนะ เเบบอยู่ดีๆ อยู่คนเดียวก้อเครียดขึ้นมาเอง

สิ่งที่จะทำให้ผมหายได้ คือการ ไปเที่ยวกลางคืน เมา เเต่มันก้อเหมือน fake ตัวเองอีก

เเต่มันทำให้รู้สึกดีชั่วคราวละ บางครั้งก้อร่าเริง จนไม่คิดไร(เวลามีเงิน) เชื่อไปว่าเเค่ท่านพิมมาว่า อ่านจนจบ ผมรู้สึกดีมากเลย

เเต่บางครั้ง ผมก็เหมือนอยากนอนเฉยๆ นะ แบบนอนได้ทั้งวันให้มันผ่านไปวันๆนึง

อย่างงี้เรียกว่าเป็น ซึมเศร้าหรือยังวะครับเนี่ย

เป็นกำลังใจให้ครับ

จะมีคล้ายๆ กันกับผมตรงที่ยังไม่มีแฟน หรือยังไม่มีวี่แววว่าจะมีเลยครับ ยิ่งอายุมากขึ้นยิ่งกดดัน

และผมหนักกว่าท่านตรงที่ว่า เรียนไม่จบ ป ตรี ด้วย

ถ้าโควิดดีขึ้นแล้วกลับไปเงินเดือน 25-30k ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะครับ

ผมว่าท่านเลิกกดดันตัวเองก่อนว่าต้องมีนั่นมีนี่ จนเครียดแล้วก็อยากได้อยากมีไปหมด

เท่าที่อ่านคือที่ท่านอยากมีไม่ใช่เพราะท่านจำเป็นต้องมี แต่อยากให้คนอื่นเห็นว่าท่านมีมากกว่า

ซึ่งถ้าคิดแบบนี้มีเท่าไรก็ไม่พอหรอกครับ

อยากให้เปลี่ยนแนวคิด ให้มีเท่าที่จำเป็นก็พอ ค่อยๆเก็บค่อยๆพัฒนาไป

ท่าควรจะเลิกแคร์สายตาที่คนอื่นมอง ควรมาแคร์ตัวเองก่อนครับว่าตัวเองไหวเท่าไร ต้องใช้มากน้อยแค่ไหน

แล้วก็พัฒนาฝีมือตัวเองไปเรื่อยๆ หางานเสริม หาสิ่งที่ตัวเองถนัด เดี๋ยวก็มีงานเสริมได้

แต่ก็อย่างที่ผมบอกต้องเปลี่ยนวิธีคิดก่อน เพราะถ้ายังคิดแบบเดิม ต่อให้เดือนเป็นแสนก็ไม่พอครับ

ส่วนเรื่องแฟน ผมอยากดูก็ไม่แน่ใจว่าท่านอยากมีหรือเปล่า หรือแค่อยากให้คนอื่นเห็นว่ามีแฟน

แต่ผมว่า ผญ เดี๋ยวนี้ก็ไม่ได้หัวสูง หวังอะไรมากมายนะ ต่างคนต่างทำงาน ช่วยกันสร้างเนื้อสร้างตัวเยอะแยะ

ท่านเองก็มีแฟนมาบ้างก็เป็นข้อพิสูจน์ว่าตัวท่านก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น เพียงแค่อย่าไปกดดันตัวเองมากก็พอ

ค่อยๆใช้ชีวิตก็ได้ ไม่ต้องมีมากมายก็ได้ แต่ให้มีความสุขดีกว่าครับ

สู้ๆครับ พยายามทำทุกอย่างให้ดีขึ้น พยายามขึ้นเรื่อยๆ มีอะไรให้ทำก็ทำให้เต็มที่ให้ดีที่สุด ส่วนเรื่องผู้หญิงผมว่าค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า เราเลือกเกิดไม่ได้ ไม่มีก็อยู่ของเราไปเรื่อยๆ หาความสุขให้ได้โดยตัวเอง แต่มันต้องทีดิของแบบนี้ไม่ได้อยู่ที่หน้าตาอย่างเดียว หาคนที่คุยกับเรารู้เรื่อง รับฟังเราได้ สู้ๆครับ

ถ้ายังบ้ากาม มาระบายที่นี่ก็ถูกต้องแล้วคับ

ผมเคยมีเพื่อนที่พื้นฐานครอบครัวแบบนี้แหละ ไปกินไรกันก็จะจ่ายหมดกระเป๋าโดยที่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะแดกอะไร

แต่มันก็มีเรื่องดีอยู่อย่างนึงคือ หน้าตามันออกจะเป็นแบบหน้าเด็ก สาวๆก็หลงได้ง่ายๆ เลยมีแฟนเลี้ยงข้าวมาตลอด คือมีดีอย่างเดียวจริงๆ

เพราะงั้นท่านก็เก็บตังค์แล้วไปศัลยกรรมหน้าคับ คงมีทางนี้ทางเดียวที่พอแนะนำได้

มันต้องมีสักคนที่เข้าใจเรา

แต่ต้องอาศัยความผูกพันธ์ คนที่เจอกันบ่อยๆ เพื่อนร่วมงาน ถ้าแบบไปเที่ยวฉาบฉวยคงหายาก เพราะเงินและหน้าตามาก่อน

เรื่องหนี้ก็ค่อยๆ ใช้ไป ไม่ต้องไปกังวลมาก ผมก็มีหนี้ แต่สิ่งสำคัญคือมีงานและมีกินในแต่ละวัน ก็โอเคแล้ว

อาจจะฟังดูใจร้ายหน่อย
แต่...
สร้างตัวเองให้มีความมั่นคงกว่านี้ก่อนดีกว่าครับ อย่าเพิ่งเอาใครมาลำบากด้วย หรือทำให้เราต้องลำบากขึ้นอีกเลยครับ

ผมอ่านจบนะ ก่อนอื่นเป็นกำลังใจให้

เรื่องที่ผมจะเล่า ผมจะ DM ไปเอานะครับเผื่อเป็นกำลังใจผมไม่อยากพิมเรื่องของผมลงตรงนี้

อ่านดูแล้วท่านค่อนข้างเครียด เป็นห่วงครับกลัวเป็นโรคซึมเศร้า อย่าไปด้อยค่าตัวเองเลยครับ มีคนลำบากกว่าท่านเยอะ ผมอ่านดูแล้วชีวิตท่านไม่ได้รันทดนะถ้าเทียบกับที่ผมเคยได้ยินมา หรือเทียบกับผมก็ได้
ผมอายุ 27พึ่งจะมีแฟนคนแรกเมื่อปีก่อนเอง ก่อนหน้านี้ไม่ได้คิดมากเรื่องพวกนี้เลย ชอบโสดมากกว่าอีก ไม่รู้มาได้ยังไงเหมือนกัน
ผมคิดว่าพี่อายุ 34 ยังเริ่มต้นใหม่ได้นะ ไม่มีอะไรสายเกินไปครับ

ปล. ขอตอบคำถาม จขกท ผมว่าท่านมีเมียได้ครับ แต่ก่อนอื่นท่านดูแลตัวเองให้ดีก่อนครับ ปรับเปลี่ยนความคิดใหม่ครับ

เข้ามาร่วมเป็นกำลังใจให้ท่านนะครับ และขออนุญาตแนะนำเรื่องการเงินนิดนึง

ด้วยตัวผมก็อายุพอๆกับท่าน ปัญหาชีวิตก็หนักหนาไม่ต่างกัน (หนี้ผมก็ท่วมหัวเหมือนกันครับ)

ตอนนี้กำลังสนุกกับการนั่งทำบัญชีรายรับรายจ่ายของตัวเองอยู่ครับ ทยอยใช้หนี้สิน

ออมเงินทีละเล็กละน้อย ทั้งหยอดกระปุก เก็บแบงค์50 หักเงินหลักร้อยของเงินเดือนเข้าบัญชีที่ไม่มีแอป ไม่มีบัตรถอน

ทุกรายได้ที่เข้าบัญชีผม ผมหักทันที 10% เข้าบัญชีเก็บ จากเดือนที่ผ่านๆมาผมต้องกินกาแฟกับน้ำประปา

กินมาม่าดิบๆ เพราะไม่มีเงินซื้อกาน้ำร้อน (เดือนนี้พอมีเงินเก็บซื้อได้แล้วครับ)

หลักๆที่อยากแนะนำคือ อย่าไปมองถึงหนี้สินที่มันเยอะครับ มันจะท้อ หันมาวางแผนการเงินของตัวเราดีกว่า

ท่านลองเขียนใส่กระดาษดูก็ได้ครับ ว่าอนาคต 6 เดือนข้างหน้า ท่านจะมีรายได้เท่าไร หักรายจ่ายที่คงที่ทุกเดือน

และเผื่อรายจ่ายที่อาจจะมีเข้ามาด้วย เมื่อท่านดูช่องสุดท้ายของตารางแต่ละเดือน ท่านจะได้วางแผนถูกครับ

ถ้ามันติดลบ ก็วางแผนหาเงินเพิ่ม ถ้ามันบวก ก็เจียดไปจ่ายหนี้(จ่ายหนี้แค่พอสมควรนะครับ สำคัญสุดคือท่าน

ต้องมีสภาพคล่องทางการเงินที่ดี คือกินใช้แบบพอดีๆไม่ต้องไปยืมใครเพิ่ม) หากท่านเก็บออมได้ด้วยยิ่งดีครับ

เรื่องการเงินอย่าคิดในหัวครับ ว่าเดี๋ยวจะได้เงินเท่านั้นจ่ายเท่านี้ จดลงกระดาษหรือพิมพ์ลงExcelเลยครับ

ใส่สูตรง่ายๆ บวกลบคูณหาร ท่านเห็นตัวเลขที่แท้จริง แล้วจะสามารถคิดอะไรๆได้สะดวกขึ้นครับ

ขอบคุณที่อ่านจนจบครับผม เรามาสู้ให้ผ่านช่วงนี้ไปด้วยกันนะครับ

ป.ล. ผมอายุ 36 ปี เงินเดือน 15,000 ครับ เพิ่งอกหักมาสามสี่เดือน สภาพแย่เหมือนกัน แต่ตอนนี้พยายามโฟกัสเรื่องพัฒนาตัวเองให้ลืมเรื่องฟุ้งซ่านครับ

ไม่รู้จะให้อะไร ให้ลองอ่านเล่มนี้ให้จบ

และทำด้วยวินัย และอดทน

เป็นกำลังใจให้ครับ