ประเด็นที่เกิดขึ้นตอนนี้แจงคือคนกลางที่รู้จักทั้งสองฝ่ายค่ะ อีกฝ่ายเป็นทนายที่รู้จัก ส่วนอีกคนแจงเช่าพื้นที่เค้าเปิดร้านเสื้อผ้า ซึ่งปกติไม่ได้คุยอะไรกันมาก และเค้าเป็นคนมาปรึกษาแจงว่าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ เค้าบอกว่าเค้าไม่รู้จะปรึกษาใคร และคงรู้ว่าแจงรู้จักกับคู่กรณีเค้าด้วย แจงก็พูดคุยกันปกติเพราะรู้จักกันค่ะ และก็คุยกับทั้งสองฝั่งเพื่อให้ทั้งคู่ได้พูดคุยกันแค่นั้นเอง

จนตอนหลังเค้าทั้งสองยังตกลงกันไม่ได้ ทางฝั่งพี่เจ้าของร้านที่แจงเช่าก็โพสต์โซเชียลเรื่อยๆ พอแจงได้พูดคุยกันสองฝ่ายก็เลยบอกไปว่าพี่สองคนไปตกลงกันเองเลยนะคะ แจงไม่ได้มีความรู้ทางด้านกฎหมายอะไรประมาณนี้ค่ะ

แต่ที่เสียความรู้สึกคือเรารู้จักกัน คุณมาปรึกษาเราในวันที่คุณทุกข์ใจ เราก็เห็นว่าเป็นเพื่อนกัน เราช่วยประสานให้ทั้งฝ่ายได้คุยกันว่าจะเอายังไง สุดท้ายเอาเราไปให้ข้อมูลตามสื่อต่างๆว่าเราแนะนำอย่างนั้นอย่างนี้ แจงว่ามันผิดปกติ ทำกันไปเพื่ออะไร

อย่างเรื่องที่เค้าเรียกร้องค่าเสียหายหรือเค้าจะเอาความคู่กรณี เป็นเรื่องที่เค้าต้องปรึกษาคนในครอบครัวและทนายความ แต่เลือกที่จะเอาคนมีชื่อเสียงมาเอี่ยวในหลายๆคน แจงก็เพิ่งมารู้ว่าเค้าปรึกษาคนอื่นมาก่อน ไม่ใช่แจงคนแรกอย่างที่เค้าบอกแจง

เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในพาสนี้ เกิดขึ้นในวันที่29ธันวาและจบในวันที่30 ธันวาคม 2568

และจบกับแจงแล้วในวันนี้ 23 มกราคม 2569

โถ้แจ๊สเกมส์ซะแล้ว


สรุปเรื่องของใครกันน่ะ

ทนายแก้ว

แจ๊สไม่น่าเลย

คนเจรจาถ้าไม่รุ้เรื่องจริงๆ ไม่ต้องไปพูดอะไรเยอะ หมาเปล่าๆ รับสารมายังไง ยกไปทั้งดุ้นไปแจ้งอีกฝั่งพอ

อันนี้ฟังที่หนุ่มโทหา เป็นคนกลางไกล่เกลี่ย แต่ดันไปแนะนำพ่อเขาว่า ลองเรียกร้องอะไรทดแทนดูมั้ย

คนกำลังโมโห (แจงยืนยันเองว่าครั้งแรกที่โทรหาแจง โมโหจริง ครั้งแรกไม่พูดเรื่องเงิน ไม่ยอมคุยกะทนายแก้ว)

พอโมโห ก็อาจจะโพล่งพูดเงินแบบเลือดขึ้นหน้าไปเลย 5 ล้าน 10 ล้าน แล้วค่อยมาคุยอะไรแบบนี้

พอทีนี้แจงได้ยินว่า 10 ล้านแบบนี้ก็ไปแจ้งทนายแก้วต่อ กลายเป็นยาวสิแบบนี้

ถ้าแปลเจตนากันไม่ออก หรือไม่รู้เจตนาแน่ๆ อย่าไปเสนอแนะ หรือบิดเบือนคำพูดทั้งสองฝั่งเลย

เป็นตัวกลางก็คือตัวกลางคำพูดพอ สงสัยจำจนวันตาย