ถ้าผมอยู่ในตำแหน่ง “หัวหน้าพรรคประชาชน” และมีพันธกิจแบบที่พรรคนี้ยึดถือมาตลอด—คือการขยายเพดานการเมือง และทำให้เรื่องที่เคย “พูดไม่ได้” กลายเป็น “เรื่องที่ถกเถียงได้ในสาธารณะ”—ผมก็คง ไม่ยกมือ เช่นเดียวกัน

ไม่ใช่เพราะอยากยั่วยุ หรืออยากแตกต่างเพื่อเรียกแสง
แต่เพราะ “การไม่ยกมือ” ในบริบทนั้น มีความหมายเชิงหลักการว่า

การแก้ปัญหาของประเทศ ไม่ควรถูกล็อกด้วยกรอบที่ห้ามตั้งคำถามตั้งแต่ต้น

การยกมือในคำถามแบบนั้น เท่ากับยอมรับเงื่อนไขว่า
“มีบางหมวดในรัฐธรรมนูญที่ห้ามแตะต้องโดยหลักการ”
ซึ่งขัดกับแนวคิดพื้นฐานของระบอบประชาธิปไตยที่ว่า
กติกาทุกข้อควรถูกอภิปรายได้ด้วยเหตุผล

การ ไม่ยกมือ ไม่ได้แปลว่า

จะต้องแก้

หรือจะต้องรื้อ

หรือไม่เคารพสิ่งที่มีอยู่

แต่มันคือการยืนยันว่า

ประชาชนควรมีสิทธิ์ถกเถียงทุกหมวดของกติกาที่ปกครองพวกเขา

ในเชิงการเมือง มันเสี่ยงแน่นอน
ทั้งต่อคะแนนนิยม ต่อแรงต้าน และต่อการอยู่รอดในระบบ

แต่ถ้าพรรคหนึ่งเกิดขึ้นมาเพื่อ “ขยายพื้นที่ความเป็นไปได้”
การยกมือไปปิดพื้นที่นั้นเอง จะทำให้พรรคนั้นหมดความหมายในเชิงอุดมการณ์ทันที

ดังนั้น ถ้าผมคือหัวหน้าพรรคประชาชน
ผมคงไม่ยกมือ—ไม่ใช่เพื่อท้าทายใคร
แต่เพื่อรักษาความชอบธรรมของคำว่า “พรรคของประชาชน”
ที่เชื่อว่า ไม่มีเรื่องใดควรถูกกันออกจากการคิดของสังคมตั้งแต่แรก