ไม่รู้ในนี้มีคนตั้งกระทู้ไปหรือยัง ประมาณอาทิตย์ก่อนมีข่าวราชภัฏจะเปิดคณะแพทย์ ปรากฏว่าเสียงคัดค้านหนักมาก ๆ

อันนี้ผมมองจากคนนอกนะครับ ไม่ได้เรียนสายวิทยาศาสตร์สุขภาพ ไม่ได้ทำงานด้านนี้ เลยสงสัยว่าทำไมเสียงคัดค้านเยอะ โดยผมมีข้อสงสัยดังนี้ครับ

1 ตอนนี้ก็มีปัญหาหมอขาดแคลน หมอไม่พอ หมอทำงานหนัก ไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เพิ่มปริมาณ เพราะตัวเลขคนสอบหมอก็เยอะตลอด แต่รับจำกัด

2 ต่อให้เรียนจบก็ต้องสอบใบประกอบไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่เชื่อมั่นในคุณภาพของคนที่สอบใบประกอบผ่าน ก็แปลว่าเราเชื่อถือหมอทุกคนในตอนนี้ไม่ได้สิ

*** อ่านหลายท่านที่มาตอบอยากถามอีกข้อ

3 ถ้าปัญหาตอนนี้คือหมอไปอยู่เอกชนกันหมด แต่ตำแหน่งเอกชนมันก็ต้องมีจำกัดนี่ครับ สุดท้ายถ้าผลิตออกมาล้นตลาดแบบสายวิศวะ (ที่คนรอบตัวผมอยู่) ก็ต้องมีหมอที่ยอมลดเงินเดือนไปอยู่กับรัฐเอาความมั่นคงแทนหรือเปล่าครับ

ขอบคุณครับ

เคยนั่งตามเรื่องพวกนี้อยู่
หลักๆแล้วปัญหาหมอขาดแคลนที่พูดถึงกันมันคือโรงพยาบาลรัฐขาดแคลนหมอ(โดยเฉพาะรพ แถวชนบท)+มากระจุกแต่ใน กทม
ผลิตเท่าไหร่ก็หมอไหลออกจาก รพ รัฐ

ไม่ได้เป็นคนวงใน เพราะงั้นที่วิเคราะห์นี่กาวล้วนๆ
คิดว่าเป็นเรื่องของการหวงอำนาจและงบประมาณของพวกระดับบนมากกว่า
ยิ่งมีมหาลัยที่ฝึกสอนได้มากขึ้น ก็จะเพิ่มคนในวงชั้นสูงมาต่อรอง
และต้องกระจายงบออกไปอีก ทำให้หาช่องอะไรได้ยากขึ้น

เหมือนถังน้ำใบหนึ่งที่มันรั่วอ่ะครับ วิธีแก้คืออุดรอยรั่ว ไม่ใช่เติมเข้าไปให้มากขึ้น

ระบบมันห่วย มันไม่มีแรงจูงใจให้คนอยากอยู่ งานหนัก ผลตอบแทนไม่เหมาะสมกับภาระงานที่ทำ ใครมันจะไปอยากอยู่ สร้างมาเยอะ ก็ออกเยอะอยู่ดี

แล้วเปิดคณะแพทย์มาเยอะขึ้น จะเอาไปฝึกที่ไหนให้มันได้คุณภาพ โรงเรียนแพทย์มีจำกัด สุดท้ายเอาไปฝากฝึกฝากเรียนกับโรงพยาบาลศูนย์ แค่ทำงานก็เหนื่อยแล้ว ยังต้องมามีหน้าที่สอนหนังสือเพิ่มอีก

จริงอยู่ สุดท้ายก็ต้องผ่านเกณฑ์แพทย์สภาถึงจะได้ประกอบ แต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าคุณภาพของแต่ละที่มันต่างกันอยู่ดี

ปล.เรื่องคุณภาพก็คงเป็นเรื่องของบุคคลด้วยส่วนนึง

ผมไม่ได้คัดค้านอะไรนะ มันเป็นภาคการศึกษา อยากเปิดก็เปิด ตลาดเสรี

แต่ก็เข้าใจคนค้าน

1. ผลิตมาเพิ่มเท่าไหร่ก็ไม่พอ เปลืองงบเปล่าๆ เพราะระบบไม่เอื้อ ตำแหน่งไม่มี จบมาไม่ได้ตำแหน่งข้าราชการ ใครจะอยากทำงานรพ.รัฐ สู้ไปอยู่เอกชนดีกว่า การแก้ปัญหาหมอขาดแคลนด้วยการผลิตเพิ่มไม่ตอบโจทย์

2. มีความกังวลเรื่องคุณภาพการศึกษา เผิดเพิ่มต้องมีอาจารย์แพทย์ เอาจากไหนล่ะ ก็จากรพรัฐไง จากงานที่เยอะอยู่แล้วต้องเจียดมาสอนนักศึกษาอีก คุณภาพมันจะได้สักเท่าไหร่ สอบใบประกอบรับประกันไม่ได้หรอก เก็งข้อสอบกันทั้งนั้น

คนอื่นพูดเรื่องระบบไปเยอะละ
ลองไปดูเพจdr. dark ว่าคนไข้แบบตลาดล่างเยอะขนาดไหน ทำไมพวกแพทย์ไม่อยากไปรพ.ตจว.กัน

จบมาเยอะแล้วมีตังจ้างเค้าเหรอ ระบบมันผิดตอนนี้ เติมหมอมันไม่ใช่ทางออก

มันก็เป็นเรื่องของระบบอยู่ดีเพราะระบบบ้านเรามันหาหมอง่ายค่าใช้จ่ายถูกเกินไปจนคนไม่เห็นคุณค่าในการดูแลสุขภาพ
คนที่พอมีปัญญาก็ซื้อประกันเพื่อหนีความแออัดเหล่านี้

ระบบก็ส่วนนึง

แต่การแก้ปัญหาที่เปิดให้หมอเยอะขึ้นก้เปนทางเลือก

แต่หมอไม่เก่งหรือจบง่ายๆอย่างประเทศอื่นบางประเทศ ก้ส่งไปทำงานตจวห่างไกลหน่อย

สุดท้ายคนบอกเหมือนถังรั่วน้ำไหลออก

แต่ถ้าน้ำไหลออกจนเตมข้างนอก สุดท้ายข้างในก้หยุดรั่ว

เพราะข้อจำกัดและอาจารย์หมอไม่พอครับ ถ้าหมอลาออกไปอยู่เอกชนหมด การเป็นอาจารย์หมอก็จะลดลงไปอีก อยู่โรงบาลรัฐแม้ว่าเคสจะเยอะแต่ก็ได้ประสบการณ์ด้วย หมอมันมีงานหัถการด้วย หลายมหาวิทยาลัยชอบเปิดไปก่อนแล้วให้เด็กมาเรียนปรากฏว่าหลักสูตรไม่ผ่านสอบใบประกอบไม่ได้ แทบจะลอยแพเด็กเลยซึ่งปัญหานี้กำลังเกิดกับคณะทันตะหลายมหาวิทยาลัยที่เป็นเอกชนเลย

Too long, dont read : อาจจะกลัวคุณภาพไม่ได้ แล้วต้องตามเช็ดขี้เช็ดเยี่ยว งานตัวเองหนักกว่าเดิม

แบบยาว ๆ :

ผมไม่รู้นะของแพทย์เป็นยังไงบ้าง ขอพูดของทันตะละกัน

ข้อสอบที่สอบในมหาลัยอย่างเช่น จุฬา มหิดล มศว หรือพวกม.หัวจังหวัดใหญ่อย่าง มช มข มอ

ข้อสอบตอนเรียนมันยากกว่าข้อสอบใบประกอบเยอะครับ

ถ้าเปรียบการสอบใบประกอบกับเด็กพวกนี้แล้ว คือไอ้ข้อสอบราชการท้องถิ่นที่คนเอามาล้อวันก่อนอะครับ

พวกนี้เวลาสอบใบประกอบคือ ผ่านแทบจะทั้งชั้นปี

ส่วนใหญ่คนที่เรียนม.พวกนี้ที่ตกมักจะเป็นพวกมี Personal issue ที่เจอบ่อย ๆ เลยคือ สุขภาพจิตพังตอนขึ้นคลินิก แล้วต้องรักษาตัว ทำให้ตามเพื่อนในรุ่นไม่ทัน แต่จริง ๆ แล้ว Nature เป็นคนหัวดีอยู่แล้ว

หรืออย่างไอ้พวกเถื่อน ๆ ในรุ่นที่กินเหล้าหนัก ๆ, ดูดหรี่หลังสโมคณะ ก็สอบใบประกอบผ่านกันได้หมดทุกคน

ตัดกลับมาที่พวกม.เปิดใหม่ที่สักแต่จะรับเด็กเข้ามา ศักยภาพเด็กและตัวหลักสูตรมันไม่ได้จริง ๆ พวกที่ผ่านใบประกอบมาก็สอบหลายรอบ แล้วที่ผ่านก็ผ่านแบบหมิ่นเหม่

พอทำงานแล้วหลายคนไม่ไหวจริง ๆ สัมผัสได้ทั้งตัวผมและเพื่อนเลย ตอนได้เป็นเพื่อนร่วมงานตอนไปใช้ทุน

ไอ้ตัว Hand skill ไม่เท่าไหร่ ผมว่าคนเราพัฒนากันได้
แต่ตรรกะหรือการใช้ consideration แม่งแปลกแบบแปลกมาก งงว่าเรียนกันมายังไง

บางอย่างมันเป็นสิ่งที่ Critical ในระดับที่ถ้าทำสิ่งนี้ตอนเรียนชั้นคลินิกปี 4-6 คืออาจารย์เอามึงตายแน่ ไม่รู้เหมือนกันผ่านมากันได้ไง น่าจะเหมือนที่เม้นบนบอกคือ โดนลอยแพแล้วปล่อยตามมีตามเกิด

สุดท้ายพอออกมาทำงาน ต้องเดือดร้อนคนในแผนกต้องมาคอยแก้เคสให้ตลอด

อันนี้เอาไปดูเล่น ๆ Winrate การสอบใบประกอบ แนะนำให้ดูหน้าที่เป็นผลสอบภาควิทยาคลินิกทันตกรรม

https://dentalcouncil.or.th/Articles/Contents/Detail/1/LTVH0xivfrNw3the?fbclid=IwdGRleASyI69leHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZA8xNzM4NDc2NDI2NzAzNzAAAR53msCdyKQYQ216-u9kbH7TZcZgzdGl01ITes2V9HHbfVWyINONwUkc0WwncA_aem_nVSuOzvcs-2UiYLrWDWrtA

1. ขาดแคลนจริงครับ เพราะลาออกมากกว่าครับ การผลิตเพิ่มไม่ได้การันตีว่าจะอยู่ในระบบ แล้วหลังๆมหาลัยเอกชนเป็นคนเปิดซะเยอะ แพทย์พวกนี้ไม่ได้บังคับเข้าระบบตั้งแต่แรกครับ
อีกปัญหาที่จะตามมาคือ ถ้าเปิดเยอะๆไม่มีคนสอนครับ เพราะตอนนี้ โรงเรียนแพทย์รับไม่ไหวแล้ว จะให้ รพ ต่างจังหวัดเปิดสอนแทนแต่ระบบ รพ.ตจว แค่ตรวจคนไข้กับอยู่เวรก็หมดแรงแล้วครับ จะแบ่งมาเวลามาสอนอย่างไรให้มีคุณภาพ
2. การสอบ สุดท้ายมันก็คือการสอบ ไม่สามารถวัดความรู้ทั้งหมดได้หรอกครับ ถ้าตอนเรียนไม่ขยัน ไม่เอาใจใส่คนไข้เลย แต่มาอัดอ่านหนังสือตอนจะสอบเอา เขาก็ผ่านได้เหมือนกัน
3. เอกชนจำกัดจริงครับ แต่คลินิกตอนนี้ยังพอเปิดได้เรื่อยๆอยู่ครับ และบางส่วนเขาก็ไปทำอย่างอื่นเลยก็มี

ส่วนนึงมันคือเรื่องชื่อชั้นของมหาลัยด้วยนั่นแหละ เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลา

ถัดมา ระบบแพทย์เนี่ยตั้งแต่เป็นนศพยันตาย (ผมใช้คำว่ายันตายเลยแหละ) มันมี Hierachy อยู่ทุกขั้นทุกตอนไป ถ้าคิดว่าไอมหาลัยชมพูหรือวิศวะนี่มีคอนเนคชั่นเหนียวที่สุดแล้ว แสดงว่าท่านไม่รู้จักของแพทย์ครับ
คุณเรียนจบ 6 ปีก็ไปใช้ทุนให้หมด ทีนี้คุณก็จะเจอทางแยกแรกเรื่องเรียนต่อเฉพาะทาง ถ้าไม่เรียนต่อก็จะเป็นหมอ GP ซึ่งคุณจะไม่มีวันโต อารมณ์เป็ดคือคุณอาจจะรู้ทุกโรคทุกเรื่องแต่เป็นพื้นฐาน คุณจะจบที่ไม่คลินิคความงาม (ที่ตอนนี้ก็แห่กันทำเพราะรายได้ดี + ไม่ต้องไปทนมือทนเท้าในระบบ) ก็เป็นหมอ GP มือปืนรับจ้างรับจ๊อบไปเรื่อยๆ ไม่ก็อยู่กับโรงบาลเล็กๆที่ต้องการหมอรักษาเรื่องทั่วๆไปที่ไม่ต้องใช้เฉพาะทาง

ทีนี้พอเข้าระบบเฉพาะทาง (ป.โทดีๆเนี่ยแหละ) คุณก็ต้องไปเป็นมือเท้าให้อาจารย์เขา ต้องเขียนเปเปอร์ ต้องทำแลป ฯลฯ
ปัญหาคือคุณก็ต้องใช้เงินในการเรียน (บางสาขาถ้าไม่ต้องส่งแลปบ่อยก็หลักแสน ถ้าบ่อยก็หลักล้าน) ซึ่งการมีเงินก็ไม่ได้การันตีว่าคุณจะได้เรียนสาขาที่คุณสมัคร เพราะโรงเรียนแพทย์ทั้งหลายเน้นรับเด็กจากพวกที่ใช้ทุนของโรงพยาบาลส่งมามากกว่า ถึงแม้ปากจะบอกว่าอยากปั้นแพทย์เพื่อส่งโรงพยาบาลที่ขาดแคลน จริงๆก็แค่เพราะเด็กใช้ทุนพวกนี้ไม่มีวันจะลาออกกลางคัน มันมีสัญญากับทางโรงพยาบาลต้นสังกัดที่ส่งมา แถมพอเรียนเฉพาะทางจบก็ต้องกลับไปใช้ทุนตรงนี้ 2-3 เท่าของเวลาที่เรียน (ว่าง่ายๆถ้าคุณเรียนเฉพาะทาง 3 ปี ก็ต้องกลับไปใช้ทุนโรงพยาบาลเดิม 6 ปีเป็นอย่างน้อย)

แล้วเราก็ได้ยินประจำเรื่องความล้มเหลวของระบบแพทย์บ้านเราที่ไม่ได้เน้นปะรั่วแต่เน้นเติมน้ำ ล่าสุดที่เด็กใช้ทุนเสร็จปุ๊ปก็ลาออกแม่งยกแผงกัน นั่นคือโรงพยาบาลต่างจังหวัดนั้นก็จะไม่มีใครเหลือเพื่อป้อนทุนให้ไปเรียนเฉพาะทางแล้วกลับมาใช้งานอีกแล้ว อีกไม่นานโรงพยาบาลต่างจังหวัดพวกนี้ก็จะล่มสลายเมื่ออาจารย์แพทย์เฉพาะทางเกษียณหรือลาออก (หรือเสียชีวิต)

การที่ใครจะเปิดอะไรก็ได้ก็ไม่ได้ช่วยเรื่องนี้ อย่างที่บอกว่าปัญหามันอยู่ที่ระบบ การเปิดเสรี สิ่งที่ตามมาคือคุณภาพหมอแต่ละคนมันก็จะลดลงไปอีก ทุกวันนี้คุณหาหมอไม่ต้องถามว่าเขาจบอะไรมาเหมือนเวลาคุณจ้างสถาปัตย์หรือวิศวกร ก็เพราะมันคุมคุณภาพได้อยู่ไง ต่อให้เป็นหมอจากมหาลัยเอกชน (รังสิตหรืออะไรแนวนั้น) คุณก็ยังเชื่อมั่นในคุณภาพอยู่ได้

แต่ถ้าเปิดเสรีได้งี้ คุณก็เห็นอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสายงานวิศวกรบ้านเราในช่วงก่อนๆหน้านี้ที่ไม่คุมจำนวน จนปีๆนึงจบมาหลักหมื่นสองหมื่นแล้วก็จบที่ไปแย่งสายงานชาวบ้าน คุณว่าถ้าคณะหมอทำแบบนั้นออกมากับระบบที่ยังห่วยแตกแบบนี้?
ผลคือคุณจะได้เห็นคลินิคงอกออกมาเยอะพอๆกับเซเว่น ส่วนเฉพาะทางก็จะเหลือแค่พวกโรงบาลใหญ่ๆที่พร้อมจะซื้อตัว + มอบทุนให้ ส่วนโรงพยาบาลรัฐก็จะล่มสลายไปทีละรายๆเพราะเด็กที่จะยอมไปทำก็จะเหลือแค่พวกที่ไม่มีทางไป (หาที่ลงในกทม.ไม่ได้ แล้วก็ไม่ได้เก่งมากพอที่โรงบาลเอกชนจะซื้อตัวไปทำงานและให้ทุน) คุณภาพการรักษาก็จะดิ่งเหวลงเรื่อยๆในต่างจังหวัดสุดท้ายก็จะอารมณ์เดียวกับหลายๆประเทศที่พูดกันตรงๆคือถ้าจนก็ตายอย่างหมาข้างถนนนั่นแหละ รอคิวไปเหอะอีกกี่ชาติกว่าจะได้ส่งเข้ามารักษาในกรุงเทพฯ

เอาจริงๆคุณภาพไม่ได้อยู่แล้ว

คุณคิดว่า โรงพยาบาลดีๆที่นึง ที่ตะสามารถทั้งรักษาตนไข้ได้ และมีเครื่องไม้เครื่องมือเพียงพอ ต้องใช้เงินเยอะขนาดไหน

ยิ่งกว่าเรื่องเงินคือเรื่องบุคลากร การจะได้คนดีๆที่จะอดทนสอนคนอื่นได้ ต้องเป็นคนที่เก่งและถ่ายทอดเป็นขนาดไหน

หมอหลายๆคน จบไปแล้วก้อยากทำแต่ service หรือแค่ service ก้อ้วกแล้ว ให้มา academic อีกมันไม่ไหวว

ทุกวันนี้ที่จบมาปริมาณขนาดนี้ เกณฑ์ที่ผ่านแพทย์สภามันง่ายมากๆ
โอกาสที่จะตกมองๆ ดูแล้วมันก็เป็นคนที่คค่อนข้างจะอาการหนักอยู่แล้ว
แล้วจบมาแต่ละคนทุกวันนี้คุณภาพก็ดรอปเรื่อยๆแบบสัมผัสได้

สุดท้ายคนไข้เองก็จะเป็นคนซวย รักษาผิดๆถูกๆ เป็นเรื่องปกติ สุดท้ายได้แต่ปริมาณ คุณภาพไม่เหลือ

ต่อไปก็คงฟ้องร้องกันมากมาย เพราะต่างคนต่างไม่เชื่อใจกันทั้งหมอทั้งคนไข้