บอลไทยทั้งดันทั้งผลักก็ยัง...
ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วสำหรับการเคลื่อนไหวของวงการฟุตบอลไทยที่จะพยายามเข็นให้ใกล้เคียงกับคำว่า"อาชีพ"ที่สุดแต่ผลลัพท์ที่ได้มาสุดท้ายแล้วก็เป็นการสูญเสียทั้งเวลาและเงินทองเสียไป
ข่าวการรวมลีกของ"ไทยลีก"และ"โปรลีก"คือโปรเจคใหม่ของสมาคมฟุตบอลที่ยังหัวดื้อแก้มันอยู่ที่ปลายเหตุโดยไม่เคยคิดชะโงกล้างบางต้นเหตุแม้แต่ครั้งเดียว
ฟุตบอลไทยลีกก็เป็นที่ทราบๆกันอยู่ครับทู่ซี้เตะกันมาจนเข้าขวบปีที่ 9 เล่นกันเองดูกันเองอย่างสนุกสนาน ทั้ง 10 สโมสรก็เป็นภาคเอกชนที่ไม่สามารถสร้างฐาน"แฟนบอล"ให้มีความรู้สึกอยากตามเชียร์แถมสนามก็ใช้สนามเป็นกลาง เห็นแค่นี้ก็อยากเอาเวลาพวกนี้พาแฟนไปดูหนังให้รู้แล้วรู้รอดไป
ค่าตั๋วก็ลดแล้ว,หาตลกมาแสดงเรียกเสียงฮาในช่วงพักครึ่งก็ทำแล้ว,แจกทองก็ทำแล้ว,เอาหางบัตรมาชิงโชคก็แล้วแต่มันกลายเป็นฟุตบอลลีกอันดับหนึ่งของประเทศเพียงแค่ชื่อเท่านั้นเองเพราะในทางปฏิบัติการจัดการพูดได้เต็มปากว่าแค่"ระดับตำบล"เท่านั้น
ในส่วนของไทยแลนด์ โปรวิเชี่ยล ลีกซึ่งรัฐบาลจัดขึ้นมาเป็นปีที่ 5 เพื่อนำร่องฟุตบอลอาชีพและเพิ่งมาเปลี่ยนเป็นชื่อสั้นๆว่า"โปรลีก"เมื่อปีที่สามแต่ด้วยการที่ขาดการมองถึงปัญหาทำให้ระบบการเหย้าเยือนไม่เวิร์คเพราะค่าใช้จ่ายกระฉูดจนช่วงปลายซีซั่นแฟนบอลที่เคยตามมาเชียร์ก็นอนโขลกน้ำพริกอยู่ที่บ้านส่วนบางทีมที่เรียกว่าเป็นหมูก็ไม่มีอะไรจะเสียก็ส่งนักเตะแบบทัวร์ฉิ่งฉับเล่นให้ครบๆโปรแกรม
ปัญหาของทั้งสองลีกทำให้เกิดการระดมมัน"สมอง"กับโปรคเจครวมลีกเพื่อให้เกิดความเป็น"หนึ่งเดียว"โดยไม่ต้องมากั๊กมี 2 ลีกสูงสุดให้กินเนสบุ๊คต้องมาจดเป็นสถิติว่าเป็นประเทศเดียวที่ทำแบบนี้ได้
!!!
แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเหมือนออกอัลบัมรวมฮิตเหมือนที่ค่ายเพลงชอบทำกันนะครับเพราะทุกวันนี้พวกคนเรามันยังไม่ยอมแก่ตายก็เพราะเรื่องเงินๆทองๆนี่แหละครับ คือผลประโยชน์มันไม่เข้าใครออกใครถ้ารวมแล้วมันผลิดดอกออกผลน้อยลงก็ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน
สมาคมฟุตบอลต้องเดินตามยุคสมัยนะครับ ถ้ายังยึดติดกับการบริหารเก่าๆมันจะล้าหลังมากไปกว่านี้ สมัยก่อนคนดูล้นสนามเป็นเพราะแฟนบอลในสมัยนั้นยังไม่มีอิทธิพลของบอลต่างประเทศบวกกับซูเปอร์สตาร์ที่เมืองไทยมีอยู่ล้นไม่ว่าจะเป็นปิยพงษ์,เฉลิมวุฒิ,วิฑูรย์ฯลฯ ซึ่งยุคทองของฟุตบอลไทยสมัยนั้นทำให้พาเหรดกันไปขุดทองที่เกาหลีและญี่ปุ่นกันหน้าสลอน
แต่ถ้ามองกันจริงๆที่สื่อทั้งนสพ.และทีวีทำให้แฟนบอลรุ่นใหม่มองเห็นถึงความแตกต่าง การเชียร์กีฬาชนิดนี้ของคนเหล่านี้ถ้าไม่นับการพนันมันก็ไม่ต่างจากความรักความผูกพันที่ทุ่มเทให้ ไม่อย่างนั้นแล้วจะมีใครหลายคนถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับเวลาอาร์เซนอล,แมนฯยูฯหรือลิเวอร์พูลแพ้หรือครับ
!!
ประเทศอังกฤษก็อยู่ไกลลิบโลกแต่ก็ยังอุตสาห์มีคนนับล้านอดนอนตามเชียร์หาหนังสือมาอ่านเพียบไปหมด สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้มาจากการวากฐานของบ้านเค้าเมืองเค้าที่มีมานานนับร้อยๆปีดังนั้นถ้าเรายังไม่เริ่มต้นให้มันถูกๆก็คงทำได้แค่หลอกตัวเองแล้วก็แฟนที่ยังอยากเห็นฟุตบอลอาชีพในเมืองไทยไปวันๆนึงเท่านั้นเอง
เนื้อแท้แก่นสารในการสร้างฐานฟุตบอลในเมืองไทยมันไม่ได้ซ้ำซ้อนอะไรเลยนะครับแค่คุณรู้ว่าแฟนบอลต้องการอะไรก็มอบสิ่งนั้นให้ไปซะ อาจไม่ต้องทุ่มเต็มร้อยทั้งหมดก็ได้ให้ซักครึ่งนึงเพื่อดูแนวโน้มความเป็นไปได้ถ้า"ดี"ก็ลุยไปอีกครึ่งที่เหลือให้มันเต็มร้อยถ้าคิดว่ามาผิดทางเราก็ไม่เสียหายเพราะมาแค่ครึ่งเดียวจะหันหลังขยับตัวก็ยังพอไหวอยู่
เบน ฟรีคิกเคยบอกไว้แล้วนะครับว่าจะมีบอลลีกที่ประสบความสำเร็จต้องใช้ทีมในแต่ละจังหวัดเท่านั้นส่วนในกรุงเทพถ้ามันมีเยอะนักก็คัดเอามาแต่ทีมใหญ่ๆซักสองสามทีมแล้วก็ให้ใช้ระบบแบบอเมริกันเกมส์ที่ให้แต่ละสโมสรแข่งใน"ภาค"ของตัวเองเพื่อคัดเลือกหาแชมป์หรือจะเอาที่สองมาด้วยก็ได้แล้วมาแข่งแบบพบกันหมด มาถึงตรงนี้แล้วเรื่องการเหย้าเยือนที่เป็นตัวปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายไม่มีแน่ครับเพราะเราได้ตัวแทนแต่ละภาคมาเล่นเพลย์-ออฟหมดแล้ว การที่ทีมในกรุงเทพจะไปเยือนเชียงใหม่นัดเดียวคงไม่ถึงกับทำให้สโมสรล่มหรอกครับ
นี่เป็นหัวใจหลักของโครงการสร้างลีกอาชีพที่ถูกต้องครับส่วนรายละเอียดในส่วนอื่นๆก็จะแยกเป็นการสร้างภาพลักษณ์ทีม,บริหารการจัดการสโมสร,กำหนดค่าตั๋ว,การกำหนดโปรแกรมให้สอดคล้องกับวันหยุดหรือวันประเพณีฯลฯ
หากลองเราเริ่มได้แบบนี้มีเหรอครับที่แฟนบอลในจังหวัดนั้นจะไม่ตีตั๋วมาเข้าชมเกม ถ้าสมาคม"แสดงตัว"ว่ามี"เจตนา"ที่ดีในการบริหารลีกอาชีพผมก็ยอมอุดหนุนซื้อเสียเงินเข้าไปดูบอลสโมสรไทยเตะเป็นครั้งแรกในชีวิตแน่ครับ
