ดวงดาวที่ไม่มีกลางวันกลางคืน อาจให้กำเนิด “เอเลียน” ที่มีวิวัฒนาการต่างจากมนุษย์


บทความโดย มาเรียน โคเฮน, บีบีซี ฟิวเจอร์

การที่โลกมีวงจรของช่วงเวลากลางวัน-กลางคืน ซึ่งหมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างเป็นประจำสม่ำเสมอ ถือว่าเป็นสิ่งคุ้นเคยที่เกื้อหนุนต่อการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย แต่ดาวดวงอื่นในห้วงจักรวาลที่มีศักยภาพในการให้กำเนิดและหล่อเลี้ยงชีวิตเช่นกัน อาจไม่มีความแตกต่างระหว่างวันและคืนที่ชัดเจนเหมือนบนโลกของเราก็เป็นได้

หลายคนอาจเคยสงสัยว่า สิ่งมีชีวิตต่างดาวหรือที่นิยมเรียกขานกันว่า “เอเลียน” นั้น ต้องพักผ่อนนอนหลับเหมือนคนเราบ้างหรือไม่ เพราะแม้มนุษย์จะต้องนอนเพื่อพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายในเวลากลางคืน แต่งานวิจัยทางชีวดาราศาสตร์หลายชิ้นกลับชี้ว่า ดาวเคราะห์หลายดวงที่สามารถจะให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตนั้น ไม่มีวงจรของช่วงเวลากลางวัน-กลางคืน แบบโลกของเรา ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากจะจินตนาการได้

อย่างไรก็ตาม บนโลกของเราเองก็มีสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในความมืดมิดไร้แสงสว่างตลอดเวลา เช่นสัตว์ที่อยู่ในถ้ำ ใต้ดิน หรือก้นทะเลลึก ซึ่งสัตว์เหล่านี้สามารถจะช่วยให้เราเข้าใจได้ว่า สิ่งมีชีวิตต่างดาวที่ปราศจากนาฬิกาชีวภาพ (circadian rhythm) นั้นเป็นอย่างไร

นักชีวดาราศาสตร์ประมาณการว่า มีดาวเคราะห์ที่สิ่งมีชีวิตอาจอาศัยอยู่ได้ถึงหลายพันล้านดวงในดาราจักรหรือกาแล็กซีทางช้างเผือกของเรา สาเหตุที่ตัวเลขคาดการณ์ดังกล่าวสูงถึงขนาดนี้ เป็นเพราะกาแล็กชีของเรามีดาวฤกษ์อยู่มากมายมหาศาลระหว่าง 100,000 ล้าน – 400,000 ล้านดวงเลยทีเดียว

ในบรรดาดาวฤกษ์เหล่านี้มีดาวแคระแดงที่มวลและอุณหภูมิต่ำกว่าดวงอาทิตย์อยู่ถึง 70% ซึ่งดาวฤกษ์ประเภทนี้รู้จักกันในชื่อว่า “ดาวแคระชนิดเอ็ม” (M-dwarf) ผลการสำรวจดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะที่ตีพิมพ์ในปี 2013 ระบุว่า 41% ของดาวแคระชนิดเอ็มมีดาวเคราะห์บริวารโคจรอยู่ในเขตที่เอื้อต่อการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิต (Goldilocks zone) ซึ่งหมายความว่าดาวเคราะห์เหล่านี้มีอุณหภูมิในระดับที่เหมาะสม ซึ่งจะช่วยรักษาน้ำให้คงอยู่ในสถานะของเหลวบนพื้นผิวดาวได้

แต่นอกจากคุณสมบัติดังกล่าวแล้ว นักวิทยาศาสตร์ยังไม่ทราบอย่างแน่ชัดว่า ดาวเคราะห์เหล่านี้มีน้ำในสถานะของเหลวหรือสิ่งมีชีวิตในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งอยู่จริงหรือไม่ แต่ถึงกระนั้น ดาวเคราะห์ที่น่าสนใจศึกษาเพิ่มเติมเหล่านี้ก็มีอยู่มากมายถึง 28,700 ล้านดวงแล้ว โดยยังไม่ได้นับรวมดาวเคราะห์บริวารของดาวฤกษ์ประเภทอื่น อย่างเช่นดาวฤกษ์สีเหลืองที่เหมือนกับดวงอาทิตย์ของเรา

ดาวเคราะห์ที่เป็นหินแข็ง ซึ่งโคจรวนรอบดาวแคระชนิดเอ็มในเขตที่เอื้อต่อสิ่งมีชีวิตนั้น นักดาราศาสตร์เรียกกันว่า “ดาวโลกชนิดเอ็ม” (M-Earth) เนื่องจากมันคล้ายกับโลกของเราแต่ก็มีความแตกต่างในขั้นพื้นฐานอยู่ด้วยหลายประการ เช่นการที่ดาวแคระชนิดเอ็มนั้นเย็นกว่าดวงอาทิตย์ และวงโคจรของดาวโลกชนิดเอ็มที่เป็นบริวารนั้นอยู่ใกล้ชิดติดกับดาวฤกษ์ศูนย์กลางมาก ส่งผลให้แรงโน้มถ่วงจากดาวฤกษ์กระทำต่อดาวบริวารอย่างรุนแรงกว่า


ยิ่งดำดิ่งลึกลงไปใต้มหาสมุทรของโลก แสงอาทิตย์ยิ่งมีผลต่อชีวิตน้อยลง แต่ความมืดใต้ท้องทะเลก็ซ่อนเร้นสิ่งมีชีวิตจำนวนมากเอาไว้

แรงโน้มถ่วงนี้ฉุดรั้งพื้นที่ของดาวบริวารส่วนที่อยู่ใกล้กับดาวฤกษ์ มากกว่าพื้นที่ด้านตรงข้ามที่อยู่ห่างไกลออกไป ทำให้เกิดแรงเสียดทานที่ต้านการหมุนรอบตัวเองของดาวบริวารให้ช้าลง เมื่อเวลาผ่านไปหลายล้านปี คาบการหมุนรอบตัวเองและคาบการโคจรวนรอบดาวฤกษ์จะปรับเปลี่ยนจนสอดคล้องพอดีกัน ทำให้ดาวโลกชนิดเอ็มส่วนใหญ่อาจหันหน้าด้านเดียวเข้าหาดาวฤกษ์ของมันเสมอ (tidally locked) ทำให้ซีกหนึ่งของดาวมีแสงสว่างตลอดเวลา ในขณะที่อีกซีกหนึ่งกลับมืดมิดเหมือนกลางคืนโดยไม่เปลี่ยนแปลง

ระยะเวลา 1 ปี ของดาวเคราะห์ที่หันหน้าด้านเดียวเข้าหาดาวฤกษ์เสมอ จะเท่ากับระยะเวลา 1 วัน ที่มันใช้หมุนรอบตัวเองพอดี ดวงจันทร์ที่เป็นบริวารของโลกก็หันหน้าด้านเดียวเข้าหาเราตลอดเวลาเช่นกัน ทำให้เรามองเห็นเพียงซีกหนึ่งของดวงจันทร์ โดยไม่เคยมองเห็นด้านมืดหรือด้านไกลที่อยู่ตรงข้ามเลย

แม้ดาวเคราะห์ประเภทนี้อาจมีพฤติกรรมที่แปลกประหลาด แต่เชื่อหรือไม่ว่าดาวที่มีศักยภาพจะให้กำเนิดและหล่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตให้ดำรงอยู่ได้นั้น ส่วนใหญ่แล้วอาจเป็นดาวเคราะห์ที่ไม่มีวงจรของกลางวัน-กลางคืนเช่นนี้ ตัวอย่างเช่นพร็อกซิมา เซนทอรี บี (Proxima Centauri b) ดาวเคราะห์คล้ายโลกซึ่งเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เรามากที่สุด โดยอยู่ห่างออกไป 4 ปีแสงในระบบของดาวฤกษ์อัลฟา เซนทอรี ก็อาจจะจัดได้ว่าเป็นดาวโลกชนิดเอ็มที่หันหน้าด้านเดียวเข้าหาดาวฤกษ์ด้วยเช่นกัน

ดาวโลกชนิดเอ็มต่างจากโลกของเรา ตรงที่ไม่มีกลางวันกลางคืนหรือฤดูกาลต่าง ๆ แต่โลกที่เราอาศัยอยู่นั้นเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่พึ่งพานาฬิกาชีวภาพในร่างกาย ตั้งแต่เชื้อแบคทีเรียไปจนถึงคนเราก็ล้วนแต่ดำรงชีวิตโดยอิงอาศัยกับวงจรของวันและคืนทั้งสิ้น

ตัวอย่างหนึ่งที่เห็นได้ชัดก็คือการนอนหลับ การนอนในเวลาที่ควรนอนตามวงจรนาฬิกาชีวภาพ ส่งผลดีต่อสารชีวเคมีในร่างกาย, รวมถึงการควบคุมอุณหภูมิ, การฟื้นฟูและสร้างเซลล์ใหม่, และพฤติกรรมต่าง ๆ ของคนและสัตว์ ส่วนคนที่ได้รับวัคซีนในช่วงเช้าจะสร้างสารที่เป็นภูมิคุ้มกันหรือแอนติบอดีได้มากกว่า เมื่อเทียบกับคนที่รับวัคซีนในช่วงบ่ายหรือเย็น เนื่องจากระบบภูมิคุ้มกันของคนเราจะมีปฏิกิริยาตอบสนองที่แตกต่างกันไปในแต่ละช่วงเวลาของวัน

เรายังไม่ทราบอย่างแน่ชัดว่า ช่วงเวลาที่เราไม่ขยับเขยื้อนเพื่อพักผ่อนฟื้นฟูร่างกาย มีความสำคัญต่อการดำรงชีวิตในแง่ใดบ้าง ทว่าสิ่งมีชีวิตที่วิวัฒนาการมาโดยไม่ต้องมีการปรับตัวให้สอดคล้องกับวงจรของกลางวัน-กลางคืนนั้น บางทีการนอนหลับอาจจะไม่จำเป็นสำหรับพวกเขา เพราะสามารถจะเคลื่อนไหวทำกิจกรรมอย่างต่อเนื่องโดยไม่ต้องหยุดพักก็เป็นได้

เพื่อที่จะหาคำตอบในเรื่องนี้ นักวิทยาศาสตร์จึงหันไปศึกษาสิ่งมีชีวิตบางชนิดบนโลกที่ดำรงชีวิตโดยปราศจากแสงสว่าง อย่างเช่นสัตว์เลื้อยคลานหรือปลาในถ้ำมืด, สัตว์ทะเลที่ก้นมหาสมุทรลึก, รวมทั้งจุลชีพใต้เปลือกโลกและในร่างกายของคนเราเอง

แม้จะไม่เคยได้เห็นหรือสัมผัสกับแสงสว่าง แต่สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ก็มีวงจรนาฬิกาชีวภาพเป็นของตัวเองด้วยเหมือนกัน โดยมีการปรับตัวตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้นเร้าอื่น ๆ ที่ไม่ใช่แสงสว่าง เช่นตุ่นหนูไร้ขน (naked mole rat) ที่อาศัยอยู่ใต้ดินตลอดเวลา กลับมีนาฬิกาชีวภาพที่สอดคล้องกับความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิในแต่ละวัน และปริมาณน้ำฝนในแต่ละฤดูกาล ส่วนหอยจำพวกหอยแมลงภู่ที่อยู่ในทะเลลึกกับกุ้งที่อยู่ตรงปล่องน้ำร้อนก้นสมุทร ก็มีวงจรนาฬิกาชีวภาพที่สอดคล้องกับกระแสน้ำขึ้นน้ำลง


พร็อกซิมา เซนทอรี บี คือดาวเคราะห์คล้ายโลกที่อยู่ใกล้เรามากที่สุด นักดาราศาสตร์คาดว่าสิ่งมีชีวิตอาจอยู่อาศัยบนดาวดวงนี้ได้ แต่การที่ดาวนี้หันหน้าด้านเดียวเข้าหาดาวฤกษ์เสมอ ทำให้กระทบต่อความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างกลางวันและกลางคืน

แบคทีเรียที่อยู่ในลำไส้ของมนุษย์ก็ไม่เคยได้สัมผัสกับแสงอาทิตย์เช่นกัน แต่พวกมันสามารถตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงของปริมาณฮอร์โมนเมลาโทนินได้ ซึ่งร่างกายของเราจะหลั่งฮอร์โมนนี้ออกมา ในช่วงเวลาค่ำมืดหลังดวงอาทิตย์ตกดิน

ความผันผวนของอุณหภูมิบริเวณปล่องน้ำร้อนก้นสมุทร, ระดับความชื้นที่เปลี่ยนแปลงขึ้นลง, รวมทั้งความเปลี่ยนแปลงทางเคมีในสิ่งแวดล้อมหรือกระแสน้ำ สามารถกระตุ้นให้เกิดวงจรความผันแปรเป็นช่วง ๆ ในกระบวนการทางชีวภาพ (bio-oscillation) ในสิ่งมีชีวิตหลายชนิดได้ ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ว่านาฬิกาชีวภาพนั้นมีประโยชน์ในตัวของมันเอง ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตชนิดนั้นจะสามารถรับรู้ถึงช่วงเวลากลางวัน-กลางคืน ได้หรือไม่ก็ตาม

งานวิจัยล่าสุดพบว่า ดาวโลกชนิดเอ็มอาจมีวงจรบางอย่างเป็นของตัวเอง แม้จะไม่มีกลางวัน-กลางคืน หรือฤดูกาลต่าง ๆ เลยก็ตาม โดยทีมผู้ทำการศึกษาวิจัยดังกล่าวได้ทดลองดัดแปลงแบบจำลองภูมิอากาศโลก เพื่อสำรวจในทางทฤษฎีดูว่าสภาพแวดล้อมบนดาวโลกชนิดเอ็มจะเป็นอย่างไร

แบบจำลองคอมพิวเตอร์ที่สร้างขึ้นได้แสดงให้เห็นว่า ความแตกต่างของภูมิอากาศระหว่างด้านที่มีแสงสว่างกับด้านมืดของดาวประเภทนี้ จะทำให้เกิดกระแสลมที่พัดอย่างรุนแรงและคลื่นความปั่นป่วนในชั้นบรรยากาศ เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกซึ่งทำให้กระแสลมกรดโค้งงอและเลี้ยวเบนได้ หากดาวเคราะห์ดวงนี้มีน้ำอยู่ เป็นไปได้ว่าจะเกิดกลุ่มเมฆหนาทึบที่เต็มไปด้วยสายฟ้าผ่าในด้านสว่างของดาว

ปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างกระแสลม กลุ่มเมฆ และคลื่นในชั้นบรรยากาศ อาจทำให้เกิดสภาพภูมิอากาศหลากหลายแบบ ที่สามารถหมุนเวียนเปลี่ยนแปลงไปเป็นวงจรที่สม่ำเสมอได้ ไม่ว่าจะเป็นวงจรของอุณหภูมิ ความชื้น หรือปริมาณน้ำฝนก็ตาม

วงจรภูมิอากาศบนดาวโลกชนิดเอ็มแต่ละดวงอาจไม่เหมือนกัน ซึ่งผลการวิจัยชี้ว่า วงจรเหล่านี้อาจกินเวลาได้ตั้งแต่หลายสิบวัน ไปจนถึงหลายร้อยวันหากเทียบกับเวลาบนโลกของเรา โดยเป็นวงจรภูมิอากาศที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับคาบการหมุนหรือการโคจรของดาวเลย ตราบใดที่ดาวฤกษ์ศูนย์กลางยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมบนท้องฟ้า สภาพแวดล้อมของดาวโลกชนิดเอ็มจะถูกกำหนดด้วยวงจรภูมิอากาศนี้ตลอดไป

หากดาวเคราะห์ชนิดดังกล่าวมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ พวกมันอาจมีวิวัฒนาการโดยสร้างนาฬิกาชีวภาพขึ้นให้สอดคล้องกับวงจรภูมิอากาศของดาว ซึ่งจะนำไปสู่ความผันแปรขึ้นลงเป็นช่วง ๆ ของกระบวนการทางชีวเคมีในร่างกาย

อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันเรายังไม่อาจจะคาดการณ์ได้อย่างแม่นยำว่า การดำรงชีวิตของเอเลียนบนดวงดาวอันไกลโพ้นนั้นเป็นอย่างไรกันแน่ เพราะคำตอบในประเด็นนี้อาจสร้างความประหลาดใจให้กับมนุษย์ได้ตลอดเวลา

บางทีในห้วงจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล อาจมีสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่อพยพโยกย้ายตัวเองไปมาระหว่างด้านสว่างกับด้านมืดของดาว เพื่อให้เกิดช่วงเวลากลางวัน-กลางคืน ที่เหมาะสมต่อการแบ่งแยกเวลาทำงานและช่วงพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายออกจากกัน ซึ่งพฤติกรรมดังกล่าวอาจถือได้ว่าเป็นวงจรนาฬิกาชีวภาพประหลาด เพราะหมุนเวียนเปลี่ยนแปลงไปตามพื้นที่โดยไม่ขึ้นอยู่กับกาลเวลา

ที่มา: https://www.bbc.com/thai/articles/cx2kzng8995o

#########################################################


ดาว Proxima Centauri ซึ่งเป็นดาวฤกษ์ที่ Proxima b โคจรรอบ อยู่ห่างจากโลกประมาณ 4.24 ปีแสง หรือประมาณ 40 ล้านล้านกิโลเมตร นับว่าเป็นดาวที่อยู่ใกล้ระบบสุริยะของเรามากที่สุด

Proxima Centauri b เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาว Proxima Centauri ซึ่งเป็นดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้ระบบสุริยะของเรามากที่สุด ห่างออกไปประมาณ 4.24 ปีแสง ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกค้นพบในปี 2016 และได้รับความสนใจมาก เนื่องจากตั้งอยู่ใน "เขตเอื้ออาศัย" (Habitable Zone) ของดาว Proxima Centauri ซึ่งเป็นระยะทางที่อาจทำให้มีน้ำในรูปของเหลวบนพื้นผิวได้ เป็นปัจจัยสำคัญต่อการดำรงชีวิตตามที่เรารู้จัก


นักดาราศาสตร์ที่ใช้กล้องโทรทรรศน์ของ ESO และอุปกรณ์อื่น ๆ ได้พบหลักฐานที่ชัดเจนว่ามีดาวเคราะห์โคจรรอบดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้โลกที่สุด นั่นคือ Proxima Centauri ดาวเคราะห์ที่ถูกตามหามานานนี้มีชื่อว่า Proxima b ซึ่งโคจรรอบดาวแม่ที่เป็นดาวแคระแดงเย็นทุกๆ 11 วัน และมีอุณหภูมิที่เอื้อต่อการมีน้ำในรูปของเหลวบนพื้นผิว ดาวเคราะห์หินดวงนี้มีมวลมากกว่าโลกเล็กน้อย และเป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ใกล้เรามากที่สุด ซึ่งอาจเป็นสถานที่ที่ใกล้เคียงที่สุดที่มีสิ่งมีชีวิตนอกระบบสุริยะ ข้อมูลการค้นพบครั้งสำคัญนี้จะถูกตีพิมพ์ในวารสาร Nature ในวันที่ 25 สิงหาคม 2016

ขนาดและองค์ประกอบ Proxima Centauri b มีมวลประมาณ 1.17 เท่าของโลก ซึ่งบ่งชี้ว่าเป็นดาวเคราะห์แบบหิน (terrestrial planet) เหมือนกับโลก

วงโคจร Proxima Centauri b โคจรรอบดาวฤกษ์ของมันในระยะทางประมาณ 0.05 หน่วยดาราศาสตร์ (AU) ซึ่งเป็นระยะทางที่ใกล้มากเมื่อเทียบกับระยะห่างระหว่างโลกและดวงอาทิตย์

ระยะเวลาการโคจร หนึ่งรอบการโคจรรอบดาวฤกษ์ใช้เวลาประมาณ 11 วัน


อินโฟกราฟิกนี้เปรียบเทียบวงโคจรของดาวเคราะห์รอบดาว Proxima Centauri (Proxima b) กับบริเวณเดียวกันในระบบสุริยะของเรา โดยดาว Proxima Centauri มีขนาดเล็กกว่าและเย็นกว่าดวงอาทิตย์มาก ดาวเคราะห์ดวงนี้จึงโคจรใกล้ดาวแม่มากกว่าดาวพุธของระบบสุริยะ ผลลัพธ์ก็คือ ดาว Proxima b อยู่ใน เขตเอื้ออาศัย (habitable zone) ซึ่งเป็นบริเวณที่อาจมีน้ำในรูปของเหลวอยู่บนพื้นผิวได้

การค้นหาสิ่งมีชีวิตและความสามารถในการดำรงชีวิตรอบ Proxima Centauri

การค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบในระบบดาว Proxima Centauri ได้นำไปสู่การวิจัยและการถกเถียงอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของการมีสิ่งมีชีวิตและความสามารถในการดำรงชีวิตในระบบดาวใกล้เคียงนี้ ปัจจัยหลายประการมีส่วนในการอภิปรายที่ยังดำเนินอยู่


ภาพนี้ผสานทัศนียภาพของท้องฟ้าทางใต้เหนือกล้องโทรทรรศน์ขนาด 3.6 เมตรของ ESO ที่หอดูดาวลา ซิลลาในชิลี กับภาพของดาว Proxima Centauri (ด้านล่างขวา) และดาวคู่ Alpha Centauri AB (ด้านล่างซ้าย) ที่ถ่ายโดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศ Hubble ของ NASA/ESA ดาว Proxima Centauri เป็นดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้ระบบสุริยะมากที่สุด และมีดาวเคราะห์ Proxima b โคจรรอบ ซึ่งถูกค้นพบโดยใช้เครื่องมือ HARPS บนกล้องโทรทรรศน์ขนาด 3.6 เมตรของ ESO

เขตเอื้ออาศัย การที่ Proxima Centauri b อยู่ในเขตเอื้ออาศัยเป็นสิ่งที่น่าสนใจ แต่ความสามารถในการดำรงชีวิตที่แท้จริงยังคงไม่แน่นอน เนื่องจากความท้าทายจากรังสีของดาวแม่และการขาดชั้นบรรยากาศที่อาจปกป้องดาวเคราะห์

กิจกรรมของดาวฤกษ์ Proxima Centauri เป็นดาวฤกษ์ที่มีการเคลื่อนไหวอย่างมากและมักปล่อยพลังงานจากการปะทุของลมสุริยะ ซึ่งสามารถทำลายบรรยากาศของดาวเคราะห์และทำให้พื้นผิวถูกระเบิดด้วยรังสีที่เป็นอันตราย ซึ่งก่อให้เกิดความกังวลเกี่ยวกับความสามารถในการดำรงชีวิตบนดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวนี้

การล็อกด้าน Proxima Centauri b อาจถูกล็อกด้าน ซึ่งหมายความว่าด้านหนึ่งของดาวเคราะห์จะหันเข้าหาดาวแม่ตลอดเวลา ในขณะที่อีกด้านจะอยู่ในความมืดตลอดเวลา ทำให้เกิดความแตกต่างของอุณหภูมิที่รุนแรงและสภาพแวดล้อมที่ท้าทายสำหรับการดำรงชีวิต

น้ำและชั้นบรรยากาศ การมีน้ำในรูปของเหลวและบรรยากาศที่เสถียรเป็นสิ่งสำคัญต่อการมีชีวิตตามที่เรารู้จัก แม้ว่าการมีอยู่ขององค์ประกอบเหล่านี้บน Proxima Centauri b ยังคงไม่แน่นอน แต่การวิจัยที่ดำเนินอยู่และภารกิจในอนาคตอาจให้ข้อมูลเชิงลึกเพิ่มเติมได้

ความเป็นไปได้ของสิ่งมีชีวิต เนื่องจาก Proxima Centauri b อยู่ในเขตเอื้ออาศัย จึงมีโอกาสที่จะมีน้ำในรูปของเหลว แต่ปัจจัยอื่นๆ เช่น สภาพบรรยากาศและความสามารถในการป้องกันรังสีจากดาวฤกษ์ของดาวนี้ก็ยังเป็นข้อสงสัย ดาว Proxima Centauri เป็นดาวแคระแดง (Red Dwarf) ที่มีการแผ่รังสีสูง ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อสภาพบรรยากาศของดาวเคราะห์ เช่น การระเหยของน้ำหรือการทำลายชั้นบรรยากาศ

ข้อจำกัดในการดำรงชีวิต ดาว Proxima Centauri เป็นดาวแคระแดงที่มีกิจกรรมแม่เหล็กสูง มีการปล่อยรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าและลมดาวฤกษ์ที่แรง ซึ่งอาจทำให้สภาพบรรยากาศไม่เสถียรพอที่จะรักษาน้ำหรือสิ่งมีชีวิตไว้ได้ และยังไม่มีข้อมูลที่ยืนยันว่ามีบรรยากาศบน Proxima Centauri b ซึ่งจำเป็นต่อการดำรงชีวิต

สรุป แม้ Proxima Centauri b จะอยู่ในตำแหน่งที่เป็นไปได้สำหรับการมีน้ำ แต่ยังไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนว่ามีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการดำรงชีวิต ข้อมูลเพิ่มเติมจากการสำรวจอวกาศยังคงเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อทำความเข้าใจเรื่องนี้ให้มากขึ้น


แม้จะมีความท้าทายต่าง ๆ แต่ศักยภาพของการมีสิ่งมีชีวิตในระบบ Proxima Centauri ยังคงเป็นพื้นที่ที่น่าตื่นเต้นสำหรับการวิจัยและการคาดการณ์ เมื่อเทคโนโลยีก้าวหน้าขึ้น นักดาราศาสตร์และนักชีวดาราศาสตร์จะมีเครื่องมือที่ดีขึ้นในการศึกษาเกี่ยวกับดาวเคราะห์เหล่านี้ในรายละเอียดที่มากขึ้น เพื่อค้นหาสัญญาณของสิ่งมีชีวิตและตัวบ่งชี้อื่น ๆ ที่แสดงถึงความสามารถในการดำรงชีวิต


แบบจำลอง 3 มิติ https://science.nasa.gov/exoplanet-catalog/proxima-centauri-b

อ้างอิง: https://www.eso.org/public/news/eso1629, https://en.wikipedia.org/wiki/Proxima_Centauri_b, https://astrophotographylens.com/blogs/astro/proxima-centauri

#########################################################

ในจักรวาล ผมเชื่อว่ามันคงต้องมีสิ่งมีชีวิตอื่นอีกแน่ๆ
แต่เพราะระยะทางมันไกลเกินกว่าจะเดินทางไปถึงในช่วงอายุคน
มันเลยหากันไม่เจอนั่นแหละครับ

ส่วนตัวยังเชื่อว่าคงมีสิ่งมีชีวิตอื่นในจักรวาล วิวัฒนาการขั้นไหนก็อีกเรื่อง

แต่ก็คิดว่าโครงสร้างไม่น่าต่างจากบนโลกเท่าไร
คงเป็นธาตุ C H O N เหมือน ๆ กัน

ระบบสุริยะพร๊อกซิม่า ยังว่าใกล้ไปหน่อย
ถ้ามีแล้วเค้าวิวัฒนาการไปมากกว่าเรา คงมาหาเราละ

อ้างอิงจากเรื่อง Star Trek คงอยู่แถว 1/4 ของแกแล๊กซี่นี่หล่ะ

ชอบข่าวแบบนี้อ่านสนุกมีสาระเอาไปแผล่บไปเลย

งงนะ ดาวที่ถูกล็อคด้านแปลว่ามันไม่ได้หมุนรอบตัวเอง การที่ไม่หมุนรอบตัวเองคือไม่มีสนามแม่เหล็ก พอไม่มีสนามแม่เหล็กก็ไม่สามารถรักษาชั้นบรรยากาศของตัวเองไว้ได้

ไม่มีชั้นบรรยากาศ ก็เท่ากับไม่มีสิ่งมีชีวิต

ก็เชื่อว่ามันคงมี แล้วน่าจะเก่งกว่ามนุษย์เราหลายเท่าด้วย แต่แค่แสงยังเดินทางมา ยังต้องใช้เวลา เป็นล้านๆปี แล้ว คนเรามันจะวาร์ปไปยังไง ต่อให้ วาร์ปแบบ ในหนังก็เถอะ ก็นั่งหากันไปยันโลกแตก

ไม่ใช่นะครับ ท่านน่าจะเข้าใจผิดแล้ว มันหมุนรอบตัวเองครับ อธิบายดังนี้ครับ

ดาวที่ติด tidal lock หมุนรอบตัวเอง แต่ความพิเศษของมันคือระยะเวลาที่ใช้ในการหมุนรอบตัวเองจะเท่ากับระยะเวลาที่มันใช้ในการโคจรรอบดาวที่มันโคจรรอบ เช่น ดาวเคราะห์ที่ติด tidal lock กับดาวฤกษ์จะหันด้านเดียวเข้าหาดาวฤกษ์เสมอ ทำให้ด้านหนึ่งได้รับแสงตลอดเวลา ในขณะที่อีกด้านหนึ่งจะอยู่ในความมืดตลอด

ตัวอย่างของดาวเคราะห์ที่ติด tidal lock คือดวงจันทร์ของโลก ดวงจันทร์หมุนรอบตัวเองในเวลาเท่ากับที่มันโคจรรอบโลก ซึ่งถ้าเทียบเป็นเวลาบนโลกก็เท่ากับ 27 วันครับ ซึ่งทำให้เราเห็นเพียงด้านเดียวของดวงจันทร์จากพื้นโลก