จงวิเคราะห์

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่หลักการนี้นะ มาคุยกันที่foundationดีกว่า ผมมีสมมติฐานอย่างนึงว่าจขกท.อาจจะคิดว่า ราคาสินค้าอาจมีความสัมพันธ์กับคุณภาพ ตรรกะนี้ไม่จริงเสมอไปครับ ต้องเข้าใจก่อน ราคามันจะถูกตั้งเท่าไหร่ก็ได้ แม้โดยพื้นฐานอาจจะอิงกับต้นทุนจริง ก็คือต้องมากกว่าทุนเสมอ มันถึงจะกำไร แต่ไม่ได้หมายความเลยว่าราคาจะสะท้อนคุณภาพ

ยกตัวอย่าง สินค้าเหมือนกัน 2 บริษัท
- บริษัทA สามารถทำ cost per unit ได้ที่ 100 บาท เค้าอาจจะตั้งราคาที่ 100+n
- บริษัทB สามารถทำ cost per unit ได้ที่ 150 บาท ก็อาจจะตั้งราคาที่ 150+n

หมายความว่าราคาที่แพงกว่า ไม่ได้บอกนะ ว่าคุณภาพมันดีกว่า บางครั้งมันคือoperation efficiency เผลอๆ บริษัทA อาจจะขายให้ต่ำทุนก็ได้ ถ้าProjectนั้นBidเข้ามารัฐบาล แล้วเค้าได้connection หรือใดๆ(เช่น ชื่อเสียง ความน่าเชื่อถือ)กลับไป ดังนั้นตัวชี้วัดด้วยราคามันไม่เคยถูกต้องเลยครับ แต่พอใช้ได้ประมาณนึง ว่าน้อยคนจะยอมขายขาดทุน ดังนั้นตรรกะที่เราชอบใช้กันว่า ของแพงคุณภาพจะดี มันไม่ถูกไปเสมอครับ

สิ่งที่ต้องแก้คือเรื่องการเขียนTORมากกว่า คนจัดซื้อจัดจ้าง มันจะเป็นงานกันจริงๆมั้ย ยกตัวอย่างเรื่องtechก็ได้ โปรเจคเกี่ยวกับเทคของภาครัฐ มันเขียนกันมั้ยล่ะให้maintainกันยังไงต่อ มันยังไม่มีโครงสร้างการบริหารจัดการserviceพวกนี้เลยด้วยซ้ำระหว่างหน่วยงาน ตรงนั้นสิปัญหา รัฐมันมีTORอยู่ในมือ อยากได้สินค้าหรือบริการยังไง ก็เขียนให้TORมันมีคุณภาพ คือถ้าเขียนสั่วๆไม่ครอบคลุม supplierเค้าก็ทำตามspecให้ จะไปเอาผิดเค้าว่าบริการมันคุณภาพไม่ดี มันก็ไม่ใช่

กฏหมายไม่ได้กำหนด ว่าจะต้องเอาคนที่ให้ราคาต่ำสุด


แต่ เจ้าของโครงการ ขี้เกียจมานั่งตอบคำถาม เวลาโดนร้องเรียนว่า ทำไม ไม่เลือกเจ้าที่ให้ราคาต่ำสุด

กฏหมายไม่ได้กำหนด ว่าจะต้องเอาคนที่ให้ราคาต่ำสุด


แต่ เจ้าของโครงการ ขี้เกียจมานั่งตอบคำถาม เวลาโดนร้องเรียนว่า ทำไม ไม่เลือกเจ้าที่ให้ราคาต่ำสุด

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่หลักการนี้นะ มาคุยกันที่foundationดีกว่า ผมมีสมมติฐานอย่างนึงว่าจขกท.อาจจะคิดว่า ราคาสินค้าอาจมีความสัมพันธ์กับคุณภาพ ตรรกะนี้ไม่จริงเสมอไปครับ ต้องเข้าใจก่อน ราคามันจะถูกตั้งเท่าไหร่ก็ได้ แม้โดยพื้นฐานอาจจะอิงกับต้นทุนจริง ก็คือต้องมากกว่าทุนเสมอ มันถึงจะกำไร แต่ไม่ได้หมายความเลยว่าราคาจะสะท้อนคุณภาพ

ยกตัวอย่าง สินค้าเหมือนกัน 2 บริษัท
- บริษัทA สามารถทำ cost per unit ได้ที่ 100 บาท เค้าอาจจะตั้งราคาที่ 100+n
- บริษัทB สามารถทำ cost per unit ได้ที่ 150 บาท ก็อาจจะตั้งราคาที่ 150+n

หมายความว่าราคาที่แพงกว่า ไม่ได้บอกนะ ว่าคุณภาพมันดีกว่า บางครั้งมันคือoperation efficiency เผลอๆ บริษัทA อาจจะขายให้ต่ำทุนก็ได้ ถ้าProjectนั้นBidเข้ามารัฐบาล แล้วเค้าได้connection หรือใดๆ(เช่น ชื่อเสียง ความน่าเชื่อถือ)กลับไป ดังนั้นตัวชี้วัดด้วยราคามันไม่เคยถูกต้องเลยครับ แต่พอใช้ได้ประมาณนึง ว่าน้อยคนจะยอมขายขาดทุน ดังนั้นตรรกะที่เราชอบใช้กันว่า ของแพงคุณภาพจะดี มันไม่ถูกไปเสมอครับ

สิ่งที่ต้องแก้คือเรื่องการเขียนTORมากกว่า คนจัดซื้อจัดจ้าง มันจะเป็นงานกันจริงๆมั้ย ยกตัวอย่างเรื่องtechก็ได้ โปรเจคเกี่ยวกับเทคของภาครัฐ มันเขียนกันมั้ยล่ะให้maintainกันยังไงต่อ มันยังไม่มีโครงสร้างการบริหารจัดการserviceพวกนี้เลยด้วยซ้ำระหว่างหน่วยงาน ตรงนั้นสิปัญหา รัฐมันมีTORอยู่ในมือ อยากได้สินค้าหรือบริการยังไง ก็เขียนให้TORมันมีคุณภาพ คือถ้าเขียนสั่วๆไม่ครอบคลุม supplierเค้าก็ทำตามspecให้ จะไปเอาผิดเค้าว่าบริการมันคุณภาพไม่ดี มันก็ไม่ใช่

ไม่ครับ เขาดูที่ตังทอน ระบบตังทอนเนี่ยแหละที่ถ่วงครับ

ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ราคาน่ะสิครับแต่มันคือระบบจัดซื้อจัดจ้าง อย่างเชียงใหม่บ้านผมช่วงเทศกาลยี่เป็งที่มีดราม่ากันเยอะๆบริษัทได้แม่งแตกบริษัทมาอีกบริษัทแล้วประมูลกันเองแถมสิ่งที่ได้กับมูลค่าของงานนี่คนละเรื่องเลย

ไอ่ดอกไม้โง่ๆที่ดราม่าเอาสีดำไปพ่นตอนพระพันปีสวรรคตเห็นว่าราคาแม่งหลักแสน กูจะบ้า

คนต่างหากที่ถ่วง


ไอถูกสุด แล้วบ ที่รับต้องมีผลงาน มันล๊อคไว้ดีแล้ว


แต่ ไอคนตรวจ ไอคนรับสเปค นั่นละปัญหา

ไม่ใช่ไอคนยัดนะ คนยัดมันต้องยัดอยุ่แล้ว

สมมติมี 2 บ

A B

ถ้า A ยัดได้ B ไม่ยัด B ทำงานแพงกว่า

สุดท้ายB ก้ต้องยัด กลายเป็นได้คนชั่วสองคน A B

เลยได้ผรม.จีนแดงพร้อมชิ่งทิ้งงาน เบี้ยวค่าแรงซับ เห็นมานักต่อนัก
ราคารวมเงินทอนยังไงก็ยังถูกกว่า แถมไม่โดนคำถามด้วยว่าทำไมไปawardเจ้าแพงกว่า

เคยซื้อของหรือจ้างในระบบจัดซื้อจัดจ้างของราชการไหมครับ

Concept มันคือ ของสิ่งเดียวกัน หรือสร้างสิ่งเดียวกัน สเป็คแบบเดียวกัน ให้ได้ในราคาที่ต่ำที่สุดนะครับ

งานสาย tech ของภาครัฐที่ผมเจอส่วนมาก tor เขียนจากพวก lobbyist เพื่อ lock พอ bid งานได้ก็มาจ้าง sub แล้วกิน % กับแบ่งให้พวกข้าราชการระดับบริหาร

ประมูล ก็ใช้กันทั้งโลกไม่ใช่เหรอ

ที่เคยมีประโยคจากคนนาซ่าหรือไรจำไม่ได้

ตลกร้ายที่

จรวดทำโดยผู้รับเหมาที่ประมูลราคาต่ำที่สุด

มันไม่ได้สำคัญตรงนี้

สำคัญตรงมีใต้โต๊ะ

เลือกเจ้าที่ใต้โต๊ะเยอะที่สุด น่าจะถูกต้องกว่า

ต่ำสุดก็ใช่ว่าจะได้ครับ.

บิดไปให้อีกเจ้าก็ได้ถ้าเจ้าที่แรงพอ.

เดี๋ยวนี้เค้ามีระบบให้คะแนนมาเพิ่มแล้ว ไม่รู้เรียกว่าอะไร แต่สามารถใช้เกณฑ์นี้ประกอบกับเกณฑ์ราคาในการพิจารณาได้ แต่ไม่ค่อยมีคนใช้เพราะมันยุ่งยากมาก แต่ สตง พยายามประชาสัมพันธ์ให้ความรู้อยู่

ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้น ปัญหาของภาครัฐไทย คือการฮั้ว
เวลาภาครัฐจะมีโครงการอะไรซักอย่าง ปกติจะใช้วิธี E-bidding ใช้ไหมครับ
ตัวละครแรก คือ ผู้บริหารหน่วยงาน ปกติ ผู้บริหารจะมีคอนเน็ตชั่นกับผู้รับเหมา เวลามีงานอะไร ก็จะใช้ผู้รับเหมารายเดิมๆ และผู้รับเหมามักจะเป็นนักการเมือง รึไม่ก็นอมินี
ตัวละครชุดต่อมา กรรมการกำหนดราคากลาง หัวใจของงานทั้งหมด ผู้กำหนดราคา เกณฑ์ที่จะใช้คัดเลือก เวลาคณะกรรมการทำราคา กำหนดเกณฑ์ ก็จะมีตัวเลยและคะแนนออกมา เวลาทำเสร็จ ต้องส่งไปให้ผู้บริหารลงนาม ที่นี้ผู้บริหารก็รู้ราคากลาง รู้เกณฑ์ให้คะแนน แล้วแบบนี้ต่อให้ ใช้วิธี E-bidding ก็ยังฮั้วได้
ที่นี้คำถาม แล้วทำไมถึงให้ให้บริดกันปกติ ใครได้คะแนนสูงสุดก็ให้งานไป
คำตอบเพราะ คอนเน็กชั่น ข้าราชการ กับ นักการเมือง ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่พึงพากัน มีผลประโยชน์ต่างตอบแทน
ตัวละครชุดต่อมา คือคณะกรรมการตรวจรับ เมื่อผู้รับเหมาต้องการกำไรมากที่สุด การลดเสป็ก ทำงานไม่ครบ ทำงานชุ่ยๆ ก็จะเกิดขึ้น ที่นี้ ทำยังไงให้กรรมการตรวจรับยอม รับงาน ก็จะมีทั้งไม้อ่อน ไม้แข็ง ชีวิตข้าราชการผู้น้อยก็แสนเศร้า
แล้วเงินที่ได้จากภาครัฐ นักการเมืองเอาไปไหยละ ก็เอาไปขับเครื่องจักกลเลือกตั้ง เพื่อเข้ามาแสวงหาผลประโยชน์ต่อไป