“ชีวิตวัยเด็กของผมอยู่ตึกแถวตรงแยกท่าพระ สมัยนั้นเป็นครอบครัวใหญ่ รุ่นอากงอาม่าเป็นคนจีนอพยพ ป๊าเคยทำงานเป็นช่างปูปาร์เก้ การได้งานรับเหมาให้หมู่บ้านจัดสรรเป็นจุดที่เขามาเริ่มทำธุรกิจหมู่บ้านจัดสรร จำได้ว่าผมกับพี่สาวพี่ชายเคยไปเล่นกองหินกองทรายในไซต์ก่อสร้างด้วย ช่วงแรกเป็นธุรกิจกงสี ครอบครัวเราไม่ได้ร่ำรวย ธุรกิจต้องกู้เงินแบงค์ เป็นเงินหมุน มีหนี้ตลอดเวลา ช่วงวิกฤตต้มยำกุ้งแทบจะล้ม ตอนหลังป๊าค่อยแยกออกมาทำเอง

“คนรอบตัวเล่าว่าผมเป็นเด็กซนนะครับ (ยิ้ม) ตอนมัธยมเรียนโรงเรียนชายล้วน (โรงเรียนทวีธาภิเศก) ผมไม่ถึงกับตั้งใจเรียนมาก มักนั่งหลังห้อง โดดเรียนไปเล่นเกมบ้าง แต่ไม่ใช่เด็กเกเร ป๊าไม่ได้คาดหวังว่าต้องเรียนอะไร แต่ตามค่านิยมในสมัยนั้น เขาก็อยากให้สอบติดจุฬาฯ ถ้าได้คณะวิศวะก็ดี ผมชอบเล่นเกม เคยลองเขียนเกม อยากเข้าใจโค้ดที่เขียน อยากรู้ว่าคอมพิวเตอร์ทำงานยังไง เลยตัดสินใจสอบเข้าคณะวิศวะ คอม ที่จุฬาฯ

“ผมเริ่มเขียนโปรแกรมครั้งแรกตอน ม.4 เราชอบเล่นเกมเลยลองเขียนเกมขึ้นมา ตอนเรียนปี 2 ผมมีโอกาสได้เขียนโปรแกรมจัดการสต็อคและบัญชีให้ธุรกิจของที่บ้าน ก่อนผมจะเรียนจบ ระบบทุกอย่างก็รันโดยโปรแกรมที่พัฒนาขึ้นมา ยุคนั้นเป็นพี่สาวมาบริหารธุรกิจแล้ว การได้มาช่วยงานที่บ้านทำให้ผมเข้าใจโลกธุรกิจมากขึ้น ด้วยความที่พี่ๆ เข้ามาช่วยดูแลธุรกิจของที่บ้านแล้ว บริษัทไม่ได้ต้องการพนักงานไอที พอเรียนจบมหาวิทยาลัย ผมเลยมาเปิดบริษัทของตัวเอง

“ผมมีความเชื่อว่า ‘ตัวเราจะมีคุณค่าถ้าได้ทำประโยชน์ให้คนอื่น’ คิดแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ช่วงแรกคงหมายถึงคนในครอบครัวเป็นหลัก พอทำธุรกิจของตัวเอง ผมมีความฝันว่าอยากสร้างบริษัทเทคโนโลยีที่สร้างผลิตภัณฑ์ที่ตอบโจทย์ชีวิตคน เป็นพื้นที่ที่คนมีความชอบความฝันด้านนี้อยากทำงานด้วย ช่วงนั้นเราขายโปรแกรมให้บริษัทใหญ่ ผลงานเคยได้รับรางวัลชนะเลิศระดับประเทศ เป็นบริษัทที่ทำ Cloud ERP รายแรกของประเทศ ถือว่าธุรกิจกำลังเติบโต

“ถ้าในเรื่องการเมือง ผมได้รับอิทธิพลจากป๊าเป็นหลัก ตัวเองไม่เห็นด้วยกับการปฏิวัติรัฐประหารมาตั้งแต่ปี 2549 แต่ผมไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะมาเป็นนักการเมือง คนในครอบครัวก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวมาก่อน พอปี 2561 ผมได้ติดตามรายการคืนวันศุกร์ให้ประชาชนในยูทูป คนจัดคือธนาธร ปิยบุตร และพรรณิการ์ พวกเขาพูดว่า การเมืองเป็นเรื่องใกล้ตัว เป็นเรื่องของทุกคน และพรรคนี้ให้คนธรรมดามาทำงานได้ ผมรู้สึกว่าสิ่งที่เขาเสนอมันแตกต่าง ฟังแล้วสั่นกระดิ่งในใจ

“ผมอยากเป็นผู้บริจาคเงินให้พรรคอนาคตใหม่ อยากจ้างให้เขาไปทำงานในสภา แต่ตอนนั้น กกต. บอกว่าไม่ให้พรรคการเมืองเปิดรับบริจาค ผมเลยตัดสินใจสมัครสมาชิกตลอดชีพ 2,000 บาท หลังจากนั้นก็ติดตามมาเรื่อยๆ จนวันหนึ่งได้รู้ว่าระบบบัตรเลือกตั้งใบเดียวจำเป็นต้องมีผู้สมัครให้ครบทุกเขต เพื่อเก็บคะแนนบัญชีรายชื่อให้ได้มากที่สุด ผมเลยตัดสินใจสมัครไปคัดเลือกลง สส.เขต (เขต 28 ครอบคลุมพื้นที่เขตบางแค) ปรากฏว่าได้รับการเลือกตั้งเป็น สส. เมื่อปี 2562

“ผมเป็นคนกรุงเทพฯ เวลาออกจากบ้านไปออฟฟิศ ขับรถไปบนถนนใหญ่ สิ่งที่เคยเห็นในย่านบางแคมีเท่านั้น พอได้ลงพื้นที่หาเสียง เราเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ห่างจากถนนใหญ่ไม่กี่ร้อยเมตร มีคนในชุมชนแออัดที่อยู่ในสภาพแวดล้อมไม่ค่อยดี บ้านทำจากแผ่นไม้หรือสังกะสี บางที่ต้องเดินผ่านน้ำขังเน่าๆ สิ่งนี้มีอยู่ทั่วกรุงเทพฯ เลย ความคิดว่า ‘ตัวเราจะมีคุณค่าถ้าได้ทำประโยชน์ให้คนอื่น’ พอมาทำงานการเมือง มันไม่ใช่แค่คนใกล้ตัวแล้ว แต่หมายถึงประเทศ หมายถึงประชาชน

“ตอนป๊ารู้ว่าผมตัดสินใจมาลง สส. เขาดีใจนะ แต่ประโยคแรกๆ ที่บอกคือ ‘เข้ามาทำก็ดีแล้ว แต่อย่าคาดหวังเยอะว่าจะเปลี่ยนอะไรได้’ เขาเป็นนักธุรกิจ เคยเจอการจ่ายค่าหล่อลื่นให้ระบบราชการ เป็นคำเตือนด้วยความเป็นห่วงแหละครับ วันนั้นผมพูดกลับไปว่า ‘เข้าใจว่ามันเปลี่ยนไม่ง่าย แต่ถ้าเราไม่ลงมือทำ มันก็ไม่มีวันเปลี่ยนไหม’ พอมาเป็นนักการเมือง คำพูดของป๊ามีทั้งใช่และไม่ใช่ ไม่มีใครปฏิเสธว่าระบบราชการมีปัญหา แต่ผมได้เจอข้าราชการน้ำดีเยอะเลย พวกเขาไม่เห็นด้วยกับการคอร์รัปชั่น ถ้าเราทำงานกับคนข้างในด้วย ผมเชื่อว่ามันเปลี่ยนได้นะครับ

“ขณะเดียวกัน กลุ่มชนชั้นนำบางส่วนก็ไม่อยากเปลี่ยน เพราะพวกเขามีผลประโยชน์ ทั้งภาคการเมือง กองทัพ กลุ่มทุนใหญ่ ฯลฯ แต่ไม่ใช่ชนชั้นนำทุกคนที่เป็นแบบนั้น ผมเชื่อว่าคนส่วนใหญ่ในทุกๆ กลุ่มไม่เอาคอร์รัปชั่นนะครับ อย่างทุนใหญ่ใหม่ที่เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ เขาไม่ได้อยากจ่ายเงินใต้โต๊ะหรอก แต่ถ้าเขาไม่ทำก็แข่งขันไม่ได้ กลุ่มนี้เป็นพลังที่เชียร์เรานะ รวมไปถึงคนในกองทัพด้วย ย้อนไปการเลือกตั้งปี 2566 หลายพื้นที่ที่เป็นที่ตั้งของกองทัพ เราชนะนะครับ เพราะทหารชั้นผู้น้อยและนายทหารก็อยากให้กองทัพทันสมัยและไม่มีการคอร์รัปชั่น

“ความฝันในทางการเมืองของผม คือการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้าง ตั้งแต่เรื่องรัฐธรรมนูญ รัฐสวัสดิการ เรื่องกระจายอำนาจ รัฐบาลดิจิตอล และเรื่องปฏิรูประบบงบประมาณของประเทศ ถ้ารายละเอียดเล็กๆ ก็เช่น ผมอยากทำระบบราชการให้ทันสมัย งานประเภทรับแขก แดกเหล้า เฝ้าสนามบิน ถ้าผมมีโอกาสได้เป็นนายกจะประกาศเลยว่า เวลาผมไปลงพื้นที่ที่ไหน ข้าราชการไม่ต้องมารอรับ คุณไปรอในห้องประชุม รอในพื้นที่ เอาเวลาไปรับใช้ประชาชนดีกว่า

“ผมมองว่าเรื่องรัฐธรรมนูญคล้ายการวิ่งมาราธอน คงต้องใช้เวลานาน ถ้ามีอำนาจก็ออกวิ่งเลย การประกาศว่าไม่ทนต่อการทุจริตคอร์รัปชั่นก็สำคัญ เมื่อทราบว่าใครกระทำความผิด เราต้องดำเนินการทันที ไม่ละเว้นใคร การพัฒนาทักษะคนก็สำคัญ งานวิชาการทั่วโลกออกมาแล้วว่า การลงทุนที่ดีที่สุดในทุกช่วงวัยคือเด็กเล็ก ถ้าตามระบบราชการบ้านเราคือช่วง 0-6 ขวบ เราต้องให้ความสำคัญกับศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก มันคือการทำให้งบประมาณไปลงถูกจุด

“ผมมองว่า ‘ชีวิตที่ดี’ คือชีวิตที่ตื่นเช้าแล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำ นอกจากได้ทำสิ่งที่รักที่ชอบแล้ว สิ่งสำคัญมากๆ คือการไม่ต้องพะวงหลังมากจนเกินไป เพื่อให้ชีวิตแต่ละวันเดินตามความฝันได้อย่างเต็มที่ หลายคนในประเทศนี้ยังมีชีวิตที่ลำบาก เราต้องทำให้พวกเขามีสวัสดิการที่ดี ไม่ว่าจะพ่อเฒ่าแม่แก่หรือลูกหลาน

“ในฐานะวิศวะคอม ผมเชื่อในการสร้างระบบที่ดี ไม่ได้บอกว่าระบบที่ดีจะทำให้ทุกอย่างดีไปหมด แต่ระบบที่ดีจะสร้างการตรวจสอบ ไม่ปฏิเสธว่าเราอยากได้ข้าราชการที่ตั้งใจดี ถ้าคนกับระบบมาเจอกัน สิ่งที่เกิดขึ้นคือสภาพแวดล้อม หน้าที่ของเราคือการสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีให้เกิดขึ้น มันจะดึงดูดคนมีความสามารถเข้ามาทำงานให้ประเทศพัฒนา

“ผมไม่เคยอยากเป็นนักการเมือง พอได้เป็น สส. ก็ตั้งใจทำให้ดีที่สุด ผมไม่เคยคิดจะเป็นหัวหน้าพรรค แต่เมื่อพรรคก้าวไกลถูกยุบ โชคชะตาก็พามาสู่จุดนี้ ก็ตั้งใจทำเต็มที่ที่สุด ประเทศไทยอาจมีผู้นำที่ดีกว่าผม แต่ด้วยบริบทการเมืองที่เป็นอยู่ ผมมองว่าตัวเองเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด และพร้อมเข้าไปสร้างการเปลี่ยนแปลงครับ”

.

ณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ - Natthaphong Ruengpanyawut - หัวหน้าพรรคประชาชน แคนดิเดตนายกรัฐมนตรี และผู้สมัคร สส.แบบบัญชีรายชื่อของพรรคประชาชน ลำดับที่ 1 - เบอร์ 46

[1/2]

Credit: มนุษย์กรุงเทพ เพจ

ผมคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่พรรคส้มไม่ว่าจะมีอีกกี่พรรคตามมาควรยึดแก่นตรงนี้ไว้ให้ได้

ผมไม่เชื่อเรื่องจะล้มนายทุนอะไรขนาดนั้น ผมจำได้ว่าม็อบช่วงนึงมีความคิดที่จะล้มนายทุนแบบจริงจังมาก ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะกระแส woke ตอนนั้นที่มาจากฝั่งตะวันตกไหม

ของบ้านเราผมเข้าใจว่าปัญหาเรื่องอยากล้มนายทุนเป็นเพราะนายทุนบ้านเรามัน monopoly หนักเนี่ยแหละ พี่เหมาซะทุกอย่างเลย ตรงนี้คิดว่าถ้าแก้เรื่องคอรัปชั่นได้จริงๆ มันก็เจรจาได้ไม่ยาก แล้วผมมองว่านายทุนเองก็ไม่ชอบเท่าไหร่หรอกในการผูกขาดโดยเฉพาะผูกขาดในบ้าน เพราะมันทำให้เขาคิดวิธีไปสู้ต่างประเทศยากมาก ลองดูพวกแบรนด์ที่เป็น Monopoly บ้านเราก็ได้ (จะบอกเก่งแค่ในเล้าก็ได้แหละ ออกไปข้างนอกก็ตายหยังเขียด)

ก็เลยมองว่าพยายามหาทางอยู่ร่วมกันแหละ หลายประเทศมันก็ต้องพึ่งพากันระหว่างนายทุนกับรัฐ

ระบบราชการก็เช่นกัน ผมมองว่าปัญหาที่เขารำคาญกันคือความยุบยับของระบบราชการเนี่ยแหละ ยิ่งยุคนี้คนรุ่นใหม่มุ่งทำราชการกันเยอะกว่าสมัยก่อนแล้วด้วย ไม่แก้กันสุดท้ายแล้วเดี๋ยวมันก็ระเบิดจากภายในอยู่ดี

ญาติแบบห่างๆๆๆๆของผมเองคับ อารมแบบรุ้ว่าคนนี้เปนลุกหลานใครแต่ไม่เหนหน้าหรือพุดคุยด้วยคับ อารมแบบญาติวงนอกกกๆๆๆเลยคับ

เรื่องเจ้าสัวเอกชนเนี่ย ผมว่ามันเทาๆ มันไม่ใช่ความผิดเค้า 100% บริษัทเอกชนก็ต้องทำทุกวิธีเพื่อให้ได้กำไรมากที่สุด เติบโตมากที่สุด แต่เป็นรัฐบาลต่างหากที่ไม่กำกับหรือเตรียมลู่ทางอื่นให้ธุรกิจเอกชนเติบโต

พอเอกชนมันไม่มีทางเลือก รัฐบาลไม่เคยเตรียมอะไรให้เลย ไปสู้กับ ตปท ก็ยากเพราะรัฐบาลกาก พวกนี้เลยต้องหาวิธีเติบโตในประเทศแบบจำกัด อันเป็นที่มาของการกินรวบ

เขื่อผมเถอะเอกชนอะถ้าเห็นลู่ทางทำกำไรโดยไม่ต้องเบียดเบียนประชาชน้ค้าพร้อมแน่นอน

ท่านเป็นคนไทยเชื้อสายจีนปะครับ? 555 แบบหน้าตี๋ๆจีนๆเหมือนกันเลยไหมคับ?
ปล.คนจีนขยันคับ เห็นมีนักข่าวคนหนึ่งบอกเปิดบัญชีทรัพยสินคุณเท้งนี้มีเป็นร้อยล้านน

ท่านอยู่แถวแยกท่าพระเหมือนเท้งไหมครับ ผมก็อยู่แยกท่าพระ ไม่แน่ว่าตอนเด็กๆอาจเคยเจอกันก็ได้

ผมอยู่ จรัญ13 ตั้งแต่เกิด

เรียน ทวีธาเหมือนเท้ง โรม แต่เป็นรุ่นพี่สองคนนี้

แยกท่าพระผมนั่งกินข้าวมันไก่ประจำครับ

แต่ปัจจุบันผมย้ายออกมาอยู่คอนโดแล้ว

ไอ้หนุ่มนี่ ความคิดน่าสนใจ วิสัยทัศน์ดีเลยน่ะ
ไปเซิร์ชดูอายุ เท่าผมพอดี ความคิด การมองโลกตอนสมัยเด็ก ๆ คล้ายผมเลย
แต่เขาโตมาโดยยังยึดแนวคิดแบบเดิม ส่วนผมเข้าสายดาร์กเพราะได้เรียนรู้โลกในอีกรูปแบบนึงที่ต่างจากเขา

ขอชื่อร้านข้าวมันไก่ที่ท่านกินตรงแยกท่าพระได้ไหมครับ
ผมคนต่างจังหวัดแต่เคยไปกินกับเพื่อนผู้หญิงที่ชอบตรงงเดอะมอล์ท่าพระครับ

เอ้าเด็กทภ เหมือนกันอายุเท่ากัน ทำไมไม่คุ้นหน้าเลย อยู่ห้องไหนเนี่ย หรือเรียนไวกว่า1ปี

ผมอยู่จรัญซอยต้นๆเลย แต่ก่อนเดินไปกินข้าวมันไก่ประจำเลยครับ อยู่ใกล้ๆ แต่ตอนนี้ก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้านละ ออกมาคอนโดเหมือนกัน

ร้านข้าวมันไก่ลิ่มซัง อยู่แถวแยกท่าพระเลยครับ ไม่ได้อยู่เดอะมอล