เทพสองล้ออะครับ ทำผิดผงกหัว ทำไม่ถูกใจเขาก็ขี่ตามมาตะโกนด่า เปราะบางกับเสียงแตร

จะทำอะไรต้องดูพวกแม่งก่อนตลอด จะปาดจะมุด จะแทรก แล้วก็วนลูปบรรทัดแรกต่อ

หลังๆผมก็ไม่ค่อยสนใจแม่งละ อยากออกคือออก มึงหลบกูเอาเองละกัน แต่ผมไม่ได้พรวดพราดออกไปนะ

ออกช้าๆหน่อย ให้มันหลบกันไปเอง ขืนบางจังหวะรอมันหมดไม่ได้ไปอะ

เคยถามเพื่อนที่ซื้อมอไซต์ทำไมขับแบบนี้
มันตอบว่าไงรู้ไหม ถ้าไม่ซื้อมาแล้วไม่ขับแบบนี้กูคงไปซื้อรถยนต์ละ
แล้วแต่นะ

ผมขี่มอไซตลอดนะ แต่เห็นด้วยเลยว่ามอไซขี่เชี่ยๆเยอะจริง งงว่าไม่กลัวเจ็บกลัวตายกันเลยรึไงวะ

เอาแค่เรื่องใกล้ตัวเลยนะ เรื่องคอนโดเนี่ย จะเลี้ยวเข้าคอนโดที รถใหญ่เกินครึ่งเห็นไฟขอทางก็จะจอดเพื่อให้ทางเลี้ยว แต่คุณพี่ๆมอไซน้อยมากที่จะยอมจอดให้ทางแต่โดยดี บางคันนี่จ่อมาครึ่งเลนแล้ว ยังขับปาดหน้ารถไปเฉยๆไม่ยอมเบรค

อีกอย่างก็เรื่องข้ามทางม้าลาย ส่วนตัวหลังๆเดินข้ามทางม้าลายเริ่มรู้สึกว่ารถใหญ่ปรับตัวมากขึ้น อาจจะไม่ทั้งหมดแต่ที่เจอก็ราว 50-60% แล้ว ที่จอดให้คนข้าม แต่ก็จะมีพี่มอไซเหมือนเดิม รถใหญ่จอดแล้ว แต่กูขอไม่เบรคนะ วัดใจไปถ้าใจตรงกันก็ชนไป แต่ถ้าใจไม่ตรงกันก็มุดไปเนียนๆ แต่ไม่จอดแน่นอน ชีวิตหลังแฮนด์เหมือนอยู่ในสนามกรังด์ปรีซ์ตลอดเวลา ไม่สามารถหยุดได้แม้ 5-10 วิ

* ผมทำงานศูนย์ราชการ แจ้งวัฒนะ อาคารบี เวลาบนลานจอดเจอรถใหญ่จะถอยเข้า ผมเปิดไฟผ่าหมากส่งสัญญาณว่าเต็มที่เลยพี่ ผมรอได้ แบบผมบอกหลายกระทู้ ชีวิตผมไม่มีไรต้องรีบ เมื่อมีมอเตอร์ไซค์ นอกเสียจากว่ารถใหญ่อาจจะเปิดกระจก แล้วผยักหน้าส่งสัญญาณว่าให้ผมไปก่อน โอเค เข้าใจตรงกันหมด ไม่ใช่เราเข้าใจไปคนเดียว ผมก็ค่อยไป แต่ให้อาศัยว่าเร็วกว่านี่ผมไม่ค่อยอยากเสี่ยง เสียเวลามาไม่ค่อยคุ้มกัน


แต่ผมเคยเจอรถใหญ่ขับนิสัยไม่ดีอยู่คันนึง เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ตามภาพด้านล่าง ผมมอเตอร์ไซค์คือเส้นสีเขียว ส่วนรถใหญ่ที่ว่าคือเส้นสีแดง คือพวกเลี้ยวปาดหน้าผมเข้าไปในตัวอาคารเลย จริงๆผมผิดสังเกตตั้งแต่เขาขี่ตามหลังผมมาละ มันดูจี้ผิดปกติ แต่ดีว่าเวลาเลี้ยวอะไรพวกนี้ผมไม่ได้แบบซิ่งๆเท่าไร ตอนพวกปาดมาผมยังคิดในใจว่าถ้าผมคิดว่าผมอยู่คันแรกของการเลี้ยวที่ถูกต้อง ผมหักเลี้ยวแล้วใส่เต็มๆ เรียบร้อยครับ เสียเวลาทั้งคู่อีก

บางทีก็อยากชนๆแม่งเลยนะ มุดแม่งอยู่นั้น เกลียดมุดซ้ายตอนออกจากซอยสุดชะ

คือกุมองรถขวาไง พอจังหวะได้จะเลี้ยงแม่งมุดแทรก เกือบเหยียบหลายคันละ

กับประเภทเปิดไฟแล้วแล้วบิดเร่งมากลางเลน เสียจังหวะจัดๆ

ผมสงสัย คือ ไม่กลัวตายกันเลยเหรอ ตอนผมขับมอเตอร์ไซค์รัศมีแค่ 2-3 โลใกล้บ้าน ผมยังขับโคตรระวัง

เท้าแตะพื้นแล้วพ่อมันคงตายคับ

ในกทม.เจอทุกวัน

ผมขับมอไซต์ทุกวันนี้ขับแค่ 30-40 เองมั้งในชุมชนนี้แถบจะขับ 10-20 สมัยห้าวๆก็ขับเร็วคิดว่าเท่แหละ แต่พอสายตาเริ่มไม่ดี เห็นข่าวคนขับมอไซต์โดนชนตายมาละสยอง ไม่อยากคิดภาพตัวเองเป็นแบบนั้นตายอะยังดีนะ ไม่ตายนี้ทรมานเลย

พอขับช้าๆมันก็ไปถึงเหมือนกันอะ

มอไซแถวบ้านผมขับออกจากซอยย่อยมันไม่แม้แต่จะเหลียวมองรถขวาไม่ชะลอความเร็ว พุ่งออกมาเลย เกือบชนตายห่าหลายรอบละ

เบรกมีแต่ไร้การศึกษามากกว่า

ไอพวกมุดซ้ายตอนเราจะเลี้ยวซ้ายนี่เกลียดจริง

เลือดมันสูบฉีด อะไรก็หยุดไม่อยู่

ที่สงสัยคือเวลาจะเลี้ยวซ้ายทำไมชอบมาแซกซ้ายเพื่อจะเลี้ยวก่อน จะเกี่ยวชนหลายรอบละไม่รู้รอไม่เป็นกันหรอไง

หลักๆเลย แค่จะโชว์เก๋า เท้าไม่แตะพื้น ถ้าหยุดรถมันต้องเอาเท้าแตะพื้น แค่นั้นแหละครับ

สงสัยกลังไม่ตาย เจอแทบทุกคันมอไซที่เป็นแบบนี้