พรมจารีย์พินาศ พิมพ์ว่า:
อยากให้มาสัมภาษณ์ผมจังเลย
จะเล่าให้ฟังหมดเปลือกเลยว่าตอนเป็นทหารเกณฑ์ผมโดนอะไรบ้าง
ให้ไปอยู่บ้านนายขายนมดัชมิลล์ที่เขาไปเทคโอเวอร์ของญาติแฟนเขามา
ต้องไปอาศัยอยู่ที่บ้านญาติแฟนเขาที่เป็นศูนย์กระจายสินค้า
เอาผมไปอยู่ในห้องเก็บของเล็กๆมีพัดลมอันเดียว ทำงาน จ-ส ตีห้าถึงสี่ทุ่มทุกวัน
เงินไม่ให้สักบาท ได้เงินเดือนสมัยนั้น 2650 บาทต่อเดือน
กับข้าวก็ต้องกินของเหลือจากเจ้าของบ้าน(ที่เป็นศูนย์กระจายสินค้า)
วันหยุดก็ต้องซักผ้าให้เขากับเมีย ซักผ้าเสร็จขัดรองเท้าต่อ
ไปไหนก็ไม่ได้เพราะไม่มีตังค์(ซื้อบุหรี่ก็หมดแล้วต่อเดือน)
วนลูปมาแบบนั้นปีกว่าๆจนผมตัดสินใจหนีกลับบ้าน
จนเขาโทรไปหาแม่ผมเพื่อตามผมกลับและสัญญาว่าจะไม่ให้ผมไปขายนมอีก
ปัจจุบันท่านได้เสียไปแล้วจากอุบัติเหตุ ฮ.ตก
แต่ผมไม่เคยลืมความอัปยศที่ผมได้รับมาเลยสักวัน
พอเห็นข่าวพวกไอ้เวรที่บอกว่าอยู่บ้านนายก็มีข้อดี
อยากสวนกลับจริงๆว่ามรึงมาลองโดนแบบกรูไหม ไอ้เวร
(ตอนกลับโดนลงโทษ 5 ชม.ติด เกือบตาย)
ผมไปตอบในพันทิปหลายรอบโดนลบทิ้งตลอด 555 เรื่องมีอยู่อยู่ว่า ไปอยู่บ้านนายที่ทางบ้านมีธุรกิจขายส่งเบียร์แถวภาคใต้ตอนแรกจะเอาผมลงไปช่วยนี้แหละแต่ผมไม่ลงไปด้วย คือเริ่มต้นมาจากอยู่บ้านนายแล้วเขาจะหมุนคนไป 3 เดือนบ้าง 6 เดือนบ้างแต่ผมไม่เพราะติดสาวอยู่ ช่วงที่อยู่บ้านนายก็ซักผ้ารีดผ้าให้นาย เตรียมอุปกรณ์วิ่ง อุปกรณ์กอล์ฟ ไปซื้อของกินให้คุณนาย ร้านไหนคนเยอะก็ไปต่อคิวมาให้ มีบางทีก็ไปดูแลพ่อให้นายที่ซื้อคอนโดไว้ให้อยู่คนเดียวไปซื้อกับข้าวจัดการอาหารตั้งสำรับล้างถ้วยชามให้ แต่พอเขาจะให้ลงใต้ผมไม่ไปเลยส่งเพจเจอร์ให้จ่าที่ดูแลอยู่ว่าขอไม่ไปเลยโดนส่งกลับกองร้อยตั้งวันนั้นเลย พอกลับมาก็ไม่เข็ดอีกอยากไปอยู่กับนายอีก เพราะต้องการเงินเก็บ เพราะตอนเป็นทหารพลาดโอกาสในการหาเงินตั้งสองปี แต่พอมาเจอนายคนที่สองยิ่งหนักแบบงงๆ อีกคือมาให้อยู่บ้านเล็กคอยดูแลบ้านเล็กเขา จัดหาอาหารไปตลาดจัดสำรับ อันไหนพอทำได้ก็ทำ ล้างถ้วยล้างชามทำความสะอาดบ้าน รดน้ำต้นไม้ ล้างรถ เอาหมาออกไปขี้ ทนได้ไม่กี่เดือนขอกลับไม่ไหวทำทุกอย่างเลย ก่อนกลับนายทหารประจำตัวยังมาแอบแขวะอีกว่ากูมาถึงขนาดนี้ได้เพราะทนได้ไงยศตอนนั้นของเขาคือร้อยตรี นายทั้งสองคนที่ไปอยู่มีหน้ามีตาในแวดวงสังคมทั้งนั้นเลย