หนังเกี่ยวกับการเงินที่ถูกยกย่องว่าดีที่สุด

หนังทรงคุณค่าเลยในมุมมองผม มันทำให้คนทั่วไปสัมผัสได้กับความหายนะของพวกเกมส์การเงิน

ตอนนั้นจำได้เลย คนชมกันทั้งเน็ต หนังดี หนังรางวัล เข้มข้น
ไอ้เราไปดู จนจบ ยังไม่เข้าใจเลยแมร่งทำอะไรกัน พูดแบบไม่เอาฮา ดูโป๊ะแตกสนุกกว่า
สมองผมได้แค่หนังง่ายๆ 55555555

ผมว่าคนทำเก่งมากๆอะ

ย่อยเรื่องแบบนี้ ให้เข้าใจได้ง่าย

ผมดูสองรอบแต่ไม่เข้าใจทั้งหมด บางเรื่องคิดตามไม่ทัน

เข้าใจแค่ คนนึง(พระเอก)ไปเจอว่า หุ้นหรืออะไรสักอย่าง มันเป็นการหลอกขายวนไปเรื่อยๆ จนถึงจุดนึงมันจะพัง ก็เลยสวน แต่รอบแรกมันแพ้ เพราะว่าโดนใต้โต๊ะ หลอกต่อได้อีก

เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องจริงตอนฟองสบู่แตก ไม่รู้ใช่มั้ย

ดูแล้วก็สนุกดี

ควรดูสักครั้งเพราะมันทำให้ได้เข้าใจอะไรเยอะมาก แต่ถ้าพูดเฉพาะตัวหนังผมเฉยๆ เหมือนมันสร้างมาเอารางวัลไงไม่รู้ กลุ่มที่เข้าชิงออสการ์ปีนั้นแม่มมาทรงเดียวกันหมด มีMadmaxที่แหวกแนวออกมา

ถ้าได้ดูเรื่อง margin call ด้วย จะสนุกมากขึ้น5เท่า
อาจจะแถมๆ wall street, money never sleeps ไปอีกเรื่องนึง

ล่าสุด แทงชอตฟองสบู่เอไอ ไม่แตกสักที ยอมแพ้ปิดกอง ไปเป้นโค้ชเทรดเก็บค่าสมาชิกแล้ว

ดูหลายรอบละ ผมว่าเค้าทำให้เสพง่ายที่สุดแล้วละ ช่วงที่อธิบายแต่ละTopic แทบจะจับมือทำเลย ชอบทีมของBaumอะ ที่carelรับบท ตรงๆโผงผางตลกดี

ส่วนตัวชอบ Margin Call มากกว่า

เท่าที่จำได้มันจะเป็นประมาณนี้ครับ

1. การค้นพบฟองสบู่ (ปี 2005)
Michael Burry (คริสเตียน เบล) ผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์ พบความผิดปกติในตลาดที่อยู่อาศัยของสหรัฐฯ เขาพบว่าสินเชื่อบ้านจำนวนมหาศาลเป็น "สินเชื่อซับไพรม์" (Subprime) หรือสินเชื่อขยะที่ปล่อยให้คนไม่มีรายได้กู้

เขาเชื่อว่าฟองสบู่จะแตกในปี 2007 เขาจึงไปขอให้ธนาคารสร้างผลิตภัณฑ์ที่เรียกว่า Credit Default Swap (CDS) เพื่อ "เดิมพันข้างล่ม" (Short) ตลาดอสังหาริมทรัพย์

2. การพิสูจน์ความจริง (ปี 2006)
ตัวละครอื่นๆ เช่น Mark Baum (สตีฟ คาเรลล์) และ Jared Vennett (ไรอัน กอสลิง) เริ่มได้รับข้อมูลเรื่องนี้ พวกเขาลงพื้นที่ตรวจสอบในฟลอริดาและพบว่ามีหมู่บ้านร้างมากมาย และคนที่กู้เงินซื้อบ้านจริงๆ คือคนที่ไม่มีกำลังจ่าย (เช่น นักเต้นระบำเปลื้องผ้าที่กู้ซื้อบ้านได้ถึง 5 หลัง)

พวกเขาพบว่าธนาคารนำสินเชื่อขยะเหล่านี้มามัดรวมกันแล้วหลอกว่าเป็นสินทรัพย์ชั้นดี (เรียกว่า CDO) เพื่อขายต่อนักลงทุน

3. ระบบที่บิดเบี้ยว
แม้คนจะเริ่มค้างชำระหนี้บ้านเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ราคาตราสารเหล่านั้นกลับไม่ลดลง เพราะสถาบันจัดอันดับเครดิตและธนาคารต่างร่วมมือกันบิดเบือนข้อมูลเพื่อรักษาผลประโยชน์

กลุ่มตัวเอกเริ่มเครียดและโกรธแค้นที่เห็นว่าระบบการเงินทั้งหมดกำลังโกงกินคนทั้งโลก

4. หายนะแฮมเบอร์เกอร์เริ่มปะทุ (ปี 2007-2008)
ในที่สุด ฟองสบู่ก็แตกจริงๆ คนเริ่มจ่ายหนี้ไม่ไหว บ้านถูกยึดถล่มทลาย ธนาคารยักษ์ใหญ่เริ่มล้มละลาย (เช่น Lehman Brothers)

ตลาดหุ้นทั่วโลกดิ่งเหว เศรษฐกิจพังพินาศเหมือนโดนพายุถล่ม ซึ่งคนไทยเรียกวิกฤตช่วงนี้ว่า "วิกฤตแฮมเบอร์เกอร์"

5. บทสรุป: ความร่ำรวยบนความพินาศ
กลุ่มตัวเอกที่เดิมพันข้างล่มไว้ได้รับเงินมหาศาล (หลายพันล้านดอลลาร์) แต่พวกเขาไม่ได้รู้สึกยินดี เพราะชัยชนะของพวกเขาแลกมาด้วยการที่คนนับล้านต้องตกงาน เสียบ้าน และสูญเสียเงินออมทั้งชีวิต

หนังจบลงด้วยการบอกว่า แทบไม่มีผู้บริหารธนาคารคนไหนถูกจับเข้าคุกเลย และระบบเดิมๆ ก็ยังคงดำเนินต่อไป

ไปให้ gemini สรุปมา

หนังดี ดูไปสองรอบละ

ผผก กับ คนเขียนบทเก่ง เพราะเนื้อหามันเข้าใจยากนะจริงๆแล้ว แต่หนังเล่าย่อยให้ดูง่ายขึ้นเยอะมาก

ไม่มีใครติดคุก
แถม ธนาคารกลางอเมริกายังปริ้นเงินมาอุ้ม สถาบันการเงินอีก

นี่แหละครับ ฟางเส้น สุดท้าย ของ Satoshi Nakamoto

lol

เรื่องนี้สนุกเลยละ เข้าใจง่ายดี เหมือนเป็น comedy drama


อยากเห็น The Big Short เวอร์ชั่น Oliver Stone

พูดถึง Wall Street (1987) ชอบฉาก
ถ้าเทียบของไทยคงจะเป็น Blue Horseshoe loves MORE Return