พี่ชายแฟนผมอายุ 40 ต้นๆ มีครอบครัวแล้ว มีลูก 1 คนเรียนอยู่ ป.4 แต่ไม่ยอมหางานทำครับ (แต่ภรรยาเค้าทำงานออฟฟิศปกตินะครับ)

สมัยก่อนแกจบตรีแล้วก็มาเป็น Freelance สไตล์ทำๆเที่ยวๆ สุดท้ายไปไม่รอด ก็เลยไปทำงานบริษัท ทำแล้วไม่ชอบก็ลาออกมาเรียนโทบริหาร เรียนสองปีกว่า พอจบมาก็ไม่เคยทำงานอะไรเลยครับ น่าจะร่วมๆ 10 ปีแล้วตั้งแต่จบโท

ส่วนตัวแกมีปัญหาทางจิตนิดนึงครับ เกิดจากการเสพยาหนักช่วงนึงสมัยก่อนเพราะอกหัก แต่ก็ผ่านการบำบัดแล้ว สภาพแกน่าจะซัก 80-90% เมื่อเทียบกับคนทั่วไป แต่จะทำอะไร คิดอะไรช้าๆหน่อย

หลายๆคนเคยคุยกับแกแล้วครับเรื่องหางานทำ แต่แกอ้างว่าแกจบโทนะ ระดับจบโทต้องทำงานเป็นผู้บริหารบริษัทใหญ่ๆเท่านั้น ไม่ต้องลงมือทำ สั่งอย่างเดียว ซึ่งเป็นทัศนคติที่ทุเรศมาก ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะแกไม่เต็มด้วยรึป่าวเลยคิดอะไรแบบนั้น เพื่อนๆญาติๆพยายามหางานให้แก แต่แกก็ยังยืนความคิดเดิม และไม่ยอมทำงานถ้าไม่มีคนเอางานแบบที่แกฝันมาถวายให้

ส่วนเรื่องเงินใช้จ่าย แกอยู่กับแม่ครับ แม่ก็ซัพพอร์ตเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน ค่าเทอมลูกเค้า และแฟนผมก็มีให้เค้าใช้ด้วยรายสัปดาห์ (ซึ่งเงินส่วนนี้เป็นเงินที่แฟนผมให้แม่เค้าทุกเดือน แล้วแม่เค้าเอามาให้เค้าต่อ)

ตอนนี้เหมือนเค้าจะรู้สึกพอใจใน safe zone ของเค้าตรงนี้ แม่ก็เหมือนจะปลงๆล่ะ คือถ้าจะอยู่แบบนี้ก็ตามใจ ถ้าเค้าไม่อยู่แล้วก็เอาตัวเองต่อเองละกัน แต่ผมรู้เลยถ้าเกิดแบบนั้น แฟนผมก็ต้องมารับช่วงซัพพอร์ตเค้าต่อช

แม่แฟนก็ไม่ได้ฐานะดีอะไรมากมาย และด้วยสภาพเศรษฐกิจและอายุที่มากขึ้นของเค้า แฟนผมก็ต้องช่วยซัพพอร์ตบางส่วนให้ด้วย รวมๆแล้วทุกเดือนก็เป็นหมื่นๆครับ และเหมือนมันจะมีอะไรเพิ่มขึ้นมาให้ทางฝั่งผมรับผิดชอบมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าหนักกว่านี้ผมก็เหนื่อยเหมือนกัน เพราะผมกับแฟนทำธุรกิจส่วนตัว กระเป๋าเดียวกัน

ซึ่งถ้าหลายๆอย่างมันเกินลิมิตที่ทางผมจะซัพพอร์ตไหว ผมกลัวจะทะเลาะกับแฟนด้วย เพราะแฟนผมเป็นแนวรักครอบครัวครับ พร้อมจะทุ่มจนเต็มลิมิตเหมือนกัน

ผมไม่มีปัญหากับการช่วยเหลือครับ แต่คิดว่ามันไม่ใช่การแก้ถูกจุดเท่าไหร่

ใครเคยเจอคนแบบนี้บ้างครับ แล้วมีวิธีแก้ปัญหาหรือคุยกับเค้ายังไง รบกวนแชร์ให้ฟังหน่อยครับ

เห็นใจท่านนะต้องมาเจอคนแบบนี้
พูดอะไรไป ถ้าเขาไม่รับฟัง ไม่ทำตามก็ไร้ค่าครับ ต้องรอให้เขาคิดเองได้ แต่เมื่อไร่ล่ะ
ท่านและแฟนก็คงต้องช่วยเหลือเขาต่อไป

อย่างนึงทีทำได้แม้จะปลาบเหตุคือ
แยกกระเป๋ากับแฟนครับ
ถเาซอฟๆก็ แยกเป็นเงินธุรกิจสำหรับลงทุน (ทุน+ลงทุนเพิ่มในอนาคต+อื่นๆ) แต่ท่านและแฟนจะแตะก้อนนี้ไม่ได้ใช้กัลธุรกิจเท่านั้น

อีกก้อนก็ท่านและแฟนเหมือนเดิม

หรือแบ่ง3 แบ่งธุรกิจ ท่าน แล้วก็แฟนท่าน อาจจะพอช่วยไม่ให้บานปลายในอนาคตได้ครับ แล้วก็เมคเซนในการคุย คุยเป็นเชิงธุรกิจ อยากแบ่งเงินเป็นสัดส่วน อยากจะเพิ่มความมั่นคงบลาๆ

เจตนาผลักคนไม่ปกติ ออกแข่งขันสู่สังคม .. คุณแน่ใจแล้วรึว่า เขาจะไม่สร้างปัญหาที่ใหญ่กว่า กับคนภายนอกในสังคม ?

- เสี่ยแว่น v2 ?

ทำธุรกิจควรจะทำบัญชีรับจ่ายด้วยครับ แล้วถึงใช้เงินร่วมกันจะได้รู้ว่าออกไปกับเรื่องอื่นเท่าไหร่

ผมว่าควรคุบกับแฟนจริงจังเลยว่าแค่ไหนยังไง ลิมิตคือเท่าไหร่ พี่ชายคือช่วยเหลือกันได้ แต่ครอบครัวเค้าไม่ใช่ครอบครังของเเนและก็ไม่ใช่ของคุณ ถ้าทัศนคติไม่ตรงกันผมว่าก็ต้องเลือกครับว่าจะทนหรือจะยังไง

ไม่รีบปล่อยตายแน่ครับ เงินส่วนแม่อันนี้เข้าใจ แต่เงินส่วนที่ต้องให้พี่นี่บอกเลยไม่ใช่เรื่องครับ ต้นทุนชีวิตเขาก็มีดีมากแล้ว

ถ้าบ้านรวยมากแบบไม่จำเป็นต้องทำไรเลยก็ว่าไปอย่าง นี่มันลามปามมาลำบากพี่น้องยันครัวท่านเลย

แทนที่จะเอาเงินตรงส่วนนี้ไปทำไรที่เป็นของเราจริงๆ ต้องไปเสียให้อะไรโคตรไร้สาระเลยครับ

ผมเห็นมาแล้วในครอบครัวผม มีคนแบบนี้ จนชีวิตคนที่มารับกรรมต้องซวยครับ ชีวิตทำไรเพื่อแบกคนอื่น

พ่อแม่พี่น้องแบกแม่งหมด แบกจนไม่สามรถเอาเงินไปทำไรได้ ได้แต่หมุนทำงานแล้วก็จ่ายค่าใช้จ่ายให้คนที่ต้องแบก

จนไม่สามารถเอาเงินไปลงทุนเพื่อตัวเองได้ สุดท้ายชีวืตไม่มีไร แก่มีแต่ตัว

แล้วคนพวกนี้ถ้าเขาไปได้ดีเขาก็ไป แล้วเขาไม่สนบุญคุณที่มีให้ด้วย สนเขาไม่ทำแบบนี้แต่แรกหรอกครับ

คนไม่มีปัญญา หรือไม่คิดทำไรก็ยังอยู่ต่อไป อยู่จนแก่ตายกันไปข้างครับ

ส่วนตัวผมเคยมีช่วงชีวิตนึงที่เป็นคล้ายๆแบบนี้เหมือนกัน แต่สเกลอาจจะน้อยกว่า คือตอนนั้นผมเรียน ป.ตรี ในขณะที่ฐานะทางบ้านแย่ แต่ก็ไม่อยากทำงาน ไม่หางานพิเศษ ไม่ทำงานพาร์ทไทม์ ฐานะที่บ้านก็แย่ลงเรื่อยๆ เอาแต่คิดว่าตัวเองมีอะไรทำได้ดีกว่านี้มาก

ผมว่าคนแบบนี้วิธีพลิกกลับมามี 2 แบบคือ
- ต้องทำอะไรประสบความสำเร็จซักอย่าง ให้ได้ความมั่นใจกลับคืนมา
- ชีวิตมันต้องชิบหายเลยครับ ไม่มีจะกิน ล่มสลาย ถ้าไม่ทำอะไรคือตาย

เคสผมคือวิธีที่สอง เพราะตอนนั้นถ้าไม่ขยับก็ชิบหายละครับ ต้องทำอะไรซักอย่าง แล้วพอดีหลังจากนั้นมันมีประสบความสำเร็จบางอย่างด้วย ก็มั่นใจในตัวเองมากขึ้น แล้วก็ค่อยๆพลิกขึ้นมา จนปัจจุบันผมเลยจุดนั้นมาไกลละ

เคสพี่ชาย จขม. ผมว่าจะเกิดแบบ 2 น่าจะยากเพราะคนรอบตัวเลี้ยงเค้าไหว แต่ถ้าแบบ 1 อาจจะเป็นไปได้

ธุรกิจผมแยกชัดเจนอยู่แล้วครับ ผม แฟนผม มีเงินเดือนกันหมด ส่วนที่แฟนผมจ่ายให้ก็เป็นส่วนเงินเดือนของเค้า แต่ที่เค้าให้ไปก็ครึ่งๆของเงินเดือนเลยครับ แต่แทนที่เงินส่วนนี้จะเอาไปใช้จ่ายอย่างอื่น หรือลงทุน กลับต้องมาจ่ายตรงนี้ ซึ่งมันไม่สมควรเท่าไหร่

ธุรกิจผมเป็นรูปบริษัทครับ ทุกคนจะมีเงินเดือนของตัวเอง เงินส่วนที่ให้ไปก็จะเป็นส่วนเงินเดือนแฟนผม แต่ถ้าอนาคตต้องให้เยอะกว่านี้ แฟนผมอาจจะไม่พอใช้ ผมก็ต้องควักช่วยครับ แต่ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเงินบริษัทอยู่แล้วครับ

ถ้าเป็นเคส 2 คนที่จะชิบหายน่าจะเป็นผมครับ 555 เพราะบ้านแฟนผมไม่ใช่แค่พี่ชายเค้าที่เป็นตัวปัญหา ยังมีอีกคนครับ และคนนี้หนักกว่าพี่ชายอีก

จริงๆรายได้แม่เค้าไม่ใช่น้อยๆเลยครับ เพียงแต่แม่เค้าหาคนเดียว ส่วนคนอื่นๆก็ใช้อย่างเดียว

ส่วนกรณีเคส 1 ถ้าเค้าไม่เริ่มทำอะไรมันก็เกิดขึ้นยากมากครับ แต่ก็จริงอย่างที่ท่านว่าเลย ส่วนนึงที่เค้าเป็นแบบนี้ เรื่องขาดความมั่นใจก็มีส่วนครับ

พอท่านพูดถึงเสี่ยแว่น จริงๆผมเข้าใจอาการเค้าเลยนะ เพราะพี่ชายแฟนผมเวลาเค้าทะเลาะกับที่บ้านก็มีอาการควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แบบเสี่ยแว่นเลย (แต่ไม่ได้ดูถูกคนอื่นแบบเค้านะครับ) คือคนแบบนี้เค้าจะก้ำกึ่งๆครับ ไม่ถึงกับป่วย แต่ก็ไม่ 100% และก็จะมีความคิดแปลกๆไม่เหมือนชาวบ้าน

ผมพอจะเข้าใจที่ต้องคอยซัพพอตญาติพี่น้องเลยครับ

เงินหามาได้ ก็ต้องเอาไปจุนเจือในส่วนของเขา โดยที่ตัวเราใช้ชีวิตอยู่แบบประหยัด แต่เค้ากลับไม่คิดที่จะหาทางหาเงินมาใช้ในส่วนของเค้า

บางครั้งก็รู้สึกท้อเหมือนกัน ก็ได้แต่หวังว่าเค้าจะคิดได้ในจุดนี้

พูดละเซง