ผมเข้าไปอ่านของคุณละ ไร้สาระจัด อยากยกระดับตัวเองแต่ไม่มุ่งมั่น ไม่ต้องชาติไหนหรอก มันก็ได้แค่นี้ละ อย่ามาอ้างว่านิสัยไทยๆ ครับ นิสัยไทยๆ นี่ละที่ทำให้คนไทยถึงไปไม่ถึงไหนบางคน คุณอ้างซิโก้ ผมถามเลยซิโก้ ไปได้เกินเอเซียละยัง ถ้ายังก็เหมือนคนอื่นทั่วไปครับ คุณแค่ดูบอลสนุก แต่ก็ไปไม่ถึงไหนเหมือนเดิม ทำไมคนไทยที่เล่นกีฬาอื่นที่ไประดับโลกได้ เขาไม่ใช่คนไทยเหรอ ทัศนคติสำคัญครับ คิดแบบนี้แระ ถึงเป็นประเทศกำลังพัฒนาอยู่นั้นละ  

ผมก็มองมุมนี้ นะ เคยตั้งไปหลายกระทู้แล้ว

https://www.soccersuck.com/boards/topic/2392239  

พูดซะรองแชมป์โลกหมดราคาเลย
แล้วมาบอกต้อง เมฮิโกเวย์นี่ ดูหุ่นซะก่อน นั่นมันตัวไม่สูงแต่หนาทุกคน เมื่อไหรจะหยุดบอกว่าคนไทยต้องเหมาะกับนั่นกับนี่ เรานี่แหละที่ต้องทำตัวแบบสากล  

อ่านละเอียด รึเปล่า เนี่ย  

พูดซะรองแชมป์โลกหมดราคาเลย
แล้วมาบอกต้อง เมฮิโกเวย์นี่ ดูหุ่นซะก่อน นั่นมันตัวไม่สูงแต่หนาทุกคน เมื่อไหรจะหยุดบอกว่าคนไทยต้องเหมาะกับนั่นกับนี่ เรานี่แหละที่ต้องทำตัวแบบสากล  

นี่หลายคนคอมเมนต์เหมือนดูแค่รูป แต่จริงๆแกมีประโยคนี้นะ

“คนไทยไม่ชอบบอลสไตล์นี้ที่ไม่รบเร้า ย้อนไปดูบอลไทยสมัยโอกาสคืนหลังยาก เดินหน้า รุกฆาตอย่างเดียว แต่อิชิอิ พอนำ 1-0 ก็ตั้งรับ คนก็เลยไม่ชอบ กระแสมันก็ไม่มา คนที่เป็นใหญ่ก็อยู่ไม่ได้ ก็ต้องปลด”

คือแกก็บอกชัดว่า พอคนไม่ชอบ พวกคนในห้องแอร์ก็ไม่ชอบ เพราะไม่ได้กระแสไง คือแกก็พูดชัดว่าอิชิอิไม่ได้ผิดอะไร แค่ไม่ถูกใจใครบางคน  

ใช่ อยากเป็นแบบไหนก็ต้องทำแบบนั้น ถ้าจะเอาแบบตามมีตามเกิดก็เป็นแค่เจ้าอาเซียนไปจนโลกแตกแล้วกัน  

อีกหน่อยเจ้าอาเซียนก็ยังจะไม่ได้เป็นเลย คอยดูเถอะ สมัยผมเด็กน้อย ไทย เจอญี่ปุ่นยำเขา 5-0 6-0 "ขวานทองหักดาบซามูไร" เจอบ่อยๆ ในหน้าหนังสือพิมพ์ ในช่วงอายุคนหนึ่งคนแบบผม ตอนนี้เห็น ญี่ปุ่นตบไทยฟันร่วงละ Way ไหนคิดว่ามีประสิทธิภาพในการพัฒนามากกว่ากันก็คิดกันเอาเองเถอะ  

ละเอียดครับ แล้วก็กลับมาอ่านอีกรอบอย่างละเอียดครับ ก็ยังยืนยันคำเดิม

"เราควร มี WAY ของเราที่เข้าใจ นักเตะไทย คุณลักษณะ เฉพาะ นักเตะไทย ชนชาติไทย

แล้วปรับมาทำทีม เหมือนที่ ซิกโก้ เคยทำได้ ซิกโก้ ไม่ใช่โค๊ชที่เก่งเลย
"
ย้ำ "มี WAY ของเราที่เข้าใจ นักเตะไทย คุณลักษณะ เฉพาะ นักเตะไทย ชนชาติไทย" --> แล้วที่ทำมาเป็นชาติก่อนหน้านี้ยังไม่ใช่ Way ของเราอีกเหรอ ที่มันพัฒนาอย่างกะเต่าเนี้ยะ อยากมีการเปลี่ยนแปลงแต่ทำเหมือนเดิม คงจะเปลี่ยนนะ ผมบอกสั้นๆ แค่นี้  

ฟุตบอลไทย กับยุคอุตสาหกรรมที่ค่อยๆ จางหาย

ฟุตบอลไทยค่อยๆ เงียบลงตามบริบทของสังคม
เมื่อโรงงานอุตสาหกรรมที่เคยเป็นหัวใจของเมืองต่างๆ ทยอยปิดตัวลง
สิ่งที่หายไปพร้อมกัน ไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่คือจิตวิญญาณของแรงงานและสนามหญ้าที่เคยมีชีวิต

ในโลกทุนนิยม
ฟุตบอลเคยถูกออกแบบมาเพื่อ “ชนชั้นกรรมาชีพ”
ให้พวกเขาได้พักผ่อนหลังเลิกงาน
ใช้วันหยุดเชียร์ทีมที่รัก
เป็นความสุขเล็กๆ ที่ช่วยระบายพลังและความเครียดจากสายพานการผลิต

แต่มันก็เป็น “เครื่องมือ” ที่ชนชั้นนำ (Elite) ใช้จัดวางระบบให้สังคมเดินไปในกรอบที่ต้องการ
ตั้งแต่ยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมของอังกฤษ — จุดเริ่มต้นของฟุตบอลสมัยใหม่

อเมริกาฉลาดกว่านั้น
มันหยิบหลายอย่างจากอังกฤษมาใช้
แต่เลือก “ไม่เอา” ฟุตบอลและคริกเก็ตมา
เพราะรู้ว่าสองกีฬานี้ฝังรากลึกกับโครงสร้างชนชั้นแรงงานของยุโรป

ญี่ปุ่นภายหลังรับโมเดลอุตสาหกรรมแบบอังกฤษมาเต็มรูปแบบ
และประเทศไทยเองก็มีช่วงเฟื่องฟูของโรงงานอุตสาหกรรมในยุคหลัง Plaza Accord
ยุคที่ทีมฟุตบอลของโรงงานและธนาคารไทย
อย่างฝั่งชลบุรี หรือทีมภาคอุตสาหกรรม
ถือเป็นระดับแนวหน้าของเอเชีย และท็อปของอาเซียน

แต่เมื่อโครงสร้างเศรษฐกิจไทยเข้าสู่ภาวะถดถอย
โรงงานค่อยๆ หายไป
แรงงานกลับบ้าน
สนามฟุตบอลเงียบ
ฟุตบอลไทยก็จางลงตามเส้นกราฟเศรษฐกิจ

หากวันนี้เรายังเชื่อว่า “ฟุตบอลไทยจะดีขึ้นเอง”
โดยไม่มีฐานเศรษฐกิจรองรับ
นั่นอาจไม่ต่างจาก “ฝันกลางวันในยุคทุนขาลง”

ไม่ผิดที่เราจะมีฝัน
แต่ถ้าอยากให้ฝันนั้นอยู่รอด —
จงเลือกวิธีทำฝันให้ฉลาดกว่าเดิม