ภาพนี้คือหนึ่งในช่วงเวลาที่งดงามและทรงพลังที่สุดของการเดินหาเสียงวันนี้

คุณลุงท่านหนึ่งที่มีอาการบกพร่องทางการสื่อสาร ไม่สามารถเปล่งคำพูดออกมาได้ แต่ทันทีที่เห็นพวกเราเดินเข้าไปหา แกโบกมือเรียก ส่งรอยยิ้มกว้างอย่างจริงใจ เราไม่ลังเลที่จะเดินเข้าไปแนะนำตัวผู้สมัคร ในสายตาของแกมีบางอย่างมากกว่าความยินดี

เมื่อเข้าไปใกล้ แกชูนิ้วโป้งให้ ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อด้วยท่าทางภูมิใจและดีใจอย่างเห็นได้ชัด กระดาษแผ่นนั้น ไม่ใช่แค่กระดาษธรรมดา
แต่มันคือบันทึกของ “ความหวัง” ที่แกเก็บรักษาไว้ตั้งแต่ปี 2562

ตั้งแต่วันที่ชื่อพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบ
เปลี่ยนผ่านมาเป็นพรรคก้าวไกล
จนถึงวันนี้ในนามพรรคประชาชน
มีการจดวันเลือกตั้ง มีชื่อหัวหน้าพรรค
มีแม้กระทั่งปีที่แกเขียนไว้ว่า จะรอวันที่คุณธนาธรและคุณพิธากลับมา

วินาทีนั้น น้ำตามันซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว ในวันที่การทำงานทำให้เรารู้สึกเหนื่อย ท้อ หรือเผลอถามตัวเองว่า

“การเปลี่ยนแปลงมันยากเกินไปไหม”
“เราควรหยุดตรงนี้ดีหรือเปล่า”

แต่คนคนหนึ่ง ที่ไม่อาจพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเป็นคำพูดได้ กลับสื่อสารทุกอย่างออกมาอย่างชัดเจนที่สุด
ผ่านการรอคอย ผ่านการจดจำ และผ่านการไม่ยอมปล่อยความหวังให้หายไป

ถ้ายังมีคนที่รอแบบนี้ ถ้ายังมีหัวใจที่ศรัทธา แม้โลกจะไม่เคยง่ายกับเขาเลย เราจะหยุดเดินไปข้างหน้าได้จริง ๆ หรือ

ภาพนี้ไม่ได้ให้แค่กำลังใจ แต่มันเตือนเราว่า
ความหวังไม่เคยหายไปไหน
มันแค่รอคนที่ไม่ยอมแพ้…เดินต่อไปพร้อมกัน

https://www.facebook.com/share/p/1baQNUEH9z/