ไว้คราวหน้า X
ไว้คราวหน้า X
ไม่ต้องแสดงข้อความนี้อีกเลย
ไปหน้าที่ 1
ไปที่หน้า
GO
ตั้งกระทู้ใหม่
ฝากรูป
ผู้ตั้ง
ข้อความ
ออฟไลน์
นักเตะเทศบาล
Status:
: 0 ใบ : 0 ใบ
เข้าร่วม: 27 May 2010
ตอบ: 2158
ที่อยู่: ตามบ้านเพื่อน
โพสเมื่อ: Wed Mar 25, 2020 19:37
ชายไทย ผู้ออกเดินทางตามหา.....
มาอ่านเรื่องราวน่าประทับใจ ระหว่างที่ไม่มีบอลเตะกันครับ


เรื่องราวของคุณ Prinya Insomchur

เริ่มจากช่วงเย็นค่ำๆ 'วันที่15 เมษายน' ภาพแรกของเค้าได้ปรากฎลงในพื้นที่โซเชี่ยลเป็นครั้งแรก ผมถึงกับอุทานว่า "เฮ๊ยยยยย" เค้าอยู่ประเทศไทย

แต่ตัวผมไม่สามารถที่จะไปหา ไปพบเจอกับเค้าได้เนื่องจากติดภารกิจครอบครัวช่วงสงกรานต์ที่ต่างจังหวัด ก็ได้แต่เฝ้าดูข่าวว่าเค้าไปที่ไหนบ้าง สนามมวย เยาวราช ผมได้แต่อิจฉาบรรดาผู้คนที่ได้เจอกับเค้า

อีกวันผมเห็นภาพเค้าอีกทีปรากฎอยู่ที่สนามบินดอนเมือง เกจ 5 ซึ่งผมก็ไล่หาข้อมูลว่าเกจ 5 ของสนามบินดอนเมือง ณ.เวลานั้นสามารถเดินทางไปที่ไหนได้บ้าง ซึ่งมันก็มีกระบี่ เชียงใหม่ ภูเก็ต อุดรธานี แต่แล้วผมก็รู้ว่าปลายทางของเค้า คือ "จังหวัดเชียงใหม่" คือสถานที่ที่ผมไปมาช่วงก่อนหน้านี้ช่วงสงกรานต์ ผมได้แต่เฝ้ามองดูเค้าเหมือนอย่างเคย คิดว่าคงไม่มีโอกาสได้ไปเจอเหมือนเคย

แต่แล้วอีกวันรุ่งขึ้น เค้าได้ไปปรากฎตัวอยู่ที่สนามบินเชียงใหม่อีกครั้ง ผมถึงกับต้องใช้รอยหยักในสมองของตัวเองอีกครั้ง. เค้าจะไปไหนต่ออีก กรุงเทพ เชียงใหม่ ก็ไปแล้ว ถ้าจะให้ผมเดาเป็นสถานที่แรกที่อยู่ในหัวคือ "ทะเล" แน่นอน แต่มันจะเป็นทะเลที่ไหนล่ะครับ ทะเลไทยขึ้นชื่อมากทั้ง กระบี่ ตรัง ภูเก็ต สุราษธานี ฝั่งไหนอีก อันดามันหรืออ่าวไทย ไม่นับบรรดาเกาะน้อยใหญ่อีกเป็นร้อยๆเกาะ

แต่แล้วทันใดสิ่งที่ผมเห็นในโลกโซเชี่ยลอีกครั้งในวันถัดไป คือรูปทะเลและโขดหิน เงาของต้นไม้ โกลเล็ก2ฝั่ง ไปปรากฎอยู่บน ig ของพี่ชายเค้า (ตัวเค้าเองไม่เล่นโปรแกรมโซเชี่ยลใดๆทั้งสิ้น) ผมจึงตัดสินใจคุยกับน้องชายอีกคนนึงว่าเราไปสมุยกันเถอะ แต่เนื่องจากน้องชายผมติดภารกิจด่วนเดินทางกับครอบครัวในวันรุ่งขึ้น ทำให้ผมต้องครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ บวกกับต้องปรึกษาภรรยา

สิ่งที่ภรรยาผมตอบกลับมาคือคำว่า "ไปเถอะค่ะ" นั่นทำให้ผมตัดสินใจจองเที่ยวบินที่เช้าที่สุด เพื่อไปเกาะสมุย คือไฟท์ 6:00 เช้า ของวันที่ 22 เมษายน

วันที่ 22 เมษายน....ผมได้พาตัวเองมาถึงสนามบินสมุย ในเวลา 7:00 น. สถานที่ที่ผมไม่รู้จักใครเลย โรงแรมระดับ 3ดาว ถึง 5ดาว บนเกาะสมุย มีเป็นร้อยโรงแรม ผมจะเริ่มหาจากตรงไหน แว๊ปแรกในหัวสมองของผมคือ........

ผมต้องมีพาหนะที่ใช้ในการเดินทาง

เช่ารถ??? "ไม่ซิ" ผมไม่รู้จักเส้นทางบนเกาะสมุยเลยจริงๆ

แต่สิ่งที่ผมผมนึกออกได้ในตอนนั้นได้ก็คือ....
ผมต้องหาคนที่รู้จักเส้นทางบนเกาะสมุยเป็นอย่างดี เพราะผมคิดว่าผมต้องตะเวนไปในหลายๆที่ หลายโรงแรม หลายหาด
ผมจึงตกผลึกเป็นใช้วิธีไปเดินไปหารถตู้ที่คิวของสนามบินสมุย

เอารูปให้เค้าดูว่าสถานที่นี้มันอยู่ส่วนไหนของเกาะสมุย ให้เค้าพาผมยังสถานที่ตามรูป ซึ่งมันยากมากกับรูปภาพเดียวที่พี่ชายของเค้าเอาลงพื้นที่โซเชี่ยล เช้านั้นผมตะเวนไปโรงแรมเกือบ50โรงแรม เดินลงไปหน้าหาดที่มีลักษณะคล้ายกับในรูป แต่ก็ไม่เจอแบบในรูป หรือถ้าเจอคล้ายไม่มั่นใจ ผมก็จะนั่งรอซักพัก แล้วค่อยไปต่อ ระหว่างทางผมเจรจากับพี่คนขับรถตู้ว่าผมขอเหมาพี่ทั้งวันเลย ไปกับผม ผมมาตามหาคนคนนึงที่เกาะสมุย ซึ่งก็ได้เล่าเรื่องราวให้พี่รถตู้ฟัง พี่เค้าใจดีมากครับ ช่วยเอารูปที่ผมมีอยู่แค่ใบเดียวไปใล่ถามในกลุ่มรถตู้บนเกาะสมุย ทุกโซเชี่ยลที่พี่รถตู้เค้าเล่น ทั้ง line / fb เค้าช่วยผมโพสหา จนถึงเที่ยง...ผมเหนื่อย..... ผมบอกพี่รถตู้ว่าเรากลับไปสนามบินกันครับพี่ เผื่อเค้าเช็คเอาท์จากโรงแรมตอนบ่ายมาที่สนามบิน (ผมเดาว่าเค้าไม่น่าพักนาน จากที่เห็นที่กรุงเทพและเชียงใหม่ ที่ละ2คืน)

12:00 น.ผมกลับมายังสนามบินสมุยอีกครั้งเพื่อรอเค้ามาสนามบิน(เดาเอาครับ) ผมนั่งรออยู่ทางเข้าผู้โดยสารขาออก ในใจผมคิดว่าถ้าเค้าลงรถมายังไงก็ต้องเจอ ระหว่างนั้นผมก็บอกพี่คนขับรถตู้ว่าพี่สามารถไปลงคิวตรงวินสนามบินได้ก่อนเลยระหว่างนี้ เดี่ยวถ้าผมจะไปที่ไหนผมจะโทรหาพี่เค้าอีกที ผมรออยู่ตรงนั้นถึง18:00น. ระหว่างนั้นผมก็ใช้เวลาโทรเช็คบรรดาโรงแรมต่างๆว่ามีชื่อคนนี้เช็คเอาท์หรือยัง ผมโทรไปเรื่อยๆหลายโรงแรม ระหว่างรอ คำตอบที่ผมได้รับก็คือ "ไม่มีครับ" "ไม่มีค่ะ" ผมเริ่มท้อใจ...ผมนั่งตัวสั่นเพราะไม่ได้นอน
แต่ก็มีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ โรงแรมสุดท้ายที่ผมโทรไป กลับไม่ได้ตอบคำถามผมเหมือนโรงแรมที่ผ่านมา คำตอบของเค้าคือ

"ผมชื่ออะไร" "มาจากที่ไหน" "ติดต่อใครไว้หรือเปล่า"
นั่นทำให้ผมเริ่มมั่นใจว่าเค้าต้องอยู่ที่นี้....

ผมเริ่มดำเนินการใหม่โดยเซิจหาชื่อโรงแรมนี้ใน google กดไปยังรูปภาพทั่วไปบรรยากาศของโรงแรมผมไปสะดุดตาต้นหูกวางที่สระน้ำกับโขดหิน ซึ่งมุมที่พี่ชายเค้าเอาลงโซเชียลในภาพแรกมันน่าจะเป็นเงาของต้นหูกวางต้นนั้น และมันก็คล้ายมาก ในเรื่องตำแหน่ง แล้วก็เงาของต้นหูกวางที่ตรงกับภาพถ่าย

ผมโทรหาพี่คนขับรถตู้ว่าผมจะไปโรงแรมนี้ ใช้เวลาเท่าไหร่จากสนามบิน พี่รถตู้ตอบกลับมาว่าไม่ถึง15นาทีครับ ผมเริ่มมั่นใจว่าเค้าต้องอยู่ที่โรงแรมนี้แน่ๆ

18:30 ผมพาตัวเองมาถึงโรงแรม ซึ่งมันเป็นโรงแรมระดับ private hotel ที่พึ่งสร้างเสร็จได้ไม่นาน รร.ระดับนี้คงไม่ให้ผมซึ่งแบกกระเป๋าเดินทางเข้าไปนั่งลอยหน้าลอยตาในล๊อบบี้ได้อย่างแน่นอนครับ ทางเดียวที่ผมนึกออกว่าผมจะอยู่สถานที่แห่งนี้ได้นานจนได้เจอเค้าคือ "ร้านอาหารของโรงแรม" โรงแรมนี้มีห้องอาหารอยู่ถึง6 ห้อง ห้องอาหารไทย/ห้องอาหารเช้า/ห้องอาหารอินเตอร์/ห้องอาหารจีน / ห้องอาหารอิตาเลี่ยน / ห้องสเต็ก / ส่วนบาร์อาหารริมหาด มันเยอะมากจริงๆ

ผมจึงจำเป็นต้องเลือกตัดออกให้เหลือ 2 ที่.....คือ ห้องไทยกับริมหาด เนื่องจากผมแอบสอบถามพนักงานขับรถโบกี้ระหว่างที่ขับพาผมไปริมหาดเพื่อที่ผมจะสามารถเช็คสถานที่จริงรูปชายหาดกับโขดหิน ระหว่างการสนทนากับพนักงานก็ถามสัพเพเหระไปเรื่อย จนผมมาถึงห้องอาหารริมหาด ก็เลยถามพนักงานที่ประจำริมหาดว่าถ้าผมจะนั่งสั่งอะไรทานสามารถนั่งได้มั่ย แต่ผมไม่ได้พักที่นี้นะ พนักงานตอบผมกลับมาว่าขอเช็คก่อน ซักพักพนักงานเดินมาบอกว่าว่างเหลือโต๊ะนึง จะบุคใว้มั้ยครับ ผมรีบตอบไปว่าจัดเลยครับ

ระหว่างที่ผมเดินไปที่โต๊ะผมก็ดูสถานที่รอบๆ ไปครับ มันใช่จริงๆ เงาของต้นไม้ที่อยู่ในรูปกับโขดหิน ขาดแค่โกลเล็ก2อันที่ไม่ได้เอามาตั้งใว้ ระว่างที่ผมกลับมานั่งที่โต๊ะ ผมคิดล่ะว่าผมมาถูกทางแล้ว

อย่างน้อยก็รูปที่พี่ชายเค้าเอาลงโซเชี่ยล มันก็ใช่. ผมสั่งอาหารไป แล้วก็ได้แต่นั่งรอ ระหว่างนั้นผมก็ถามพนักงานเสริฟไปเกี่ยวกับโรงแรมพึ่งสร้างเสร็จหรือเปล่า สวยดี ห้องอาหารริมหาดพึ่งเสร็จหรือเปล่า เพราะด้วยความที่ผมมีอาชีพหลัก เป็นสถาปนิก สันดานการสังเกตุสิ่งรอบๆตัวก็จะติดตัวมาตั้งแต่สมัยเรียน

ก็ได้ความว่าห้องอาหารริมหาดนี้ จะเปิดแค่วันอาทิตย์กับจันทร์ สลับกันเปิดกับห้องอาหารอินเตอร์ ที่จะปิดวันอาทิตย์-จันทร์ ส่วนที่เหลือเปิดทุกวัน

19:30 น. ระหว่างที่นั่งกินไป แขกที่มาพักก็เริ่มทยอยลงมาที่ริมหาด จนเกือบเต็มทุกโต๊ะ คงเหลือแค่โต๊ะใหญ่ ที่วางเก้าอี้ใว้ 8 ที่นั่ง ผมเลยแอบถามพนักงานเสริฟว่าโต๊ะนี้เค้าไม่ลงมาทานเหรอ พนักงานตอบผมมาแค่ว่าเป็นโต๊ะของเจ้าของโรงแรมกับแขกเค้าครับ ผมเริ่มคิดว่า เอ่ะ!!! ทำไมเจ้าของโรงแรมถึงจองโต๊ะใว้ และแขกที่ร่วมโต๊ะ จะต้องเป็นระดับ vvip เอามากๆ ผมได้แต่นั่งคิดตาม อีก15นาทีต่อมา สามี-ภรรยา คู่แรกได้เดินมาที่โต๊ะ 8 ที่ ผมหันไปมองถึงกับอุทานในใจ "เฮ๊ยยยยยย"

ใช่ครับ พี่ชายเค้าลงมาก่อนพร้อมกับภรรยา พร้อมกับเด็กเล็กอีก2คน ผมมั่นใจแล้วครับ 100%ว่าเค้าอยู่ที่นี่ และเดี๋ยวกำลังจะลงมาสมทบกับพี่ชาย ระหว่างนั้นผมนั่งตัวสั่นอยู่คนเดียวที่โต๊ะและแล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง ชายคนที่ผมเฝ้ารอเค้ามาทั้งวันได้ตามมาสมทบที่โต๊ะ ผมได้แต่แอบนั่งชำเลืองมองเค้าเป็นระยะ ซึ่งโต๊ะที่เค้านั่งกับโต๊ะที่ผมนั่งอยู่ห่างกันไม่ถึง10เมตร หัวใจผมพองโต ชุ่มชื่น

ผมคิดในใจว่าถ้าผมรุกประชิดไปหาเค้าที่โต๊ะเพื่อขอถ่ายรูป นั้นคือการเสียมารยาทอย่างยิ่ง นึกในใจรอเค้าดีกว่า ให้เค้าลุกออกจากโต๊ะหรือว่าออกมาเดินเล่นริมหาดจะดีกว่า ผมได้แต่นั่งทานข้าวอย่างปลื้มใจ คิดในใจว่านี่ผมได้นั่งกินข้าวอยู่ในบริเวณร้านเดียวกันกับเค้าจริงๆหรือนี่ ระหว่างนั้นการรอคอยของผมก็ประสบผลสำเร็จ ฝันของผมเป็นจริง เค้าลุกขึ้นมาพร้อมกับเด็กเดินมาทางโต๊ะผมเพื่อที่จะพาเด็กไปนั่งเบาะโฟมที่ชายหาดข้างโต๊ะผม ระหว่างที่เค้าเดินผ่านโต๊ะ ผมรับรู้ถึงความรู้สึกยิ่งใหญ่ในตัวเค้ามาก เค้าดูอบอุ่นกับครอบครัว พอเค้าเดินผ่านผมไปเพื่อพาลูกไปนั่งที่เบาะ เค้าเดินกลับมาคนเดียว

ประโยคแรกที่ผมเอ่ยกับเค้า
"You have enough time to let me take a photo with you."
เค้าตอบกลับมาว่า
"Ok Can you take a photo now"
โอเค คุณจะถ่ายรูปกับเค้าตอนนี้เลยมั้ย
ผมก็ตอบไปว่า
"Not now Have fun with your dinner. I wait for you."
"ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอกครับ เชิญคุณเอนจอยกับดินเนอร์ของคุณก่อนครับ ผมรอได้" ซึ่งเค้าก็เดินกลับไปที่โต๊ะอาหารของเค้า

23:00น. แขกทุกโต๊ะเริ่มทยอยกลับห้อง เหลือเพียงแต่โต๊ะของเจ้าของโรงแรมและโต๊ะผม พนักงานเริ่มทยอยเก็บโต๊ะ เริ่มเก็บของ

สิ่งที่ผมรอยคอย.....มันได้เกิดขึ้นแล้วครับ เค้าเดินลุกจากโต๊ะเดินมาหาที่โต๊ะผม แล้วพูดว่า
"I promise to take photo"
แปลสั้นๆตามประสาของผมจับใจความได้ว่า "ที่เค้าสัญญาใว้ มาถ่ายรูปกัน"
หลังจากนั้นก็เป็นบทสนทนาด้วยความประทับใจกันทั้งสองฝ่าย
ชายคนนั้นคือ #Eric_The_King_Cantona

กางเกงมวยไทยในรูปคู่ ผมถือมาเพื่อฝากเด็กๆของเค้าครับ เค้าประทับใจมาก กับเสื้อยืดสีขาวที่สกรีนเป็นหน้าเค้าใส่ชุดพระราชา เค้าถึงกับเดินกลับมาหาอีกรอบหลังจากเซ็นเสื้อให้ผมทั้งหมดแล้วเพื่อขอนำไปโชว์ให้ภรรรยากับพี่ชายดู

#ผมยึดถือคำว่า
#ถ้าไม่ทำโอกาสผิดหวังคือ100%
#ถ้าออกไปลุยคือ50-50
#อย่างน้อยโอกาสผิดหวังมันลดลงไปตั้ง50%

#cantona

พักเรื่องหนักๆ มาอ่านอะไรที่น่าประทับกันบ้างครับ
หลายๆท่านอาจจะเคยอ่านกันมาแล้ว แต่ว่า อ่านอีกเถอะครับ สำหรับเรื่องน่าประทับใจแบบนี้




Spoil







 




แก้ไขล่าสุดโดย Backstreet Boy เมื่อ Wed Mar 25, 2020 21:19, ทั้งหมด 1 ครั้ง
โหวตเป็นกระทู้แนะนำ
ออฟไลน์
กำเนิดดาวรุ่ง
Status:
: 0 ใบ : 0 ใบ
เข้าร่วม: 21 Sep 2007
ตอบ: 21
ที่อยู่:
โพสเมื่อ: Wed Mar 25, 2020 19:55
[RE: ชายผู้ออกเดินทางตามหา Eric "The King" Cantona]
ตั้งแต่ผมเชียร์แมนยูฯ มาจนถึงทุกวันนี้

ผมคิดว่าคนนี้แหละคือหมายเลข 7 ที่ดีที่สุด

ของสโมสรแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด
1
0
หากโดน 40 เรื้อน จะถูกแบน
ออนไลน์
นักบอลถ้วย ง.
Status:
: 0 ใบ : 0 ใบ
เข้าร่วม: 22 Oct 2012
ตอบ: 2730
ที่อยู่: กลางสนาม
โพสเมื่อ: Wed Mar 25, 2020 21:00
[RE]ชายผู้ออกเดินทางตามหา Eric "The King" Cantona
สุดยอดครับท่าน ผมอยากมีโมเม้นต์แบบนี้บ้างจัง
โพสต์บนแอป Soccersuck บน iOS
1
0
หากโดน 40 เรื้อน จะถูกแบน
ออฟไลน์
นักเตะเทศบาล
Status:
: 0 ใบ : 0 ใบ
เข้าร่วม: 27 May 2010
ตอบ: 2158
ที่อยู่: ตามบ้านเพื่อน
โพสเมื่อ: Wed Mar 25, 2020 21:25
[RE: ชายไทย ผู้ออกเดินทางตามหา.....]
Hydrogen พิมพ์ว่า:
ตั้งแต่ผมเชียร์แมนยูฯ มาจนถึงทุกวันนี้

ผมคิดว่าคนนี้แหละคือหมายเลข 7 ที่ดีที่สุด

ของสโมสรแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด  


นี่แหละครับ คือเบอร์ 7 ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแมนฯยูไนเต็ด
0
0
หากโดน 40 เรื้อน จะถูกแบน
ออฟไลน์
นักเตะเทศบาล
Status:
: 0 ใบ : 0 ใบ
เข้าร่วม: 27 May 2010
ตอบ: 2158
ที่อยู่: ตามบ้านเพื่อน
โพสเมื่อ: Wed Mar 25, 2020 21:26
[RE: ชายไทย ผู้ออกเดินทางตามหา.....]
Kris Pinto พิมพ์ว่า:
สุดยอดครับท่าน ผมอยากมีโมเม้นต์แบบนี้บ้างจัง  


ถ้าเจอจริงๆ คงมีน้ำตาไหลละครับ
1
0
หากโดน 40 เรื้อน จะถูกแบน
ออฟไลน์
นักเตะกลางซอย
Status:
: 0 ใบ : 0 ใบ
เข้าร่วม: 28 Dec 2017
ตอบ: 973
ที่อยู่: ข้างๆเตียงนาน้อย กลางหุบเขา
โพสเมื่อ: Thu Mar 26, 2020 08:33
[RE: ชายไทย ผู้ออกเดินทางตามหา.....]
อยากเจอแบบนี้ด้วย
1
0
หากโดน 40 เรื้อน จะถูกแบน
ไปหน้าที่ 1
ไปที่หน้า
GO
ตั้งกระทู้ใหม่
กรุณาระบุเหตุผลที่จะแจ้งความ
ผู้ต้องหา:
ข้อความ:
Submit
Cancel
กรุณาเลือก Forum และ ประเภทกระทู้
Forum:

ประเภท:
Submit
Cancel