เห็นช่วงนี้มีกฎใหม่ออกมาสิบกว่าอัน

เลยนึกขึ้นได้ว่าตอนเด็กเราเคยเจอกติกาอะไรบ้างหรือ
วัฒนธรรมในการเล่นฟุตบอลยังไงมั่งมั้ย

ตอนประถมปลายของผมนะ(บางอันอาจจะจำผิดไปเองแต่คล้ายๆว่าแบบนี้ละครับ)
- สูงเกิน 140 เตะบอลแข่งระหว่างโรงเรียนไม่ได้
- โกลส่วนใหญ่โดดไม่ถึงคานแต่ใช้สนามขนาดเท่าของผู้ใหญ่
- บอลโรงเรียนเวลาแข่งไม่ต้องใส่สตั๊ดเตะเท้าเปล่าเลยใครมีตั้งก็ซื้อ"แองเกิ้ล"มาใส่
- ก่อนลงเตะต้องทาน้ำมันมวยเยอะๆให้วิ่งเร็ว เขาว่างั้นนะ
- ลูกยิงที่ทำประตูได้ดีสุดคือลูกยิงแบบจิ้มฉีดยา
- เวลาบอลไปใหนคนกว่าสิบคนจะรุมไปที่บอลไม่มีการยืนตำแหน่ง
- ส่งบอลคืนหลังผู้รักษาประตูรับได้
- ผู้รักษาประตูถือบอลนานเท่าไหร่ก็ได้เอาบอลลงแล้วเอามาถือใหม่ก็ได้
- กองหลังจะยืนอยุ่กับผู้รักษาประตู รอช่วยอย่างเดียว
- กองหน้าเหมือนจะไม่มีล้ำหน้ายืนกางมุ้งรอยิง(ที่อื่นไม่รุ้แต่ที่อำเภอผมไม่มีล้ำหน้า)
** แต่จำได้ว่ามีไลน์แมนนะแต่ก็จำได้ว่ากองหน้าชอบรอยิงแดนฝ่ายตรงข้ามตลอดหรือเพราะกองหลังยืนคุมเส้นตลอดเลยไม่ล้ำ 555
- ถ้าประถมต้นจะมีลูกบอลหนังแค่ของโรงเรียนเด็กทั่วไปเตะบอลพลาสติก
- ยี่ห้อลูกบอลคือมิกาซ่าแข็งมากลูกใหญ่มาก
- เสื้อแข่งจะไม่ให้เลยเป็นของโรงเรียนแข่งเสร็จเก็บให้รุ่นน้องใช้ต่อ
- เบอร์ยอดฮิตต้องแย่งกันคือเบอร์ 9 ปิยพงษ์
- คนที่เล่นเก่งคือวิ่งเร็วยิงแรง
- ตีกันในสนามมีอยุ่เสมอ

ตอนเด็กๆมีกฎอะไรแปลกๆกันมั่งครับ ผมก้นึกออกเท่านี้

ทันเลยรุ่นผมห้ามใส่สตั้ด ให้ใช้แองเกิ้ลเท่านั้น ปวดตีนมาก

คิดถึงเลยสมัยนั้น...ข้อเท้าพลิกบ่อยมาก กลับบ้านมา ให้พี่สาวบีบให้ โคตรเจ็บ จนร้องโอ้ยย
แม่เลยพูดว่า ห้ามร้อง อยากไปเตะบอลเอง เจ็บมาห้ามสำออย...

อาจไม่ใช่กฎนะ แต่เป็นความจริงสมัยเด็ก

-คนที่เอาบอลมา รร. จะได้ลงเตะด้วยเสมอ ไม่ว่าจะเล่นห่วยแค่ไหนก็ตาม
-นิยามของคนเล่นบอลเก่ง คือเตะแรง ยิงหนัก
-เคยมีเพื่อนคนนึง มันบอกถนัดซ้ายต้องเล่นปีกขวา มีแต่คนบอกมันว่ามั่ว ผมบอกให้มันเล่นปีกซ้าย มันเคืองผมเลย แต่ใครจะรู้ว่าต่อมาจะกลายเป็นวิธีเล่นที่นักเตะอาชีพใช้กัน (ร็อบเบน โด้ ยัง)

เล่นไม่เก่ง ไปเป็นโกล์ ส่วนมากจะพวกที่ดูไม่แมน ไม่โหด ไม่เถื่อน พอโดนยิงพวกโหดๆ จะมีเล่นแทน เพราะมันเหนื่อย

เด็กๆ ชอบถอดรองเท้าเตะ เกร็งนิ้วเท้าขึ้น แล้วจิ้มๆเอา บอลพุ่งแรงมาก แต่ใช้บ่อยๆไม่ได้ ปวดเท้าเสีย hp เยอะ

ท่าไมโล เป็นสูตรยอดฮิตในสมัยนั้น ต่อมาพัฒนาเป็นซีดานเทิร์น พวกโกล์มักจะใส่หมวกแบบวากาบายาชิ
ที่เหลือนึกไม่ออกละ

ต้องถามท่านว่านิ้วโป้งตีนเสีย HP มามากมาแล้วสินะ

สมัยผมต้องรอเกี่ยวข้าวเสร็จ ใช้ทุ่งนาเป็นสนาม
เตะตั้งแต่ตอข้าวแข็งๆจนตอมันแบนราบเป็นสนามนุ่มๆเลย
จากนั้นก็ฝนตก ไถนาปลูกข้าวต่อ..

- เอาคนเก่งสุด(ในสายตาเพื่อนๆ) 2 คน มาเป่ายิงฉุบ เลือกเพื่อนเข้าทีม

- ไม่มีออกข้าง ฟรีคิก ล้ำหน้า แต่ไม่มีออกข้างฮาสุด เลยแนวต้นไม้ไปไกลละ แม่งยังวิ่งไล่บอลกันอยู่เลย

- กองหลังกับโกลชอบมายืนใกล้ๆกัน จนไม่รู้ใครเป็นโกล พอบอลไปทางใครมันก็เซฟ พร้อมตะโกนบอกว่ากูโกลๆ

นึกแล้วขำ ไม่ได้เตะบอลแบบนี้มานานมากจริงๆ

ปัญหาระดับชาติอีกอย่าง เตะมุมไม่ขึ้น ความคิดคือจะเตะให้เพื่อได้โหม่งทำประตู
ความเป็นจริง ลูกลอยสูงกว่าพื้นสักเมตรกว่าตกแหมะอยู่ที่สามสี่เมตรข้างหน้า

เลียนแบบท่ายิงฟรีคิกเบคแฮม ท่าทาง การวางเท้าโคตรเหมือน สรุปขุดดิน

ลูกบอลMIKAZA นี่ที่สุดของความโหดร้าย อะไรมันจะแข็งปานนั้น

เท้าป่าว เตะบอลพาสติคกับก้อนกระดาษพอไหวอันนี้สนุกจริงๆไม่เจ็บมาก จะเจ็บเฉพาะตอนบวกกับเท้าคนอื่น
แต่เท้าป่าวจะให้ไปเตะบอลหนังนี่ไม่ไหว สมัยผมเป็นลายตาขาวดำ หนักมากเตะไม่ดีนี่หัวแม่ตรีนพังอ่าบอกตรงๆ

รองเท้าสตั๊ดสุดฮิต ตราไก่

-ลูกฉุดหัวเกือกคือลูกยิงเบสิค

-ยิงเข้าแล้วต้องมีท่าดีใจ เลียนแบบนักบอลดังๆ

-แย่งเบอร์เสื้อ

-คนที่เล่นเก่งๆไม่ค่อยซ้อม มาลงตัวจริงวันแข่งเลย

-ชอบซ้อมยิงฟรีคิก เลียนแบบท่ายิงของเบ็คแฮ่มหรือไม่ก็คาร์ลอส

-ตรรกะคนที่เดาะบอลได้เยอะคือคนที่เล่นบอลเก่ง

-คนที่เล่นเก่งมักจะวิ่งเร็ว

-เอารองเท้าแตะตั้งเป็นโกล ยิงสูงไปถือว่าข้ามคาน

แปลกอย่างนึง เวลาเป็นโกลดวลจุดโทษไม่เคยกลัวเพื่อนห้องตัวเองเลยคิดว่ายังไงก็รับได้ 55+

พอห้องอื่นยิงแม้งโหดมากรับไม่ค่อยได้เลย

รั้วโรงเรียน/สนาม ทำไมต้องเป็นลวดหนาม
บอลเพิ่งซื้อมาใหม่ ไปซะแล้ว

ผมถูกบังคับให้เล่นบอลตอน ป.4 เนื่องจากโรงเรียนประถมของผม เป็น รร. วัดเล็กๆ และผู้ชาย ป.5 กับ ป.6 มีน้อย

กฎการเลือกนักบอลไปแข่งระดับตำบลมีข้อเดียว คือ ห้ามสูงเกิน 140 ซม. ถ้าสูงเกินไปเล่นวอลเล่แทน ตอนซ้อมเสด พวกสูงเกือบๆ 140 ซม. น่าสงสารมาก เพราะจะไม่มีนมให้กิน กัวสูงเกินในวันแข่ง

เนื่องจากทีมบอลของผมมี 11 ตัวพอดี จึงเป็นตัวจริงแน่นอน

ใครตัวสูงที่สุดเป็นโกล ใครเป็นลูกคนใหญ่คนโตเล่นตัวรุก ที่เหลือเล่นตัวรับ

เสื้อบอลก็รับมรดกมาจากรุ่นก่อนๆ ครบสิบปีจึงเปลี่ยนที
การเลือกเสื้อบอล ก็แย่งเบอร์ 9 เบอร์ปิยพงษ์

ผมเด็กสุด ไม่มีสิทธิเลือกเบอร์ ต้องใส่เบอที่เลือกเหลือ แต่เป็นเบอร์ 7

เวลาแข่ง ห้ามใส่สตัด เพราะอาจเป็นอันตรายแก่คนอื่น ใส่ได้แต่ผ้าใบ

ครูพละสอนง่ายมาก

สอนประตูว่า บอลมา วิ่งไปรับ อย่าให้ใครยิงได้

สอนกองหลังว่า บอลมา เตะทิ้งไปข้างหน้าอย่างเดียว

สอนกองกลางว่า บอลมา เปิดให้กองหน้ายิง

สอนกองหน้าว่า บอลมา ลากไปยิงผ่านมือประตูให้เข้ากรอบ

แล้วปล่อยให้เล่นทีมเลย

้เวลาแข่ง จะมีความเชื่อว่า ทาน้ำมันมวย นวดเค้าเตอร์เพน จะทำให้วิ่งเร็วขึ้น

บอลนัดแรกที่ผมเล่น ผมเล่นตำแหน่งแบคขวา ผมยิงเข้าประตูตัวเองสามลูกจนถูกล้อถึงทุกวันนี้

บอลนัดที่สอง ผมเล่นตำแหน่งฮาฟขวา ตำแหน่งโบราณ แปลเป็นไทยว่า ในขวา มันคือตำแหน่งอะไร ผมไม่รู้ ผมวิ่งมัวไปหมด ตามลูกบอลไปเรื่อย และยิงเข้าประตูตัวเองได้อีกสองลูก และถูกล้ออีกตามเคย จนเริ่มมีชื่อเสียโด่งดังใน รร. เรื่องการยิงประตูทีมตัวเอง และหลังจากนัดนั้น ผมไม่เคยลงมาช่วยกองหลังป้องกันประตูอีกเลยจนถึงทุกวันนี้

บอลนัดที่สาม ซึ่งเป็นนัดสุดท้ายก่อนแข่งจริง ผมถูกขยับไปเล่นกองหน้า และถูกกำชับว่า ห้ามเดินข้ามเส้นกลางสนามกลับมาช่วยเกมรับอย่างเด็ดขาด
นัดนี้ยิงได้ หนึ่งลูก แต่ไม่ใช่ประตูตัวเองแล้ว จริงๆ คือ ยิงโด่งๆก็เข้าแล้ว เพราะประตูตัวเตี้ย แต่ดันเล่นโกลผู้ใหญ่ และผมก็เล่นกองหน้ามาจนถึงปัจจุบัน