พอดีผมเดินผ่านตลาดออฟฟิศบ่อยๆ เห็นพี่ๆเค้าขายของกัน ทั้งกับข้าวและร้านค้าต่างๆ ผมคิดว่าเองดูชิลดีวะ เปิดร้านของตัวเอง ไม่ต้องฟังคำสั่งใคร แต่ผมก็ไม่รู้ว่าคิดแต่ข้อดีไปไหม

เลยอยากจะมาถามว่าคิดว่า เปิดธุรกิจส่วน ไม่ว่าจะร้านขายกับข้าว จนไปถึง เปิดบริษัทของตัวเอง คิดว่าดีกว่า งานประจำเยอะไหมครับ หรือ อาจจะเหนื่อยกว่างานประจำอีก อยากรู้ข้อดีข้อเสียครับ

ตอนทำงานอะ รับผิดชอบแค่หน้าที่เดียว
หรือแค่แผนกเดียว
เลิกงานมา ไปงานวันเกิดเพื่อนได้เลย
ไม่ต้องคิดอะไรเยอะเลย วันหยุดยาว
เที่ยวต่างจังหวัดได้เลย

แต่พอมาเป็นเจ้าของธุรกิจ
คุณต้องรับผิดชอบ ดูแล…ทุกอย่าง
หน้าบ้าน หลังบ้าน การเงิน ยอดขาย
สต๊อก การตลาด พนักงาน คู่แข่ง
ทุกปัญหาพุ่งหาคุณทุกทิศทาง!!

ตื่นก็คิดเรื่องงาน กินข้าวไปทำงานไป
ขี้…ยังเขี่ยโทรศัพท์คุยงาน งานๆๆๆๆ
วันหยุด…ไม่มีจริง เพราะต้องคิดเรื่องงาน
วางแผนงาน ทำไงจะรอด

นี่แค่ยกมาแค่…บางส่วน

เป็นลูกจ้าง แค่มาทำงาน
เอาความสามารถมาแลกงาน
เข้าตามเวลาออกตามเวลา
หยุด…ตามกำหนด แล้วรับเงินเดือน

เป็นเจ้าของธุรกิจ
กำไรจากผลประกอบการ
หลังหักค่าใช้จ่าย ถึงจะเป็นรายได้คุณ
แปลว่า รายได้คุณขึ้นอยู่กับยอดขาย
และการทำยอดขาย อยู่ที่ความสามารถคุณ

เป็นลูกจ้าง ไม่ต้องแบกรับ
ความเสี่ยง ความผันผวน อะไรเลย
สิ้นเดือน…ได้เงินเดือนแน่ๆ แต่…
เจ้าของธุรกิจ ต้องแบกรับความเสี่ยง
ปัญหา ทุกอย่างทั้งหมด

จริงๆรู้ง่ายมากเลยครับ แค่กลับมุมมองแค่นั้นเอง

งานออฟฟิศท่านตอนนี้คือธุรกิจส่วนตัวของเจ้าของบริษัทไงครับ

ตอนทำงานอะ รับผิดชอบแค่หน้าที่เดียว
หรือแค่แผนกเดียว
เลิกงานมา ไปงานวันเกิดเพื่อนได้เลย
ไม่ต้องคิดอะไรเยอะเลย วันหยุดยาว
เที่ยวต่างจังหวัดได้เลย

แต่พอมาเป็นเจ้าของธุรกิจ
คุณต้องรับผิดชอบ ดูแล…ทุกอย่าง
หน้าบ้าน หลังบ้าน การเงิน ยอดขาย
สต๊อก การตลาด พนักงาน คู่แข่ง
ทุกปัญหาพุ่งหาคุณทุกทิศทาง!!

ตื่นก็คิดเรื่องงาน กินข้าวไปทำงานไป
ขี้…ยังเขี่ยโทรศัพท์คุยงาน งานๆๆๆๆ
วันหยุด…ไม่มีจริง เพราะต้องคิดเรื่องงาน
วางแผนงาน ทำไงจะรอด

นี่แค่ยกมาแค่…บางส่วน

เป็นลูกจ้าง แค่มาทำงาน
เอาความสามารถมาแลกงาน
เข้าตามเวลาออกตามเวลา
หยุด…ตามกำหนด แล้วรับเงินเดือน

เป็นเจ้าของธุรกิจ
กำไรจากผลประกอบการ
หลังหักค่าใช้จ่าย ถึงจะเป็นรายได้คุณ
แปลว่า รายได้คุณขึ้นอยู่กับยอดขาย
และการทำยอดขาย อยู่ที่ความสามารถคุณ

เป็นลูกจ้าง ไม่ต้องแบกรับ
ความเสี่ยง ความผันผวน อะไรเลย
สิ้นเดือน…ได้เงินเดือนแน่ๆ แต่…
เจ้าของธุรกิจ ต้องแบกรับความเสี่ยง
ปัญหา ทุกอย่างทั้งหมด

ไม่ชิลแน่นอน ทำงานคุณเลิกงงานก็จบแล้ว
เต็มที่ก็เครียด เรื่องตำแหน่งหน้าที่ โดนไล่ออกก็จบ

อันนี้คิดตลอดเวลา หมุนเงินยังไง
ลองยอดไม่ได้หลายๆวันนี่เครียดเลยนะ
ปัญหาเยอะกว่าเยอะ
ถ้าตอนตั้งตัวแล้วต้องลางานด่วนนี้ต้องปิดร้านไปเลย

ถ้าต้องหยุดงานด่วน ตอนลงของเสร็จนะ....


ตอบเลยนะ เหนื่อยกว่าแน่นอน
แต่ถ้าไปรอดก็จะสบายกายกว่าทำงานปกติเยอะ
มีเงินเยอะขึ้น
แต่ยังเครียดอยู่ หรืออาจจะกังวลในใจ

พร้อมจะเป็นหนี้ไหมละครับ พร้อมนอนไม่หลับเพราะหาเงินเดือนให้ลูกน้องไม่ได้ไหมครับ ผมนอนไม่หลับเพราะเครียดกลัวไม่มีเงินจ่ายค่าแรงลูกน้องหนักมากช่วงโควิท

เพราะงานประจำสิ้นเดือนแค่รอเงินเดือนออก ธุรกิจส่วนตั วดื้นรนหาเงินมาเพื่อจ่ายค่าแรงลูกน้อง. ความรุ้สึกคนละโลกเลย.

ตามนี้เลย ผมทำงานประจำมาเกือบ 10 ปี ลาออกมาเป็นนายตัวเอง เหนื่อยเฮียๆครับ ต้องรับผิดชอบทุกสิ่งอย่าง ปัญหาเข้ามาทุกวัน ตอนแรกคิดว่าจะมีอิสระ มีเวลาเยอะ แต่เปล่าเลย

ธุรกิจส่วนตัวเหมือนหาปลาในทะเล ทะเลกว้างใหญ่ มีปลาหลายชนิดให้หาให้กินไม่จำกัด อยู่ที่เราจะหาได้หรือเปล่า
งานประจำเหมือนหาปลานิลในบ่อเลี้ยงปลาได้กินแน่นอน แต่ได้กินปลานิลตลอดชีวิต

ช่วง "ตั้งไข่" คือช่วงที่อันตรายที่สุดและสำคัญที่สุด เพราะมันคือช่วงที่คุณต้อง "สู้กับแรงเสียดทาน" ของระบบที่พยายามจะเขี่ยผู้เล่นหน้าใหม่ออกไปตลอดเวลา

หลายคนกระโดดออกจากงานประจำเพราะ "อยากสบาย" หรือ "ไม่อยากเป็นลูกน้องใคร" แต่พอมาทำจริงกลับพบว่า ต้องเป็นขี้ข้าทุกคน ยกเว้นตัวเอง

คนรักสบายมักจะ "ใช้อำนาจนำการทำงาน" คือเน้นสั่งแต่ไม่ลงมือทำ ผลคือต้นทุนบานปลายและคุมมาตรฐานไม่ได้ สุดท้ายระบบจะกินเนื้อตัวเองจนเจ๊ง

คนทำงานประจำพักคือจบ แต่คนทำกิจการส่วนตัว แม้ตัวจะพัก แต่สมองยัง "หมุน" ตามเข็มนาฬิกาธุรกิจตลอดเวลา

ช่วง5ปีแรก ทำทุกอย่าง เซลส์ วางแผนผลิต ฝ่ายผลิต ส่งของ เก็บเงินลูกค้า ตามหนี้ บัญชี บุคคล ทำทุกอย่างเพื่อประหยัดรายจ่าย หารายได้ คิดตลอดเวลาตั้งแต่ลืมตาตื่น นอนยังคิด เรื่องหนักสุดที่ต้องคิดคือต้องหาเงินเข้าบริษัทให้ได้มากพอที่เอาไว้จ่ายค่าใช้จ่ายทั้งเงินเดือนพนักงาน ค่าเช่า ค่าไฟ อื่นๆ ไม่พอ ยังต้องเตรียมไว้จ่ายหนี้แบงค์อีก ปัญหามีให้แก้ตลอดเวลา เรื่องสินค้า เรื่องคน เรื่องเงิน จนเป็นเครียดนอนไม่หลับไปเลย
แต่ผ่านช่วงหมดหนี้แบงค์ไปได้ กระแสเงินสดมีพอสมควร เรียกว่าธุรกิจอยู่ตัวแล้ว หลังจากนี้ถึงเรียกได้ว่าดีกว่างานประจำออฟฟิศครับ

เคยนอนคิด ว่าถ้ารวย สิ่งที่ไม่คิดจะทำอย่างแรกเลย คือ ธุรกิจ
เพราะแมร่งโครตเหนื่อยเลย ความเครียด ความดัน ความท้อแท้มีสูงมาก หมดพลังงานชีวิตไปเยอะ ทั้งการวางระบบ การปกครองคน
ผมเคยคิดว่าแค่ขยันยังไงก็รอด พอลงสนามจริงไม่ใช่เลย มีอะไรมากกว่านั้นเยอะ
ยิ่งถ้าลงทุนผิดจังหวะ ยิ่งนรกเลย

ธุรกิจส่วนตัวเหนื่อยกว่ามาก ชีวิตมันไม่ได้อยู่แต่ในกรอบ comfort zone ไปทำงานเช้า เย็นกลับ งานประจำยังมีเวลาใช้ชีวิต ไม่ต้องคิดอะไรมาก ถ้ามีรายได้มากพอ ถ้างานมั่นคงยิ่งดี เช่นเป็นข้าราชการ กู้เงินก็ง่าย วางแผนชีวิตระยะยาวได้สบายๆ ไม่ต้องกังวลเรื่องเศรษฐกิจไม่ดี สงคราม แต่ข้อเสียคือไม่มีเวลาเอาเงินจากงานประจำไปต่อยอดมากนัก อย่างมากก็แค่หารายได้เสริมช่วงเลิกงาน แต่ก็ต้องเสียเวลาอยู่กับครอบครัวไป แล้วก็ไม่รวย อย่างมากก็รายได้หลักแสน/เดือน ถ้ารวมรายได้ 2 ทาง ถ้าจะหวังรวยหลักร้อย-พันล้าน ค่อนข้างยากมากๆ แต่ธุรกิจส่วนตัวมีโอกาสรวย และก็หมดตัว แถมยังมีปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้เข้ามาเกี่ยวข้อง เช่น สงคราม เศรษฐกิจแย่ และอื่นๆ แล้วก็ต้องใช้สมอง คิดตลอดเวลา วางแผนดูแลกิจการทั้งหมด เหนื่อยกว่าเยอะ แต่ก็มีโอกาสรวยกว่างานประจำ ขึ้นอยู่กับเป้าหมายของตัวเองแหละ ถ้าอยากรวยถึงหลักร้อยล้าน พันล้าน ขึ้นไป ก็ทำธุรกิจ หรืออยากได้แค่หลักแสน/เดือน ก็เพียงพอ และได้ความมั่นคงในระยะยาว ก็ไปทำงานประจำ + งานเสริม เช่น ขายของออนไลน์ Youtuber ขับ grab หลังเลิกงาน แค่นี้ก็น่าจะมีโอกาสถึงแล้ว

หนักกว่า แต่เลือกได้เอาธุรกิจ

หนักช่วงแรก ถ้าวางระบบลงตัวก็สบายขึ้นเยอะ ส่วนตัวผมคิดว่ารายได้ต้องมากกว่าเงินเดือนประจำอย่างน้อย 2-3เท่าถึงจะคุ้มความเสี่ยง ตอนนี้สบายกายแต่มีเรื่องให้ปวดหัวอีกแบบแทน แต่สิ่งที่คุ้มกว่าคือเรากำหนดเวลาและรูปแบบการใช้ชีวิตได้มากขึ้น

ทำธุรกิจเองเหนื่อยกว่าเป็น พนง ประจำยี่สิบล้านเท่า

ยิ่งใหญ่ยิ่งล้มดังและโอกาสพังมีอยู่ทุกนาที

กำไรคือเรา ขาดทุนก็คือเรา ถ้าทำแล้วมันรอด มันถึงจะเป็นสิ่งที่คุ้มค่า แต่ถ้าทำแล้วไม่รอดละ?

หลายๆ คนอยากออกมาทำเองทั้งนั้น แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นถ้าสายป่านยาวไม่พอ สุดท้ายก็กลับไปเป็นแรงงานในระบบเพื่อหาเงินใช้หนี้อยู่ดี

อย่างผมโคตรโชคดี ตัดสินใจทำปุปแล้วปังเลย ทั้งที่คู่แข่งมีพอสมควร แต่ผมเลือกจุดที่มันแตกต่างที่สุดของคู่แข่ง

เลยทำให้กลายเป็นไม่มีคู่แข่ง ตอนนี้ก็อยู่ยาวๆ มาเข้าปีที่ 10 แล้ว

เหนื่อยก็หยุดเที่ยวได้ไม่เกิน 2-3 วัน ไปเมืองนอกก็ได้แค่ทริปใกล้ๆ ไกลสุดคือญี่ปุ่น

หยุดนานๆ ก็เป็นห่วงร้าน ไหนจะกลัวลูกค้าประจำหายอีก หยุดไปเงินก็ไม่ได้ แต่รายจ่ายมารอแล้วทุกวัน

ลืมตามาก็ต้องคิดแล้วว่าวันนี้ยอดจะเป็นยังไง อย่างต่ำที่สุดคือแต่ละวันต้องให้เกินที่ต้องจ่าย ถึงเวลาจ่ายต้องมีจ่าย คือพอใจแล้ว

เงินเดือนตัวเองตัดทิ้งไปเลย ไม่ต้องเอามาคิด เพราะแทบไม่เหลือ เหมือนทำงานฟรีๆ ทุกวัน

แต่มันทนทำได้คือทำแล้วตัวเองได้เต็มๆ นั่นแหละ ที่ยังทำให้รู้สึกดีกว่าเวลาเหนื่อยทำงานให้คนอื่น

เงินลงทุนก้อนหลักที่กู้มาทำร้านทั้งหมดก็เคลียหมดปีนี้ละ

ใช้เวลา 10 ปีเลยนะ ทำไป ใช้ไป ปรับปรุงไปด้วย มันเลยนานหน่อย

กว่าจะผ่อนเงินกู้หมด และกล้าพูดเต็มปากกับตัวเองว่าคืนทุนแล้ว 100% โดยไม่จำเป็นต้องลงทุนเพิ่มแล้ว

ต่อไปแค่หมุนเงินหากำไรอย่างเดียว

ไม่มีหนี้ก้อนใหญ่มาเป็นภาระหลักแล้วน่าจะสบายขึ้นประมานนึง

แต่คิดกลับกันถ้าตอนที่ลงทุนไปวันนั้น แล้วมันพังละ ไม่รู้จะหาเงินใช้หนี้ยังไงเหมือนกันนะ

จะกลับไปทำงานประจำ ก็คงใช้เวลาสัก 20 ปีมั้ง ถึงจะใช้หนี้หมด