ผมว่ามันก็ไม่ใช่นะ มันได้ตรงตัวขนาดนั้น

ไม่ต้องใช้คำหยาบหากัน ก็เสมอภาคได้

พยายามใช้คำหยาบหากัน ก็ไม่ได้แปลว่าจะเสมอภาคเช่นกันมั้ย

แค่ไม่ต้องใช้คำพิเศษก็พอ สำหรับผมนะ คหสต

ไม่เรียกไอ้ ก็ถือว่าใช้ได้ครับ

ถ้าคำหยาบ เท่ากับ ความเสมอภาค อันนี้ผมไม่เห็นด้วยครับ ความเสมอภาคไม่ได้หมายรวมถึงการที่ทุกคนสามรถพูดไปสบถไป เพราะถ้าเราเริ่มยอมรับว่าคำหยาบคือความเสมอภาคเมื่อไหร่ สังคมก็จะเริ่มลู่เข้าสู่ความเสื่อมถอยทางจริยธรรมมากขึ้น

ผมว่าความเสมอภาคคือ แทนตัวเองว่า I คนอื่นคือ You ไม่ต้องมา พี่ ลุง ป้า น้อง ไม่ว่าจะอายุต่างกันเท่าไหร่

ไม่จำเป็นต้องคำหยาบหลอก

ตอบแบบหยาบๆว่า "ใช่" และเห็นด้วย

ภาษาไทยมันมีลำดับชั้นของมัน การเลือกใช้คำในการสนทนา ผู้พูดต้องนิยามสเตตัสของตัวเองกับคู่สนทนาก่อนเสมอ จึงจะเลือกใช้คำออกไป (แต่เราใช้กระบวนการคิดแบบนี้เป็นปกติจนชินไปแล้ว ถ้าลองนึกตัวอย่างในชีวิตประจำวันออก จะพอเข้าใจ)

การใช้คำหยาบคือการดึงคู่สนทนาให้มาอยู่ในระนาบเดียวกับเราเช่นเดียวกับเราคุยกับเพื่อน เป็นต้น

ลองสังเกตประเทศที่มีระดับการใช้ภาษาซับซ้อน (เช่น ญี่ปุ่น) มีความแบ่งแยกทางชนชั้นทั้งนั้น

จริงๆ ประเด็นเรื่องความสุภาพนี้มันปลีกย่อยมากเลยนะ แต่ในสังคมที่มีความ conservative สูง เรื่องพวกนี้กลับเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ใช่แค่เฉพาะในไทย แต่น่าจะเรียกว่าเป็นกันทั้งภูมิภาค

ในมุมของนิธิ มันไม่ใช่การ embrace ให้ทุกคนต้องพูดคำหยาบกันตลอด ต้องพูดคำหยามกันได้ถึงจะเท่าเทียม แต่มันคือการใช้คำหยาบเป็นเครื่องมือในการทำลายสถานะที่เป็นเครื่องเคารพบูชา ว่าใครจะล้วงละเมิดไม่ได้ ต้องเทิดทูนไว้เหนือหัวตลอด ทั้งๆ ที่จริงๆ สังคมไทย ในครัวเรือน หลับหลังก็นินทากาเลเป็นเทน้ำ ทั้งเรื่องจริง เรื่องไม่จริง แต่พอเข้าสังคมกลับต้องมีพิธีรีตอง มีคำราชาศัพท์ คำสุภาพ

ซึ่งเด็กรุ่นใหม่ที่เป็น global citizen เขาไม่มาให้ความสำคัญกับวัฒนธรรมหน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้แล้ว มันไม่ใช่แปลว่าเขาไม่มีมารยาท คุณไปดูชีวิตจริง ไผ่ ไมค์ เป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน สุภาพมาก กลับกันดูไอ้พวกที่เชิดชูสถาบัน พูดจากับประชาชนแต่ละทีหมาไม่แดก

กรอบของภาษาก็คือกรอบทางความคิดอย่างหนึ่ง

คำหยาบของอาจารย์นิธิน่าจะหมายถึงคำพูดหยาบๆ ห้วนๆ ไม่มีพิธีรีตอง

ไม่ใส่ความเป็นชนชั้น

ไม่ใส่ความอาวุโส

จริงๆเป็นแนวคิดที่ผมชอบนะเรื่องคำหยาบกับความเสมอภาค

คือไม่ได้หมายความว่าทุกคนต้องพูดคำหยาบถึงจะเสมอภาคกัน แต่หมายความว่าใครอยากจะพูดแบบไหนก็พูดเพราะแต่ละคนถูกเลี้ยงดูมาไม่เหมือนกัน

สิ่งที่สำคัญสำหรับการสื่อสารคือเนื้อหาและใจความไม่ใช่ระดับของภาษาว่านี่คือภาษาชั้นต่ำ(หยาบ) ภาษาปกติ(กลาง) และภาษาสำหรับคนชั้นสูง

ผมเข้าใจว่าสังคมปัจจุบันยังไม่ได้ยอมรับเรื่องการใช้คำหยาบอย่างเปิดเผย แต่จริงๆผมเคยชอบที่ อ สสจ เคยกล่าวถึงเรื่องพวก Hate Speech ในเฟสบุ๊ค(ถ้าจำไม่ผิดถ้าผิดแย้งได้นะฮะ) ในทำนองที่ว่า Hate Speech มันก็เป็น Speech อีกแบบนึงก็เท่านั้นสิ่งสำคัญมันอยู่ที่สารที่ส่งมาผ่าน Speech นั้น

ดังนั้นจารแกเลยไม่เคยบล็อคคนที่เข้ามาเพื่อด่าแกหรือดูถูกแกไม่ว่าจะเป็นการใช้ Hate Speech อย่างคำด่าหรือการเสียดสีก็ตาม

ผมว่าเราถูกปลูกฝังกันมาตั้งแต่เด็กจนติดหัวไปแล้วอ่ะฮะว่าอันไหนที่เรียกว่าดีและอันไหนที่เรียกว่าไม่ดี ทั้งที่โดยเนื้อแท้ของมันมันก็เป็นแค่คำพูดอีกคำพูดนึงเท่านั้นครับ

ทำไมบางคนสนิทใจกับการใช้คำพูดบางคำมากกว่าแต่ใช้คำพวกนั้นไม่ได้เพราะสังคมส่วนใหญ่ไปตัดสินว่ามันหยาบ มันไม่กลายเป็นว่าเราไปปิดกั้น Free Speech ของผู้อื่นหรอกหรือ ทำไมเราแค่ยอมรับไม่ได้เหรอว่าคนเรามันแตกต่างกันและใครอยากพูดอะไรก็ปล่อยเขาพูดตามใดที่ไม่ใช่การใส่ร้ายและทำให้เสียหาย

แบบคนพึ่งดีลงานกันมาเจอหน้ากัน ทักทายกัน

A : สวัสดีครับ มึงมายังไงครับ มารอนานรึยังยังไง

B : กูมารถยนต์ครับ มารอแม ร่งนานแล้วครับ

B : มึงทำคุ วายไรอยู่พึ่งมาถึงวะ


แค่คิดก็ น่าจะได้สักฝุ่นละ


มันใช่ความเสมอภาคจริงๆเหรอ

ความหมายของคำหยาบนี่ ต้องเลเวลไหน แค่กูๆ มึงๆ นี่ผมก็ว่ามัน ไม่น่าได้แล้วนา

อังกฤษ have a very fucking shit in every sentences ก็ไม่เห็นเขาจะเสื่อมถอยทางวัฒนธรรมเลยนะครับ

slang is also a culture.

อธิบายอะไรไปให้วุ่นวาย เยิ้นเย้อ
สิ่งเดียวที่จำกัดสโคปของความหยาบก็คือ กาละเทศะ มากกว่า


บางเรื่อง บางสิ่ง กาละเทศะ อาจจะตีความยาก
แต่เรื่องคำหยาบนี่ เป็นอะไรที่ ไม่อยากเกินไปแน่นอน สำหรับคนธรรมดา ที่ไม่เข้าข่ายแถได้โล่


เราสามารถพูดคำหยาบได้ ตราบใดที่กาละและเทศะ อำนวย

เช่น อยุ่กับเพื่อน จะไอ้ here ไอ้ sad มึงกู ก็คงไม่อะไรหรอก
(ถ้าไม่อยู่ต่อหน้า ผู้ใหญ่ที่มันกระแดะ)

แต่ถ้าพูดกับผู้ใหญ่ คนที่ไม่สนิทหรือคนไม่รู้จัก
การใช้คำหยาบ มันก็ไม่สมควร

คำหยาบ ไม่ใช่เรื่องของความเท่าเทียม เสมอภาค
มีแต่ปัญญาชนควาย ๆ ที่ตีความเรื่องพวกนี้ให้มันเกิดผลดีกับตัว

เฉกเช่นผู้ใหญ่กระแดะ + ดัดจริต ที่มีเป็นคุณสมบัติเบื้องต้น


ประธานสภา สูงส่งแค่ไหน ????
เราไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว ในภาวะปกติ การใช้คำหยาบไปเจรจาด้วย
ก็ดูจะปัญญาอ่อนทางสังคมเกินไป

แต่เมื่ออยู่ในที่ส่วนตัว กลุ่มส่วนตัว การจะแทนตัวประธานสภาด้วยคำว่า มัน ไอ้ sad ไอ้ here มันก็อาจจะเกิดขึ้นได้ ตามประสบการณ์ความพึงพอใจของแต่ละบุคคล


ยิ่งพยายามทำตัวให้สูงส่งแค่ไหน มันยิ่งแสดงออกได้ว่า ตัวเองต่ำตมแค่นั้น

ถ้าพูดหยาบกันหมดคำนั้นมันก็จะกลายเป็นคำปกติ และจะมีคำอื่นที่หยาบกว่ามาแทน

เป็นแค่แนวคิดนึง ในความเป็นจริงไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก อย่าไปคิดมาก

ยังไงมนุษย์ก็มีลำดับการใช้ภาษาในทุกวัฒนธรรมอยู่แล้ว ไม่มีทางลบล้างได้

มันต้องเสมอภาคก่อนดิคำหยาบถึงตามมา
อย่างเพื่อน ส่วนมากเราก็ต้องสนิทประมาณนึง
ถึงจะมีคำหยาบ ง่ายๆเลย ขนาดรุ่นเดียวกัน
แต่คนละกลุ่มเรายังใฃ้คำไม่เท่ากันเลย

ถ้าใช้กับเพื่อนก็คงได้ แต่ดูยังไงก็ไม่เหมาะถ้าไปใช้กับคนที่ไม่คุ้นเคย

ขอแค่ยกเลิกการหมอบกราบ ก็ลดความเสมอภาคไปได้เยอะแล้ว ไม่ว่าจะพิธีไหว้ครู ให้นร.ร่วมมือโดยไม่คุยกัน สงบนิ่งในระหว่างพิธี , ระหว่างราษฎรกับสถาบัน แค่นั่งขัดสมาธิ หรือยืนรับถวายแบบสำรวมแล้วยกมือไหว้แบบสุภาพแค่นี้ก็เหลือแหล่แล้ว

ยกเลิกไอ้คำพูดใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทได้แล้ว ไม่ว่าจะจากความหมายที่มาของศาสนาพุทธ หรือ ฝุ่นใต้ตีนมันก็ไม่ดีทั้งนั้น คนเหมือนกันแค่เกิดในตระกูลที่ต่างกันเท่านั้นเอง

ระบบสัมมาคารวะควรมีต่อเป็นอย่างๆไปนะสำหรับคนรุ่นเก่าแบบผมที่คิดนะ แต่ให้มันลดช่องว่างลงแบบเด็ก,ผู้น้อยไม่ต้องลดตัวลงมาทำโดยไม่เต็มใจ เด็กหรือผู้น้อยแค่ยืนทำปกติไม่ใช่แบบเท้าสะเอว หรือยืนแบบไม่สนใจผู้ใหญ่ ไม่พูดแทรก ไม่พูดตะโกนใส่ผู้ใหญ่ แค่นี้ผมว่าก็เพียงพอแล้วล่ะ