เรื่องอื่นปรึกษาแพทย์เอา

แต่เรื่องงาน อยากรู้ว่ากลัวอะไรหรอครับ แค่หางานทำยังไม่กล้าเลย

แล้วไม่กลัวอดตายหรอครับไม่มีงานทำ

เข้าใจครับ อายุ 25 จบมา 3 ปีละ ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เห็นเพื่อนได้ดิบได้ดี อยากทำได้อย่างเขาบ้าง

ทำงาน 7-8 เดือนลาออก 4-5 เดือนบริษัทปิดตัว ว่างงานเกือบ 2 ปี

กว่าจะหางานได้ แต่โชคดีได้ทำงานที่เราชอบ passion เริ่มกลับมา

โหหห ทำไมเหมือนเจอเพื่อน

ไม่ต้องเครียดนะคับ ใหม่ๆผมเรียนจบ ยังขอเงินพ่อแม่อยู่เลย

เรียนจบโท พอจะหางาน กลัวเหมือนกัน กลัวชีวิตวัยทำงาน หลายอย่าง

แต่พอได้ก้าวมาก้าวแรกแล้ว ปรับตัว ไม่กี่เดือน อะไรๆก็ดีขึ้นคับ คนเราแข็งแกร่งกว่าที่เหนคับ

รวมถึงตัวท่านเองด้วย ผมมั่นใจ

ลองถามตัวเองดูก่อนมั้ยคับ ว่าชีวิตเดินทางมาอยู่จุดนี้ได้ยังไง
ผมเชื่อว่าหลายๆคนในที่นี้เคยรู้สึกสมเพชตัวเอง
แต่มันอยู่ที่เค้าจะจัดการกับความรู้สึกนั้นยังไง
เอาความรู้สึกสมเพชตัวเองนี่แหละ มาเป็นแรงผลักดัน เพื่อไม่ให้ตัวเองมาจมกับความรู้สึกแบบนี้อีก
ผมเคยไม่มีเงิน ถึงขนาดที่วันสุดท้ายของเดือน มีเงินเหลือเฉพาะค่ารถขาไป ถ้าเงินเดือนไม่ออก ผมไม่มีตังนั่งรถกลับบ้านอ่ะ แล้วผมก็สัญญากับตัวเองว่า ผมจะต้องไม่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้อีก ผมตั้งใจทำงาน แล้วผมก็ไม่เคยตกอยู่ในสภาพนั้นอีกเลย

ถ้าเราคิดวนเวียนอยู่แบบนี้ แต่ไม่ลองลงมือทำอะไรจริงจังเลย เราก็จะรู้สึกผิดหวังกับตัวเองไปเรื่อยๆคับ

ลองทำอะไรดูสักอย่างนึงอย่างเต็มกำลัง สุดความสามารถ จะอดหลับอดนอน จะโดนปฎิเสธแค่ไหนก็ตาม ผมเชื่อว่าถึงสุดท้าย มันจะไม่สำเร็จอย่างที่เราหวัง แต่เราจะไม่รู้สึกสมเพชตัวเอง เราจะได้อะไรบางอย่างจากการทุ่มเทจนสุดกำลังนั้นครับ

แนะนำว่าสู้ต่อไปคับ สมัครงาน 10 ที่ ไม่ได้ 9 ที่ก้อไม่ต้องซี เพราะเราจะทำงารแค่ที่ที่เดียวที่รับเรา

ผมคิดงี้นะว่า ความยากที่สุดของการเรียน การทำงาน ไม่ใช่ตอนเรียนรึทำงานด้วยซ้ำ เรื่องพวกนั้นเราเรียนรู้ได้. แต่การเอาตัวผ่านเข้าไปในองค์กรนั้นๆ ได้ อะ ยากที่สุด ถ้าเราผ่านตรงนี้ไปได้แล้ว เรื่องอื้นไม่ยากเลยคับ

เห้อ เอาจิงคุณยังดีกว่าน้องชายผม รายนั้นคิดเข้าข้างตัวเอง พยายามไม่มากพอ ข้ออ้างเยอะแยะนู้นนี่นั่น คิดว่าตัวเองรู้หมดว่าสังคมเปนยังไงละก้อตัดพ้อว่าไม่ได้งาน ไม่พยายามยังงี้จะได้งานได้ไงว้า คือบอกไรไปก้อไม่เข้าหู สปอยล์ตัวเอง

ใช่ครับ เป็นอะไรที่ดีแบบ บอกไม่ถูกเลย ตอนอกหัก รู้สึกไรค่ามากๆ ก็ไป บริจาคเลือดเนี่ยแหละ ยิ้มออกเลย

คนเรามันกลัวไปตลอดไม่ได้หรอกครับ ออกไปลุยครับ สู้ๆ

กลัวสิ่งใดให้ออกไปเผชิญกับสิ่งนั้นครับ แพ้บ้างชนะบ้าง ล้มลุกคลุกคลานบ้างเรื่องธรรมดา ลองดูแล้วจะพบว่าจริงๆ แล้วมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เราคิดหรอก คนอื่นช่วยได้แค่ปลอบ ช่วยบอกวิธี แต่คนที่จะช่วยให้เราพ้นจากภาวะนี้ได้มีแต่ตัวเราเอง เพราะฉะนั้นใจแข็งๆไว้ ค่อยๆสู้ ค่อยๆแก้ปัญหา กลัวได้แต่อย่าให้ความกลัวมาฉุดเราไว้ อะไรสมควรทำก็ทำ ทำหน้าที่ให้ดี ทำให้สม่ำเสมอ เดี๋ยวชีวิตก็ค่อยๆดีขึ้นเองครับ

ถ้าท่านอยู่สุราษฏร์ ผมจะขับรถไปหาครับ อ.ไหนก็ได้

อย่าไปยอม ยังไม่ตาย สู้ใหม่ได้

โอโห ผมคิดว่าผมมาโพสเอง
ของผมพึ่งจบเมื่อ2เดือนที่ผ่านมา ที่บ้านเร่งให้หางาน
ผมก็ไม่อยากจะย้ายไปไหน อยากอยู่ทำงานกับแฟนที่นครปฐม เพราะแฟนผมเหลือติดวิชาเดียว
พอเจอช่วงโควิดก็เลื่อนไปอีกแทนทีจะได้ทำให้จบๆ ตั้งแต่ก่อนหน้านี้เลื่อนไปอีก 2-3 เดือนเลย
ลองหางานเกี่ยวกับที่เราเรียนมาก็ไม่มีเลย เดือนนี้ต้นเดือนที่บ้านบอกไม่มีตังจะส่งค่าหอให้แล้วให้รีบหางานหน่อย
ผมก็ลองหาดูแล้ว สงสัยจะได้ทำงานอย่างอื่นจริงๆ แล้วผมน้ำหนักเยอะด้วย อยากจะลองไปทำในห้างไม่รู้เขาจะรับไหม
ตอนนี้เหมือนคนสับสนไม่รู้จะทำอะไรก่อน เคว้งไปหมดค่าหอก็ค้างเขาอยู่เดือนนึง อยุ่กันมานานเขาเลยอลุมอลวยให้
แต่เราก็เกรงใจเขาอยู่ TT ทุกวันนี้ได้แต่หนีตัวเองไปอยู่ในเกมส์หนีความจริงว่าสิ้นเดือนนี้ไม่รู้จะเอาไงกับชีวิต
ผมพยายามอยากจะประคองทุกๆ อย่างแต่มันตันจริงๆ ปกติขายของในเกมส์ก็ได้อยู่หลายพันแต่ไม่ใช่จะได้ตลอด
ผมโคตรท้อเลย บางทีก็อยากร้องไห้แต่น้ำตามันไม่ไหล ไปนั่งดูสเปคที่เขารับทำงาน ผมทำ ai กับ ps ได้ ตอนนี้ไม่ค่อยได้ฝึก แต่สมัยเรียนผมถนัด ps ถ่ายรูปอะไรพวกนี้มาก แต่เห็นที่เขารับมีแต่จะเอาพวกตัดต่อวีดีโอด้วย จะฝึกตอนนี้ก็คงไม่ทันละ 55 จะออกจากหอ กลับไปอยู่บ้านก็ไม่มีเน็ต ผมรู้สึกว่าตัวเองขี้แพ้มากเลยวะ
เราคงพยายามไม่พอ เอาจริงๆ 9000-10000 ผมก็ทำนะ ผมอยากได้ประสบการณ์อะ แต่ไม่รู้พอทำงานจริงๆ แล้ว เขาจะให้โอกาสเราฝึกไหม ให้โอกาสเราพลาดไหม เพราะมันเป็นชีวิตจริงๆแล้ว เพราะผมไม่ได้ฝึกงานใน ม ด้วย ตอนนั้นที่บ้านอยากให้รีบจบ แล้วก็ไม่อยากจะไปเช่าหอที่อื่นให้ช่วงฝึกงาน พอเขาเปิดโอกาสให้ฝึกใน ม ได้เลยเลือกฝึกใน ม เลย

เอ้า สมาชิกชมรมเป็นอะไรล่ะเนี่ย

ปรึกษาจิตแพทย์เถอะ อาการแบบนี้เข้าข่ายโรคซึมเศร้านะครับ ปล่อยไว้ไม่ดี

ไม่ตอบหน่อยหรอ

ใดๆในโลกล้วนมีปัญหา เพราะงั้นปัญหาของเรามันไม่ใช่ที่สุดในโลกหรอก